ฉันควรใอะไรก่อนดี
1 ฉันกลายร่างเป็คน แถมเป็ใครก็ไม่รู้ที่หน้าตาไม่ได้คล้ายคลึงกับฉันคนเดิมเลย แต่ยอมรับได้เพราะร่างนี้สวยกว่าจริง
2 ดยุกมาเจอ แถมเจอตอนฉันโป๊เปลือยอยู่อีกอับอายไปแสนล้านชั่วโคตรแน่
3 แจ็คพอตแตก ที่โจอานดันเข้ามาเจอฉันพอดี
ดยุกออกไปคุยกับโจอานข้างนอกฉันพยายามเรียบเรียงเื่ราวในหัว ฉันเล่าเื่แค่ 10% ที่รู้มาส่วนเื่ที่ได้รู้จากเ้าแมวในสวนและเื่ที่เกี่ยวกับดัชเชล ฉันยังไม่กล้าเล่า เพราะถ้าเล่าไป เขาหาว่าฉันบ้าหรือโกธรแล้วจับฉันปาดคอขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ ได้ม่องเท่งอีกรอบก็ไม่ไหวนะ อีกอย่าง เื่นี้จริงแท้แน่นอนแค่ไหนฉันก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ ในขณะกำลังคิด ดยุกก็เดินเข้ามา
“เอ่อออ.. งั้นเ้านอนที่นี่ละกัน ข้าจะไปนอนห้องทำงาน”
“...”
ว่าแล้ว ดยุกก็หอบหมอนไปหนึ่งใบก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอน
‘เฮ้อออ’
แล้วฉันควรทำอะไรต่อไป ทำไมจู่ๆ ร่างกายก็กลายมาเป็คนได้ล่ะ เพราะใเกินไปหรอหรือเพราะมีอะไรไปกระตุ้น ถ้าเป็แบบนี้จะแย่เอาน่ะสิ เดี๋ยวเป็คน เดี๋ยวเป็แมว
“โอ้ยยยย แม่งเอ้ย ไม่รู้ด้วยแล้ว”
ฉันสบถก่อนจะนอนคลุมโปงนอนถึงแม้จะมีเื่คาใจมากมายจนอยากจะวิ่งไปกระชากคอดยุกมาถามแต่ก็ต้องหักห้ามใจไว้ก่อน ถ้าใจร้อน ทำหรือพูดอะไรแบบไม่คิดออกไปอาจจะเดือดร้อนกันไปหมดก็ได้
เช้าวันถัดมาฉันตื่นมาในร่างแมวอีกแล้ว ฉันไม่รีรอรีบดิ่งไปหาดยุกเจอเ้าตัวที่กำลังนอนตาพริ้มบนโซฟา เลยโดดขึ้นไปนอนบนอก
‘แจกยันต์ตอนหลับซะดีมั้ง’
ฉันนั่งจ้องหน้าดยุกอยู่อย่างนั้นก่อนจะค่อยๆ นอนลง แรงเต้นของหัวใจและเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอบ่งบอกถึงการนอนหลับสนิทของเขา ถึงจะยังไม่เข้าใจในหลายๆ เื่แต่การมาเจอดยุกและมีชีวิตใหม่นี้ ก็ไม่ได้แย่อะไร ออกจะดีกว่าโลกเดิมด้วยซ้ำ
ขณะที่ฉันคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ก็มีมืออุ่นๆมาแตะที่หัวฉันและลูบเบาๆ
อ่าาา อุ่นจัง โดนลูบหัวมันรู้สึกดีแปลกๆ แฮะ
ฉันกำลังเพลิดเพลินกับการถูกลูบหัวลืมตาขึ้นมาก็สบตากับอีตา
ดยุก เหมือนมันเขินหรือกลัวไม่รู้ตัวแข็งจนไม่กล้าขยับไปไหน ฉันได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงและเร็วจนไม่แน่ใจว่าเป็ของฉันหรือของดยุกกันแน่
“เมี้ยว..”
“ตัวเ้าหนัก.. จนข้าแทบหายใจไม่ออก”
กรี๊ดดดฉันเกลียดตาหมอคนนี้ค่าา เดี๋ยวก็อ้วน เดี๋ยวก็ตัวเหม็น ฉันตะปบหน้าดยุกไปเบาๆก่อนจะโดดลงไปนั่งบนพื้นแทน ดยุกค่อยๆ ลุกขึ้นมา บิดี้เีและเดินไปเข้าห้องน้ำ
ก็อกๆ แอ๊ดดดด
“ท่านดยุก…”
ฉันหันไปสบตากับโจอาน เ้าตัวมองตาปริบๆก่อนจะเดินมาอุ้มฉัน
“ว่างายยย~.. เ้าแมวน้อย ไม่ได้เจอตั้งหลายวัน คิดถึงข้าไหม”
‘คิดถึงบ้านนายสิ เมื่อคืนยังทำหน้าเลิ่กลั่กใส่ฉันอยู่เลย’
“อะ แฮ่ม…”
โจอานกำลังฟัดพุงฉันอย่างเอาเป็เอาตายก็หันไปเจอดยุกที่ยืนทำหน้ามู่ทู่อยู่หน้าประตูห้องน้ำ
“อรุณสวัสดิ์ครับ…ข้านำเอกสารการประชุมงานในเมืองหลวงมาให้ครับ”
“อื้ม ‘วาง’ ไว้บนโต๊ะ”
ดยุกเน้นคำว่าวางก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานอีตาโจอานนี่ก็คลั่งไคล้อะไรฉันนักหนา อุ้มอยู่ได้ ฉันก็เมื่อยเป็นะยะ
ฉันพยายามดิ้นออกจากอ้อมแขนของโจอานแต่ไม่เป็ผลเ้าตัวอุ้มฉันขึ้นจนตัวลอย และวางพุงฉันแหมะอยู่บนหน้าตัวเอง ถึงจะอยู่ในร่างแมวแต่พอมาเจอฟัดพุงบ่อยๆ ก็แอบๆ เขินอยู่แฮะ
“ข้าคงให้งานเ้าน้อยไปสินะ เ้าถึงมีเวลาว่างมากเล่นกับแมวไม่หยุด”
โจอานรีบวางฉันลงก่อนจะหันไปยิ่มแหะๆ ให้ดยุก
สม!!!
ฉันโดดขึ้นโต๊ะดยุกจ้องมองเขาที่เอาแต่อ่านเอกสาร ว่าแต่ เขาจะไม่พูดเื่เมื่อวานต่อหน่อยหรอ หรือยังโกธรที่ฉันแอบเข้าห้องดัชเชลกัน
“เอ่อ… ท่านดยุกครับ”
“ว่า”
“สตรีเมื่อวาน ..ไปไหนแล้วหรอครับ”
“ถามทำไม”
“ข้าแค่ อยากให้รู้จักกันไว้น่ะครับเพราะนางจะมาอยู่ใกล้ชิดท่าน คงต้องผูกไมตรี..”
ดยุกถอนหายใจอย่างแรง วางเอกสารลงและนั่งกอดอกจ้องหน้าโจอาน
“ว่างหรอ”
“เอ่อ ..เปล่าครับ ขอโทษครับบบ”
โจอานว่าก่อนจะโค้งคำนับและรีบออกจากห้องไปดยุกแหงนหน้ามองเพดานก่อนจะถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำอีก จนฉันเริ่มหงุดหงิด
ถ้าเป็แบบนี้ได้สงสัยกันทั้งคฤหาสน์แน่ ฉันต้องปั้นตัวตนคนขึ้นมา ประเด็นคือ ฉันยังไม่รู้ว่าตอนไหนจะเป็แมวแล้วตอนไหนจะกลายร่างเป็คนน่ะสิ
ใช่!!! มีอยู่ทางเดียว ต้องถาม เ้าแมวบ้านั่น
ว่าแล้วฉันก็คาบปลาวิ่งออกจากห้องดิ่งไปที่สวนทันที พอถึงสวนฉันก็ร้องหาเ้าแมวเ้าเล่ห์และไม่นานเ้าตัวก็โผล่มาจากโพรงไม้
“อรุณสวัสด์ แม่สาวเ้าปัญหาวันนี้มีเื่อะไรขัดใจอีกล่ะ”
“คุณ..รู้เื่ที่เกิดขึ้นเมื่อวานไหม”
“รู้”
“รู้หรอ แล้วจะไม่บอกอะไรฉันหน่อยหรอ”
“ให้บอกอะไรล่ะ คนที่มีปัญหาคือเ้า ไม่ใช่ข้า”
เอ้าไอ้แมวอ้วนนี่
“รู้ใช่ไหมว่าถ้าฉันเป็คน ฉันจะมาถลกหนังคุณแน่”
“ฮ่าๆๆ ขู่ข้ามันบาปหนักนะ”
เ้าแมวอ้วนเดินเอาตัวถูไถกับพื้นก่อนจะลุกขึ้นมามองฉัน
“วันนี้กี่คำถามล่ะ”
“คำถามเดียว”
“....”
“ฉันจะเปลี่ยนไปเป็คนหรือแมวตอนไหน”
“อีก 3 วัน…”
“...”
“อีก 3 วัน จะเ้ากลายเป็มนุษย์เต็มตัว.. ่นี้ความเข้มแข็งของจิตเ้ายังไม่แน่นอนเ้าจะต้องระวังตัวไว้ เพราะอาจจะเปลี่ยนเป็คนหรือแมวตอนไหนก็ได้”
“หมายความว่าไง ...ละ แล้วร่างแมวนี่ล่ะ”
“เทพเ้าผู้ให้กำเนิดเ้า แค่้าหาที่จุติของิญญาเท่านั้นถ้าจะให้ไปเกิดใหม่แบบมนุษย์ทั่วไปเ้าก็คงลืมเื่ราวในชีวิตของเ้าและมีขั้นตอนที่ยุ่งยากซับซ้อนกว่านั้น”
“คุณรู้ได้ยังไง ดัชเชลบอกหรอ”
“เปล่า เทพเ้า…”
“ห้ะ เทพเ้า.. เทพเ้าบอกหรอ”
“ข้านี่แหละ..เทพเ้า ที่ส่งเ้ามา”
“!!!!!”
2K
![[มีอีบุ๊กใน MEB] สะกดหัวใจจอมมาเฟีย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1741514873_57802539.webp)
