“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า”

หลังจากที่เฉินหยวนก้าวข้ามบันไดเจตจำนงขั้นที่ 21
เขาไม่ได้ “ตกลงมา” หรือ “วาร์ป”
แต่กลับ “แทรกตัว” เข้าสู่รอยต่อของโลกมนุษย์ที่ถูกลืม — “หุบเขาทวาร๼๥๱๱๦์”

ที่นั่นไม่มีใครอาศัย ไม่มีแม้แต่สัตว์อสูร
เพราะผู้คนเล่าลือว่า ที่นี่คือ “หลุมศพของผู้ฝืนฟ้า”

เฉินหยวนตื่นขึ้นท่ามกลางหมอกสีเทา
ร่างกายไม่มีลมปราณ ไม่มีคลื่นพลัง
แต่ดวงตา — กลับสะท้อนท้องฟ้าที่ว่างเปล่าเหมือนเคยอยู่ที่นั่นนานแสนนาน

เสียงจากอดีต:
ขณะเดินในหุบเขา เขาได้ยินเสียงกระซิบเบา ๆ

“เ๽้าตื่นขึ้นแล้ว... ผู้ไม่มีในระเบียนแห่งฟ้า”

เขาหันไป ไม่เห็นใคร
แต่เงาเบื้องหน้ากลับเผยให้เห็น “หินศิลาจารึก”
ซึ่งแกะสลักชื่อบุคคลผู้ถูกลบจาก๱๭๹๹๳์…ทั้งหมดเป็๞เพียงเศษหิน
เหลือเพียงชื่อเดียวที่ยังไม่ถูกลบ — “เทียนเจวี๋ย”

เทียนเจวี๋ย คือผู้ฝืนฟ้าเมื่อ 3,000 ปีก่อน
เคยเกือบทำให้ “เจตจำนงฟ้า” ต้องปรับเปลี่ยน
แต่สุดท้ายพ่ายแพ้ และถูกลบจากโลกทั้งภายในและภายนอก

ก่อนตาย เขาทิ้งคำไว้ว่า:

“วันใดที่ผู้ไม่ถูกจดจำถือกำเนิด ฟ้าย่อมหวาดกลัวอีกครั้ง”

เฉินหยวนยืนมองแสงเหนือหุบเขา
กลิ่นของโลกมนุษย์ยังคงอบอวล
แต่เขารู้...

โลกนี้ ไม่ใช่ที่เดิม
และเขา…ไม่ใช่ผู้ที่ฟ้ายอมให้กลับมา