ตอนนี้เป้าหมายที่ 3 ของปื๊ดคือเขาต้องซื้อเสื้อผ้าใหม่ทั้งหมด ที่เขาซื้อไม่ใช้ว่าเพราะเขาอยากได้แต่เสื้อผ้าตัวเดิมของปื๊ดในตู้เสื้อผ้านั้น มันไม่มีตัวไหนเลยที่ใส่ได้พอดีตัว
ปื๊ดมายังโซนที่ขายเสื้อผ้า การช็อปปิ้งในรอบนี้ เขาไม่ได้เลือกเสื้อผ้าแบรนด์เนมเหมือนก่อนหน้านี้ ปื๊ดเลือกเสื้อผ้าธรรมดาแต่เลือกที่มันดูดีแทนและให้มันตรงกับรสนิยมของเขา เขาเป็คนที่ชอบอะไรเรียบๆแต่ดูดีและไม่ค่อยชอบอะไรที่มันดูเยอะจนเกินไป
ปื๊ดใช้เวลากว่า 2ชม.ในการเลือกเสื้อผ้าและสิ่งของจำเป็พวกเครื่องแต่งตัวต่างๆเขาไม่ลืมที่จะซื้อเสื้อผ้าอีกจำนวนหนึ่ง เพื่อที่จะเก็บไว้ในกระเป๋ามิติยามฉุกเฉิน ปื๊ดเริ่มคิดว่าเขาควรสำรองอาหารและเครื่องดื่มไว้ในยามฉุกเฉินหรือไม่
และในที่สุดปื๊ดก็ตัดสินใจที่จะสำรองอาหารเครื่องดื่มเอาในกระเป๋ามิติ ให้เพียงพอต่อความ้าของเขาเองอย่างน้อย 3เดือน เพราะอย่างน้อยอาหารยังมีความจำเป็กับเขาจนกว่าที่ปื๊ดจะไปถึงระดับเหนืุ์
ปื๊ดเลือกสำรองอาหาร ประเภทของสด และของแห้งบางชนิด กระเป๋ามิติระดับสูงมันมีความสามารถเหมือนมิติเก็บของเกือบทุกประการ คือมันสามารถเลือกได้ว่าจะหยุดเวลาของๆที่ใส่เข้าไปหรือปล่อยเวลาผ่านไป
ไม่ว่าคุณจะใส่ผักสดไปเมื่อกี่ร้อยปีที่แล้ว เมื่อคุณนำมันออกมา มันจะยังสดใหม่อยู่เสมอ นี้เป็ความสามารถของกระเป๋ามิติระดับสูงเท่านั้น
ปื๊ดยังซื้ออุปกรณ์ทำครัวและเครื่องปรุงที่จำเป็ไปอีกจำนวนหนึ่ง เขายังสำรองน้ำเปล่าและเครื่องดื่มอีกหลายชนิดที่เขาชอบ
ปื๊ดอาศัยทยอยซื้อทีละรถเข็นแล้วหาที่ลับตาคนเก็บของใส่กระเป๋ามิติของตนเอง เขาต้องซื้อถึง 5 รอบ กว่าที่ปื๊ดจะได้ของครบตามที่เขา้า
ตอนนี้ใกล้จะถึงเวลานัดหมายของปื๊ดกับคนที่อ้างตัวว่าเป็ Xilencer เขากำลังนั่งรอคนๆนั้นอยู่ภายในร้านกาแฟที่เป็สถานที่นัดหมาย
ดูภายนอกดูเหมือนปื๊ดกำลังนั่งอ่านหนังสือภายในร้านกาแฟเหมือนกับคนทั่วไปแต่ในความเป็จริงแล้ว ตัวเขากำลังจัดระเบียบภายในกระเป๋ามิติของเขา
ภายในมิติเก็บของเขา เขาสามารถออกแบบตกภายในได้อย่างอิสระ ส่วนมากจะใช้สร้างชั้นวางของเพื่อใช้จัดระเบียบภายในกระเป๋ามิติ
ตอนนี้ปื๊ดกำลังออกแบบชั้นวางของภายใน เขาออกแบบมันแบบเรียบง่ายแต่เน้นไปที่ความเป็ระเบียบแยกประเภทของวัตถุไม่ให้มันมาปะปนกัน ปื๊ดยังสร้างตู้เสื้อผ้าแบบเปิดไว้แขวนเสื้อผ้าสำรองของเขาเพื่อสะดวกต่อการเลือก
จากการที่ปื๊ดนั่งจัดของ มันทำให้เขารู้ว่าเขายังขาดของอะไรอยู่อีกบ้าง เขายังขาดของจำพวกอุปกรณ์อาบน้ำอุปกรณ์ซักล้างและผ้าเช็ดตัว และเขาก็อยากจะได้เต็นท์ซักหลังกับชุดเครื่องนอนสักชุด และยังมีอุปกรณ์เดินป่าที่เขายังอยากได้
ปื๊ดคิดว่าเขาจะไปซื้อหลังจากที่เสร็จธุระจากตรงนี้ หลายคนอาจคิดว่าปื๊ดจะซื้อของพวกนี้ไปทำอะไร ซอมบี้จะบุกเมืองโลกแตกหรือไง ทำไมถึงต้องมีของพวกนี้
แต่สำหรับปื๊ดแล้ว การเตรียมพร้อมไว้น่าจะเป็การดีที่สุดสำหรับเขา ั้แ่ที่เขาถูกส่งไปยังโลกของผู้ฝึก กว่าที่เขาจะลงหลักปักฐานมีที่อยู่เป็หลักแหล่ง ปื๊ดใช้เวลาเป็100ปีที่ใช้ชีวิตแบบค่ำไหนนอนนั่น
ใน่ที่ปื๊ดกำลังสะสมความแข็งแกร่งถ้าวันไหนเข้าเมืองก็ดีไป แต่ถ้าวันไหนต้องนอนในถ่ำในป่าหรือบนเขาของจำพวกนี้คือของจำเป็ที่จ้องมีติดตัวเขาอยู่เสมอใน่นั้น และมันอาจจะติดจนเป็นิสัยในตอนที่เขากลับมาในโลกนี้ อย่างน้อยก็ดีกว่าที่ถ้ายามจำเป็ที่จะต้องใช้แล้วปื๊ดไม่มี ก็อย่างที่คุณสู่ขวัญได้เคยกล่าวเอาไว้ว่า ของมันต้องมี
หลังจากที่ปื๊ดจัดของเสร็จเขามานั่งดูใบเสร็จจากการซื้อเสื้อผ้าและของที่ตนสำรองไว้ภายในกระเป๋ามิติ วันนี้ปื๊ดใช้เงินกับพวกมันไปกว่าสามหมื่นบาท จากตอนแรกเขาคิดว่าจะซื้อแค่เสื้อผ้าแท้ๆแต่กลับมันลามไปจนกลายเป็สำรองของพวกนี้
และดูเหมือนว่ามันยังไม่จบเพียงเท่านั้นเพราะยังมีของที่ปื๊ด้าจะซื้อเพิ่ม เขาได้แต่บ่นในใจว่าตนเองช่างมีพร์ด้านการใช้เงินซะจริงๆ ผลพวงจากการที่เขาจัดของภายในกระเป๋ามิติ มีขยะถุงพลาสติดมากมายภายในมิติเก็บของเขา
ปื๊ดคิดว่าจะนำพวกมันไปทึ้ง เขาไม่ชอบให้มีขยะอยู่ภายในกระเป๋ามิติของเขา ปื๊ดมองดูนาฬิกา มันเลยเวลานัดมา15นาทีแล้ว และเขาไม่มีความคิดที่จะรออีกต่อไป เพราะเขาอยากจะเอาขยะไปทึ้งด้วย
ขณะที่ปื๊ดกำลังจะลุกออกไป เด็กสาวคนหนึ่งก็ปรากฎตัวต่อหน้าเขา
" อย่าพึ่งไป !!! "
ปื๊ดใเล็กน้อยกับท่าทีเร่งรีบของเด็กสาวคนนี้ เขาค่อนข้างมั่นใจว่าไม่เคยรู้จักเธอคนนี้มาก่อน แล้วทำไมเธอถึงได้รีบวิ่งมาห้ามเขาไม่ให้จากไป
ปื๊ดเลยนั่งลงอยู่ที่โต๊ะต่อไป และเอ่ยปากถามเด็กสาวที่ดูรีบร้อนคนนี้
" ขอโทษนะ แต่ว่าเธอเป็ใคร "
เด็กสาวคนนั้นสองมือเธอกำสายกระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่เธอสะพายเอาไว้แน่น ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจถอดกระเป๋าเป้ที่เธอสะพายออกจากหลังวางลงที่เก้าอี้
เธอรูดซิปและหยิบเอาคอมพิวเตอร์พกพาจากกระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่เธอสะพายมาและนำมันขึ้นมาวางบนโต๊ะเปิดหน้าจอขึ้น และหันมาในทางที่ปื๊ดมองเห็นได้
เธอคลิกที่ไอคอนเกมแนว MMORPG ที่เขาเคยเล่นประจำแล้วพิมพ์ USERNAME และ
PASSWORDS ของเธอ ทันทีที่เธอล็อคอินเข้าเกม ตัวละครของเธอยืนอยู่ในที่ที่เขาชอบเอาตัวละคร ไปยืนทึ้งไว้ตรงนั้นระหว่างที่ไม่ได้ทำอะไร
และชื่อที่แสดงบนหัวตัวละครของเธอมันคือ XILENCER คนที่นัดกับเขาในวันนี้
" เธอ คือ XILENCER !? "
ปื๊ดค่อนข้างใกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาคิดมาตลอดว่าXILENCER เป็ผู้ชาย หลังจากที่เขาตั้งสติได้ เขาเช็คข้อมูลตัวละครในเกมอีกครั้ง
" อ่าา เธอคือ XILENCER จริงๆ "
หลังจากที่ปื๊ดเช็คข้อมูลตัวละครอย่างละเอียดเขาก็ได้พบกับแหวนวงหนึ่งที่ตัวละครในเกมส่วมใส่อยู่ เขาก็จำมันได้ทันที มันเป็แหวนที่ดร็อปจากบอสที่หายากมากๆตัวหนึ่งแต่ด้วยความที่มันไม่ตรงกับอาชีพของเขา ปื๊ดจึงส่งต่อให้กับ XILENCER
หลังจากที่ปื๊ดยืนยันจนแน่ใจแล้วว่าเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้าเขาคือ XILENCER จริงๆ ดูเหมือนเขาคงต้องทำความรู้จักกับเธอใหม่อกครั้ง
" เอาละตอนนี้ชั้นเชื่อแล้วว่าเธอ คือ XILENCER ชั้นมีชื่อว่า ปื๊ด "
" ส่วนเธอ เธอคงไม่อยากให้ชั้นเรียกว่า XILENCER ตลอดเวลาใช่ไหม "
หญิงสาวพยักหน้าตอบรับกับคำพูดของเขา แน่นอนเธอไม่อยากให้เขาเรียกเธอด้วยชื่อที่เธอตั้งภายในเกม
" งั้นเธอจะให้ชั้นเรียกเธอ "
" เรียกชั้นว่า หมวย ก็ได้ "
" เอาละ หมวยที่เธอเรียกออกมาวันนี้มีเื่อะไร "
เขาไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไปเขาจึงรับถามเข้าประเด็นทันที
หมวยเองก็เหมือนกำลังหนักใจกับอะไรบางอย่างแต่ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจพูดมันออกมา
" ปื๊ด ชั้นขอมีดที่นายที่นายสุ่มมาจะได้ไหม "
ตลอดเวลาที่ผ่านปื๊ดหยิบยืนแลกเปลี่ยน ไอเทมภายในเกมกับหมวยมาหลายชิ้น ขณะเดียวกัน ปื๊ดก็ได้รับของจากหมวยมามากเหมือนกัน และไอเทมบางชิ้นที่เขาได้รับจากหมวยมาราคาของมันก็ไม่ได้ถูกเลยสักชิ้น
สำหรับปื๊ด XILENCER เป็เพื่อนเขามีที่เพียงไม่กี่คนที่เขามีในชีวิต แต่เขาได้ขายมีดเล่มนั้นไปแล้ว เขาจึงให้มันกับเธอไม่ได้ตอนนี้
" ชั้นเสียใจด้วยนะหมวย มันไม่ได้อยู่กับชั้นแล้ว ชั้นขายมันไปแล้ว "
สีหน้าของหมวยแสดงความผิดหวังอย่างชัดเจน
ปื๊ดได้แต่คิดในใจ เด็กสาวคนนี้ใสซื่อจนเกินไปอยู่ๆเธอก็มาขอไอเทมราคาเกือบล้านกับคนที่ไม่เคยเจอกัน ถ้าเป็เขาคนก่อนที่จะถูกส่งไปยังโลกของผู้ฝึกตนถ้าเธอมาขอเขาในตอนนั้น เขาก็คงจะไม่มีทางให้มันกับเธอแน่นอน
" ถ้านายขายมันไปแล้ว ก็ไม่เป็ไร "
" ชั้นขอบใจนายมาก ที่ยอมออกมาพบกับชั้น "
หลังจากพูดเสร็จเด็กสาวก็ปิดหน้าจอของคอมพิวเตอร์พกพา และจะเก็บมันลงกระเป๋าเป้ใบใหญ่ แต่อาจจะเป็เพราะว่าวันตลอดทั้งวันเธอยังไม่ได้กินอะไร
ท้องของหมวยจึงร้องประท้วงออกมา
" โครรกกก !! " (เสียงท้องร้อง)
หมวยถึงกับหยุดชะงักด้วยความอาย จากนั้นเธอเร่งความเร็วในการเก็บคอมพิวเตอร์พกพาของเธอ แต่เธอก็ต้องหยุดชะงักเมือได้ยินคำพูดบางอย่างจากปื๊ด
" กินอะไรสักหน่อยไหม ก่อนไป "
ถึงแม้คำพูดมันจะฟังดูเ็า แต่เธอััได้ว่าเขาเป็ห่วงเธอจริงๆ
" กินได้ จริงๆเหรอ "
ปื๊ดพยักหน้ายืนยันให้กับคำถามที่หมวยถามกับเขา เขายกมือขึ้นเพื่อเรียกพนักงานบริการ เพื่อที่จะขอเมนูอาหาร และ หลังจากที่ได้เมนูมาเขาก็ส่งมันให้กับหมวยและเมื่อได้เปิดดูมันก็ทำให้เธอค่อนข้างใกับราคาอาหารที่นี้
" ปื๊ด ชั้นว่าราคาของมันเออ "
หมวยส่งเมนูคืนให้กับเขา ถึงแม้เธอจะรู้สึกหิว แต่อาหารของที่นี้ราคาแพงเกินไปจนเธอรู้สึกเกรงใจเขาขึ้นมาจริงๆ
" ไม่เป็ไร สั่งเถอะ ชั้นเองก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน "
ปื๊ดดันเมนูอาหารกลับคืนไปและบอกเธอให้สั่งอาหาร และหลังจากได้รับการยืนยันจากปื๊ด เธอสั่งเมนูง่ายๆ 2อย่างและส่งเมนูคืนให้กับเขาทันที
ดูเหมือนเด็กคนี้จะยังไม่เลิกเกรงใจเขา ปื๊ดเปิดเมนูแล้วสั้งอาหารเพิ่มอีก3อย่างและ ไม่ลืมสั่งข้าวเปล่าสำหรับเขาและหมวยอีกด้วย
ระหว่างที่รออาหารปื๊ดเอ่ยปากถามหมวยว่าเธอได้เบอร์มือถือของเขามาได้อย่างไร เธอดูอึดอัดกับคำถามของปื๊ดเป็อย่างมากแต่สุดท้ายเธอก็ยอมบอกเขาถึงวิธีที่เธอได้เบอร์มือถือของปื๊ดมาอย่างไร เพื่อเป็การตอบแทนที่เขาเลี้ยงอาหารในมื้อนี้
หมวยเล่าว่าเธอแฮกเข้าระบบฐานข้อมูลของผู้เล่นในระบบเกมและค้นหาเบอร์ของปื๊ดจากในนั้น ต้องยอมรับว่าเธอมีความสามารถในระดับหนึ่ง เกมที่เขาและเธอเล่นถือว่าเป็เกมยอดนิยมเกมหนึ่ง ไม่ใช่แกมโนเนมทั่วไป มันมีระบบรักษาความปลอดภัยที่แ่า
และสิ่งที่ทำให้ปื๊ดใจริงๆ มันคือตอนที่สาวน้อยตรงหน้า บอกว่าเธอเจาะเข้าสู่ระบบฐานข้อมูลผู้เล่น การแฮกเกมยังสามารถพบเห็นได้ทั่วไป แต่กับการเจาะเข้าระบบฐานข้อมูลของผู้เล่นในระบบนั้นต่างกัน มันยากกว่าการแฮกเกมหลายเท่าตัว
และถ้าหมวยทำได้สำเร็จหมายความว่าเธอสามารถเข้าถึงข้อมูลส่วนตัวของผู้เล่นได้ทุกคน ที่แย่กว่านั้นคือดูเหมือนบริษัทเกมจะยังไม่รู้ว่าเธอเจาะเข้าไปในครั้งนี้
จากนั้นบทสนทนาระหว่างเขากับหมวยก็ถูกขัดด้วยอาหารถูกยกออกมาวางที่ตรงหน้า ความสนใจของหมวยพุ่งตรงไปที่อาหาร ดูเหมือนเธอจะหิวมากจริงๆ
" ลงมือ กันเถอะ "
" อืม "
พวกเขาทั้ง2ลงมือรับทานอาหาร แต่ดูเหมือนว่าเธอจะยังคงเกรงใจเขาอยู่เธอตักแต่อาหารที่เธอสั่งมาเท่านั้น ไม่กล้าที่จะแตะต้องอาหารที่ปื๊ดสั่งเพิ่มมา
" กินกุ้งได้ไหม "
ปื๊ดถามเธอขณะที่เธอกำลังกินอยู่เธอจึงได้แต่พยักหน้าตอบคำถามของเขา หลังจากได้รับคำยืนยันจากหมวย เขาจึงตักอาหารให้กับเธอ ปื๊ดถามเธอทุกครั้งว่าเธอกินของที่เขาจะตักให้ได้หรือไม่ก่อนที่เขาจะตักมันให้กับเธอ
ดูเหมือนช่องว่างระหว่างเขาและเธอจะลดลงบางแล้ว อาจจะเป็เพราะพวกเขาเล่นเกมมาด้วยกันมาหลายปี ทำให้พวกเขาต่อติดกันง่ายอย่างนี้ และมื้ออาหารก็จบลงเธอก็เอ่ยปากขอบคุณที่ปื๊ดเลี้ยงอาหารเธอในวันนี้
" ขอบใจนายมากที่เลี้ยงข้าวชั้น นายเป็คนดีอย่างที่ชั้นคิดจริงๆ "
[แม่สาวน้อยเธอคิดว่าชั้นเป็คนดีเพียงเพราะชั้นเลี้ยงอาหารเธอ?] ปื๊ดได้แต่คิดในใจ
ปื๊ดได้แต่อ่อนใจให้กับความคิดที่ใส่ซื่อของเด็กสาวตรงหน้านี้ ตอนนี้เธอเตรียมตัวที่จะจากไปแล้ว ปกติตัวเขาไม่ใช่คนใจดีที่จะช่วยคนทุกคนไปทั่ว แต่เด็กสาวที่อยู่ตรงหน้าก็ไม่ใช่คนอื่นทั่วไปแต่เธอเป็เพื่อนที่เล่นเกมร่วมกับเขามานานหลายปี
ขณะที่เธอกำลังจะลุกขึ้นจากไป เขาก็ได้พูดบางอย่างกับเธอ
" ฟังที่ชั้นพูดให้ดี ชั้นจะพูดแค่ครั้งเดียว ถ้าเธอบอกปัญหาของเธอให้ชั้นฟัง "
" บางทีชั้นอาจจะช่วยเธอได้ และที่ชั้นจะช่วยไม่ใช่เพราะชั้นสงสารเธอ "
" แต่มันเพราะเธอคือเพื่อนที่ดีที่สุดของชั้น เอาละคราวนี้อยู่ที่เธอจะตัดสินใจแล้ว "
หมวยดูเหมือนจะรู้สึกอึดอัดกับคำพูดของเขา ดูเหมือนเธอจะไม่อยากเล่าเื่เกี่ยวกับตัวเธอเองสักเท่าไหร เธอใช้เวลาคิดอยู่นานก่อนตัดสินใจเอ่ยปากถามเขาให้แน่ใจ
" ถ้าชั้นเล่าให้นายฟัง นายจะช่วยชั้นจริงๆใช่ไหม "
" ชั้นไม่เคยรับปากในสิ่งที่ชั้นทำไม่ได้หรือไม่คิดจะทำ "
" ถ้าเธอเล่าให้ชั้นฟัง ชั้นจะช่วยเท่าที่ชั้นทำได้ในตอนนี้ "
และนั้นก็คือคำตอบของเขา
____________________________________________________________________________________
3K
![[Boy Love] รักเริ่มจาก 100 (It starts with 100%)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1724938391_37184270.webp)
