หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 113 ชื่นชม

ได้ยินคนพูดปฏิเสธชัดเจน ทั้งยังมีเหตุผลที่เหมาะสมเช่นนี้ ทุกคนที่นั่งอยู่จึงทำได้เพียงพยักหน้าให้แก่คำพูดของหวงซีเฉิงที่ดำรงตำแหน่งแม่ทัพใหญ่เท่านั้น

ตอนนี้ในกองทัพเพิ่งจะถูกเขาค่อยๆรื้อฟื้นความแข็งแกร่งกลับมา ตนเองไม่อยู่เพียงไม่กี่ปีเท่านั้นกลับเกิดเรื่องหมกเม็ดเอาไว้มากมาย ความเสียหายที่ได้รายงานขึ้นเบื้องสูงนั้นทำให้องค์จักรพรรดิต้องตื่นตะลึง คิดไม่ถึงว่าในกองทัพที่ผ่านมาจะถูกเล่นงานเสียจนเละเทะเช่นนี้ ดังนั้น...การที่หวงซีเฉิงจะต้องระแวงคนภายนอกเอาไว้ก่อนยังเป็นสิ่งที่ถูกต้อง

“คุณหนูจางผู้นี้ ข้าเห็นแล้วว่าเจ้านั้นมีเจตนาดี แต่การเข้าร่วมในกองทัพเวลานี้ไม่เหมะสมนัก หากต้องการที่จะช่วยเหลือจริงๆ ยังมีงานราชการมากมายที่สามารถให้เจ้าช่วยทำได้”

“ข้าจะให้เจ้าช่วยเหลือองค์รัชทายาทในการดูแลเยียวยาราษฎรหลังสิ้นสงครามที่ผ่านมาก็แล้วกัน มีทั้งเด็ก คนชรา และสตรีมากมายที่รอความช่วยเหลืออยู่ การทำบัญชีเพื่อแจกจ่ายยังต้องการคนเป็นจำนวนมาก รุ่นเยาว์ในอาณาจักรที่มีความรู้เช่นพวกเจ้าแสดงเจตนารมณ์เช่นนี้ ข้าย่อมต้องมอบโอกาสให้”

องค์จักรพรรดิใช้โอกาสนี้เพื่อส่งงานให้คุณหนูจางทันที นางแสดงออกว่าต้องการช่วยเหลืออาณาจักรไม่ใช่หรือ? โอกาสที่จะได้ใช้งานคนระดับสูง ดึงตระกูลจางเข้ามามีส่วนร่วมเช่นนี้ ทำไมเขาจะไม่รีบมอบหมายให้กันล่ะ

หากเกิดอะไรขึ้นระหว่างการแจกจ่าย ตระกูลจางจะไม่ดูดำดูดีได้ที่ไหน สุดท้ายแล้วพวกเขาอาจจะได้ทรัพยากรบางอย่างจากตระกูลจางเข้ามาร่วมด้วย

เหนือสิ่งอื่นใด เวลานี้องค์รัชทายาทไร้ซึ่งหงส์คู่บัลลัง ตระกูลจางไม่ใช่ตัวเลือกที่เลวร้ายสำหรับเขา ไม่สิ! ต้องบอกว่าเมื่อเทียบกับสกุลเดิมของพระชายาที่เพิ่งถูกลงโทษไปแล้ว ตระกูลจางนั้นยังดีกว่าหนึ่งขั้นด้วยซ้ำไป หากเขาสามารถมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อตระกูลจางได้ ภายภาคหน้าตำแหน่งองค์จักรพรรดิก็คงจะไม่เปลี่ยนมือไปอีกแล้ว

ในเมื่อแม่ทัพใหญ่ไม่ต้องการ อย่างนั้นเนื้อชิ้นดีนี้ก็มอบให้กับบุตรชายของตนเองดีที่สุด

ทุกคนเหมือนจะเข้าใจความคิดขององค์จักรพรรดิ แน่นอนว่าสกุลจางนั้นมีความเหมาะสมจริงๆกับตำแหน่งพระชายา อย่างไรก็ตาม...หลายคนในที่นี้ไม่ต้องการที่จะปล่อยโอกาสทองไป

“ในเมื่อคุณหนูจางก็ยังต้องการเข้าร่วมองค์รัชทายาทเพื่อช่วยเหลือผู้คน เช่นนั้นก็ให้บุตรีของกระหม่อมเข้าร่วมด้วยเถอะพะย่ะค่ะ นางมีความรู้ในเรื่องการจัดการบัญชีเหมือนกัน เชื่อว่าจะช่วยเหลือองค์รัชทายาทได้มากพะย่ะค่ะ”

“หลานสาวของกระหม่อมเองก็ไม่ได้ด้อยความรู้ ช่วยเหลือกันเยอะๆนั้นดีที่สุดพะย่ะค่ะ”

ขุนนางจำนวนมากเริ่มเสนอชื่อของตนเอง หลายคนเสนอบุตรสาว บางคนก็ยังเสนอไปถึงหลานสาวด้วย กลิ่นหอมของตำแหน่งพระชายาองค์รัชทายาททำให้พวกเขาเลือกที่จะเสียทรัพยากรเล็กๆน้อยๆเหล่านี้ได้ แต่...สกุลจางไม่เหมือนกัน

พวกเขาตกลงกันแล้วว่าจะคว้าตำแหน่งของ “ฮูหยินแม่ทัพใหญ่” มาให้ได้ แน่นอนว่าสกุลจางมองข้ามตำแหน่งฮูหยินเอกที่เป็นบุรุษไปโดยสิ้นเชิง สำหรับพวกเขาแล้ว...ตำแหน่งองค์รัชทายาทใช่ว่าจะเป็น “องค์จักรพรรดิคนต่อไป” เสียหน่อย ยังมีโอกาสที่จะพลิกกลับมากมาย บางที...บุตรีของเขาอาจจะก่อเรื่องแล้วทำให้เกิดปัญหาเหมือนกับที่พระชายาคนเดิมทำไว้ก็ได้

ขึ้นหลังเสือแล้วลงยาก ขึ้นหลังเสือที่ไร้เกราะป้องกันยิ่งยากกว่า เหมือนกับว่ากลายเป็นเป้าให้ถูกทำลายได้อย่างง่ายดาย สำหรับตระกูลจางแล้ว พวกเขาไม่ต้องการจะเหน็ดเหนื่อยถึงเพียงนั้น

หากตำแหน่งที่ว่างอยู่คือจักรพรรดินี พวกเขาจะไม่ลังเลเลยที่จะส่งบุตรีเข้าไปในจุดนั้น แต่....ตำแหน่งพระชายาองค์รัชทายาทต้องเสียอะไรอีกบ้างเพื่อให้เขากลายเป็นองค์จักรพรรดิคนต่อไป ถ้าองค์รัชทายาทไม่สามารถคว้าตำแหน่งองค์จักรพรรดิมาได้ ปลายทางมีแค่ความตายเท่านั้น

ไม่เหมือนกับองค์ชายพระองค์อื่นที่ถูกส่งออกไปตามชายแดน หรือแต่งตั้งขึ้นเป็นอ๋อง กลายเป็นอดีตองค์ชายและเหลือเพียงสายเลือดเชื้อพระวงศ์เท่านั้นที่ทำให้ดูสูงส่ง แต่มองรวมๆแล้วก็คือคนที่ไร้อำนาจผู้หนึ่งเท่านั้น

เทียบกับตระกูลแม่ทัพใหญ่ที่ส่งต่อกันมาอย่างต่อเนื่องไม่ได้เลย ตระกูลหวงไม่เคยมีรุ่นไหนที่ไม่ได้รับตำแหน่งแม่ทัพใหญ่! พวกเขาสร้างความดีความชอบมากมาย และตอนนี้ก็คือสินค้าที่เสร็จสมบูรณ์แล้ว เป็นอาหารที่พร้อมให้กลืนเข้าไป หาใช่อาหารที่ยังต้องมาเริ่มปรุงใหม่ตั้งแต่ต้น!

แม้ว่าจางหลิวอี้จะไม่พอใจ ทว่านี่เป็นคำสั่งจากองค์จักรพรรดิ นางไม่สามารถปฏิเสธได้ ทำเพียงรับคำอย่างสงบและเตรียมวางแผนการของตนเองต่อไป

คิดไม่ถึงเลยว่าความพยายามในวันนี้จะไม่สามารถผลักให้นางเข้าไปอยู่เคียงข้างท่านแม่ทัพหวงได้ จางหลิวอี้รู้ดีว่าบุรุษผู้นี้เข้าถึงได้ยากขนาดไหน เพราะฉะนั้นจึงต้องการขอพระราชโองการให้นางกลายเป็นผู้ช่วยของเขาในกองทัพ เพื่อบีบบังคับให้เขาหลบหน้าตนเองไม่ได้

น่าเสียดายจริงๆที่แผนการของนางถูกทำลายไปทั้งหมดเช่นนี้!

หญิงสาวใช้หางตาของตนเองเหลือบมองคุณชายหลี่ อยากรู้ว่าเขาจะหัวเราะเยาะตนเองหรือไม่ที่ถูกหักหน้าเช่นนี้ อย่างไรก็ตาม...สิ่งที่หลี่ชิงหมินทำเพียงอย่างเดียวก็คือการกิน

เจ้าคนผู้นี้คงจะสบายอกสบายใจมากเกินไปแล้ว เอาเถอะ...ปล่อยให้เขาเล่นสนุกเช่นนี้ต่อไปก่อนก็แล้วกัน ในเมื่อนางตั้งเป้าเอาไว้ที่แม่ทัพใหญ่หวงแล้ว เขาก็จะต้องเป็นของนางในสักวันอย่างแน่นอน!

เนื่องจากงานเลี้ยงวันนี้ไม่ได้จัดเพื่อหาคู่ให้กับสตรี ดังนั้นสุดท้ายแล้วการเสนอชื่อของบุตรหลานขุนนางทั้งหลายจึงถูกห้ามเอาไว้ องค์จักรพรรดิตรัสว่าผู้ใดต้องการจะช่วยเหลือองค์รัชทายาทในการจัดการดูแลผู้อพยพและส่งกลับไปยังบ้านเกิดเมืองนอนของตนเองค่อยมาแจ้งชื่อในภายหลัง ผู้คนจึงได้เงียบเสียงของตนเองลงได้

เจ้ากรมพิธีการจงถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขามองดูคุณชายหลี่ที่กำลังกินอย่างสบายใจด้วยความรู้สึกสงสาร ดูเหมือนเป้าหมายของคุณหนูจางจะชัดเจนมากแล้วจริงๆ บางที...คุณชายหลี่ผู้นี้อาจจะมีชะตากรรมที่ยากลำบากรออยู่ข้างหน้าก็ได้ หรืออาจจะหนักกว่าบุตรชายของเขาผู้นั้นเสียอีก?

หลี่ชิงหมินไม่ได้เข้าใจคนอื่น เขาชมการแสดงต่อไปและคอยปรบมือเป็นจังหวะให้ สมาชิกกลุ่มการค้าสกุลทงเองก็สนุกกับการแสดงและอาหารไม่น้อย กระทั่งเมื่อการแสดงมาถึงการแสดงสุดท้าย ขนมหวานหลักและสำคัญที่สุดของวันนี้ก็ถูกนำออกมาด้านหน้าแล้ว

“เนื่องจากพวกเราอาณาจักรเซินได้รับปากกับกลุ่มการค้าสกุลทงเอาไว้ว่าจะพยายามทำขนมหวานที่พวกท่านต้องการให้ได้ลิ้มรสอีกสักครั้ง ถึงจะไม่รู้ว่าจะถูกปากถูกใจหรือไม่ แต่นี่ก็เป็นขนมหวานที่พวกเราอาณาจักรเซินภาคภูมิใจไม่น้อย ขอให้ทุกท่านลองดูได้เลยขอรับ” หัวหน้าขันทีคนสนิทขององค์จักรพรรดิก้าวขึ้นมาแนะนำขนมหวานถ้วยนี้ด้วยตนเอง

ชิงหมินมองดูขนมหวานในถ้วยกระเบื้องที่มีสีสันสวยงามตรงหน้า ลายถ้วยนั้นเป็นรูปดอกไม้และใบไม้ เข้ากันดีกับ “ตัวหนอน” ที่ลอยอยู่ในน้ำสีขาวขุ่น กลิ่นหอมของมันทำให้เขาต้องสูดเก็บเอาไว้ ถือว่านางกำนัลในห้องเครื่องนี้ทำออกมาได้ยอดเยี่ยมจริงๆ ขนาดตัวเขาที่เป็นคนนำเสนอขึ้นมา ก็ยังทำไม่ได้ดีเช่นนี้เลย

“พวกนางกำนัลในห้องเครื่องปรับวิธีการเล็กน้อย คุณชายหลี่ลองดูเถอะว่าดีกว่าเดิมหรือไม่” เจ้ากรมพิธีการภูมิใจที่จะนำเสนออย่างมาก เขารู้ว่าคุณชายหลี่เป็นนักชิมตัวยง ดังนั้นคงจะต้องพอใจในขนมหวานถ้วยนี้ที่ตนเองคิดขึ้นมาแน่

หลี่ชิงหมินไม่ปฏิเสธ เขาพยักหน้ารับก่อนจะใช้ช้อนตักน้ำหวานในถ้วยขึ้นมาชิมก่อน ความหอมและหวานที่ให้ความสดชื่นไปพร้อมๆกันทำให้ชิงหมินเกือบจะร้อง “อืม” ออกมาอยู่แล้ว นี่คือรสชาติที่ได้จากผู้มีพรสวรรค์ในการทำอาหารจริงๆ!

เขาตักตัวหนอนเข้าปากต่อไป มองดูหลายคนที่ยังไม่กล้ากินเพราะหวาดกลัว ในขณะที่หลายคนลงมือแล้ว และกำลังแสดงออกถึงความตกตะลึง

“อร่อย!”

“นี่มันอร่อยมาก!!”

“ขนมหวานที่ทำจากหนอนมีรสชาติเช่นนี้ได้อย่างไร”

“ขนมหวานหนอนพวกนี้ดีมากจริงๆ” เสียงของผู้คนค่อยๆดังขึ้นหลังจากเงียบกันเป็นเวลานาน 

ทงยูตักขนมหวานในถ้วยกินอย่างพอใจ รสชาตินี้ดีกว่าที่เขาเคยกินก่อนหน้าเสียอีก เป็นรสชาติที่ทำให้เขาอยากกินเป็นครั้งที่สองและครั้งที่สามจริงๆ คิดไม่ถึงว่าจะได้มากินที่อาณาจักรเซินเช่นนี้เลย

“ฮ่าๆ ถูกใจพวกท่านหรือไม่?” องค์จักรพรรดิหัวเราะออกมา ในปากของเขายังมีตัวหนอนหนุบหนับที่กลุ่มการค้าสกุลทงเคยบอกเอาไว้ 

ทงยูพยักหน้ารับแล้วกล่าวตามตรง

“เป็นขนมหวานที่ดี ดีกว่าที่กระหม่อมเคยกินมาเสียอีก”

“โอ้ เช่นนั้นก็กินให้มากหน่อยเถอะ” องค์จักรพรรดิภูมิใจมาก เขามองไปยังเหล่านางกำนัลในห้องเครื่อง และหันสายตาไปดูคุณชายหลี่พร้อมกับเจ้ากรมพิธีการที่นั่งอยู่ไม่ไกล

ปัญหาที่หนักใจมานาน สุดท้ายถูกแก้ไขได้โดยเด็กหนุ่มผู้นั้น ถึงแม้จะได้ยินว่าตระกูลจงได้มอบของตอบแทนไปไม่น้อยแล้ว ทว่า...ในฐานะที่เขาเป็นจักรพรรดิ และเป็นผู้ที่รับปากว่าจะทำให้สำเร็จให้ได้ หลี่ชิงหมินผู้นี้จึงถือว่าเป็นผู้ช่วยรักษาใบหน้าของเขาเอาไว้!!

“ว่าแต่...อาณาจักรสามารถทำขนมหวานเช่นนี้ขึ้นมาได้อย่างไรหรือพะย่ะค่ะ หรือว่า...นี่เป็นขนมหวานคู่บ้านคู่เมืองของอาณาจักรเซินอยู่แล้ว ตัวกระหม่อมและกลุ่มการค้าสกุลทงเดินทางไปทั่วทุกทิศทาง นอกจากอาณาจักรที่ให้กระหม่อมได้ลองรสชาติที่ยอดเยี่ยมนี้แล้ว คนอื่นๆก็ไม่สามารถทำมันได้เลยพะย่ะค่ะ” 

ทงยูเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มสงสัย ไม่สิ! ที่จริงแล้วจะบอกว่าเขาสงสัยก็ไม่ได้ เขารู้อยู่ก่อนแล้วเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวอันโอ่อ่าของนางกำนัลในห้องเครื่องที่จวนสกุลหลี่ ถึงอย่างนั้น...เขาก็อยากจะได้ยินมันด้วยตนเอง

“ฮ่าๆ แท้จริงแล้วขนมหวานนี้ก็เป็นขนมหวานที่ไม่เคยมีในอาณาจักรเซินของพวกเรามาก่อนเช่นกัน ข้ายังได้ยินว่านางกำนัลในห้องเครื่องต่างก็คิดหนักเป็นอย่างมากเพื่อขนมหวานพิเศษนี้”

“หากไม่ใช่เพราะได้รับความช่วยเหลือจากคุณชายตระกูลหลี่กระทั่งสร้างสรรค์ขนมหวานที่วิเศษเช่นนี้ขึ้นมาได้ พวกนางกำนัลคงจะกำลังนั่งร่ำไห้อยู่ในห้องครัวเป็นแน่ ดังนั้น...ต้องบอกว่าทั้งหมดนี้เป็นความดีความชอบของคุณชายหลี่ก็ไม่ผิดนัก”

ได้ยินองค์จักรพรรดิเยินยอหลี่ชิงหมินอย่างออกหน้าออกตา ขุนนางคนอื่นๆก็มองตามสายตาของพระองค์ไปยังเด็กหนุ่มที่เคยเป็นที่สนใจในช่วงก่อนเริ่มสงคราม เด็กหนุ่มที่ทุกคนคิดว่าได้ตายจากไปแล้วพร้อมกับสูตรชาพิเศษได้กลับมาอีกครั้ง และยังสร้างความตื่นตะลึงให้กับผู้คนหลายต่อหลายครั้ง

ไม่ว่าจะเป็นผลงานทางกองทัพ ตำแหน่งว่าที่ฮูหยินใหญ่ของแม่ทัพ และยังได้รับแต่งตั้งเป็นฮูหยินขั้น 1 อีกด้วย ยาอัมพาตของเขานั้นยอดเยี่ยมมาก ผู้ที่เคยได้ใช้งานมันมาก่อนแล้วยังรู้สึกขอบคุณที่คุณชายผู้นี้ช่วยคิดยาดีๆนี้ขึ้นมา หาไม่แล้วพวกเขาจะต้องทนกัดผ้าเพื่อกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ในระหว่างการรักษาเหมือนกับทุกๆครั้งที่ผ่านมา

แล้วตอนนี้....เขาก็ยังสามารถแนะนำวิธีการทำขนมที่ไม่เคยเห็น ช่วยให้องค์จักรพรรดิรักษาใบหน้าเอาไว้ เอาอกเอาใจกลุ่มการค้าสกุลทงได้อีกหรือ?

ไม่ใช่ว่าความสามารถของเขาก็คือ “ทักษะตรวจสอบ” หรืออย่างไร แล้วทำไมทักษะที่เห็นได้มากมายจากผู้คนภายนอกนั้น จึงทำให้เขากลายมาเป็นยอดมนุษย์เช่นนี้!!

จางหลิวอี้ที่นั่งอยู่ท่ามกลางผู้คนลอบกำหมัดแน่น ถึงจะรู้ว่าคุณชายหลี่ผู้นี้ไม่นับเป็นคู่แข่งของนาง ตัวเขาได้ตำแหน่งฮูหยินใหญ่ไปแล้วอย่างไร? ได้ใจของแม่ทัพใหญ่ไปแล้วมีประโยชน์หรือ? สุดท้ายแล้วคนที่จะได้ครอบครองทุกอย่างก็คือมารดาของบุตรชายแม่ทัพใหญ่เท่านั้น เพราะคนที่จะได้รับตำแหน่งแม่ทัพใหญ่คนต่อไปก็คือบุตรชายของนาง เขาจะยกย่องฮูหยินใหญ่ที่มีเพียงตำแหน่งมากกว่ามารดาแท้ๆหรือไม่? นั่นย่อมเป็นไปไม่ได้!!

แต่....จางหลิวอี้รู้สึกเกลียดชังหลี่ชิงหมินผู้นี้มาก แรกเริ่มเดิมทียังไม่ต้องการคิดให้มากความ ทว่า...ในขณะที่นางถูกทำลายใบหน้าซ้ำไปซ้ำมา เขากลับได้รับเพียงเรื่องดีๆเท่านั้น

 หลิวอี้เริ่มไม่ชอบเขาตั้งแต่ตอนที่ถูกลงโทษ มีเพียงเขาเท่านั้นที่ไม่ถูกเล่นงานรุนแรงโดยคำสั่งขององค์จักรพรรดิ มันเหมือนกับว่าเขารู้อยู่ก่อนและกำลังมองดูคนโง่เช่นพวกนางเล่นสนุก

จางหลิวอี้ไม่ชอบความรู้สึกเช่นนั้น นางไม่ต้องการเป็นตัวตลกในสายตาของใคร!! คนอย่างนาง...จะต้องเป็นอันดับ 1 เท่านั้น!!

……………………………………………….