โลกหมื่นมิติ

   คำพูดของไผ่ยิ่งทำให้ผู้หญิงวัยกลางคนแสดงสีหน้าโกรธแค้นแต่นางก็ยังมีสติพอที่รู้ว่าไม่สามารถทำอะไรไผ่ได้จึงไม่กล้าลงมือทำอะไรอีก

   “ดีแล้วเราจะได้เห็นดีกัน ฉันไม่ยอมจบเรื่องนี้แน่เพราะในเมืองทะเลครามแห่งนี้ยังไม่มีเคยมีใครกล้าหาเรื่องตระกูลเลิศศักดิ์ของฉันมาก่อน”ผู้หญิงวัยกลางคนหรือเหมยอิงพูดข่มขู่ก่อนจะพาลูกชายและผู้ติดตามเดินจากไป

   “หวังว่าคุณจะคิดถึงคำพูดของผมให้ดีไม่เช่นนั้นเมืองทะเลครามแห่งนี้ก็ไม่จำเป็นต้องมีตระกูลเลิศศักดิ์อีกต่อไป”ไผ่มองตามหลังเหมยอิงอย่างเย็นชาแล้วพึมพำออกมาเบา ๆ

   เมื่อทุกอย่างกลับสู้ความสงบไผ่นั่งลงตรงหน้าฟ้าแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “พี่ขอโทษนะที่กลับมาช้า ทำให้น้องต้องเจอเรื่องแบบนี้ พี่สัญญาว่าจะไม่ให้ใครรังแกน้องของพี่ได้อีก”

   “ค่ะ”ฟ้าพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะเช็ดน้ำตาของตัวเองออก

   “พี่เมฆเป็นอะไรไหมตอนที่พี่เอาตัวมาบังหนู หนูกลัวมากเลยนะนึกว่าพี่จะโดนผู้หญิงใจร้ายคนนั้นตีสะแล้ว”ฟ้าเช็ดน้ำตาเสร็จก็หันไปพูดกันเมฆด้วยความเป็นห่วง

   “พี่ไม่เห็นอะไรฟ้าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว พี่ก็จะเป็นคนปกป้องฟ้าด้วยอีกคน”เมฆพูดพร้อมกับกอดฟ้าด้วยความรักและเป็นห่วง

   “โอ้โห เมฆของเราโตขึ้นแล้ว เรื่องในวันนี้น้องเก่งมากพี่ดีใจนะพี่เมฆปกป้องฟ้า”ไผ่ลูบหัวของเมฆแล้วเอยชมจนทำให้เมฆที่ฟังอยู่ก้มหน้าด้วยความเขินอาย

   “มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับ ผมก็อยากจะเก่งเหมือนพี่ไผ่จะได้ปกป้องพี่ไผ่แล้วก็ฟ้าได้”เมฆเงยหน้ามองไผ่แล้วพูดออกมาด้วยแววตามุ่งมั่น

   ในสายตาของเมฆนั้นไผ่คือคนที่เขารักและเคารพมากที่สุดและเมฆอยากจะเป็นแบบไผ่ที่ปกป้องดูแลครอบครัวมาโดยตลอด ตั้งแต่เขาจำความได้ก็มีแต่ไผ่ที่ค่อยดูแลปกป้องเขามาตลอด

   “เอาล่ะ! พี่เชื่อว่าเมื่อน้องโตขึ้นน้องก็จะเก่งและจะต้องแข็งแกร่งกว่าพี่แน่นอนถึงเวลานั้นพี่ค่อยจะต้องให้เมฆดูแลพี่แล้วล่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”ไผ่พูดแล้วัวเราะออกมาเสียงดัง

   “ผมจะตั้งใจฝึกฝนตัวเองให้เก่งเหมือนพี่แล้วผมจะเป็นคนดูแลปกป้องพี่เอง”เมฆกำหมัดแล้วชูขึ้นพูดอย่างจริงจัง

   “หนูด้วยถ้าหนูโตขึ้นหนูก็จะเก่งเหมือนี่ไผ่แล้วก็ดูแลปกป้องพวกพี่เหมือนกัน แล้วก็หนูจะปกป้องพี่พลอยด้วย”ฟ้ารีบยกมือพูดขึ้นเพราะกลัวทุกคนจะลืมตัวเองไป

   “แล้วพี่ล่ะฟ้าไม่อยากปกป้องพี่หรอ”เพชรพูดขึ้นแล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

   “หนู หนูลืมไป พี่เพชรอย่ารองนะหนูก็จะปกป้องพี่เพชรด้วยเหมือนกัน”ฟ้ารีบพูดออกมาด้วยความร้อนรนเพราะคิดได้ว่าตัวเองลืมเอยชื่อเพชรไปจริงๆ

   หลังจากได้ยินที่ฟ้าพูดแบบนั้นทุกคนต่างพากันหัวเราะออกมาเสียงดังอย่างมีความสุขในความน่ารักของฟ้า

   “เรากลับกันเถอะ วันนี้พี่จะพาไปเที่ยวเพื่อเป็นการไถโทษที่พี่กลับมาช้าดีไหม”ไผ่พูดออกมาหลังจากมองดูความน่ารักของฟ้า

   “ดี หนูขอไอติมด้วยนะได้ไหม”ฟ้ารีบตะโกนออกมาด้วยความดีใจและเหมือนจะลืมเหตุการณ์ที่ไม่ดีก่อนหน้านี้ไปแล้ว

   “แน่นอนวันนี้พี่จะตามใจทุกอย่างเลย”ไผ่ตอบกลับอย่างมีความสุข

   “พี่ไผ่ถ้างั้นผมขอเกมใหม่ได้ไหม”เมฆเงยหน้ามองไผ่แล้วพูดอย่างมีความหวัง

   “ได้อยู่แล้ว แต่น้องต้องเล่นให้เป็นเวลานะเข้าใจไหม”ไผ่รับปากแต่ก็ยังไม่ลืมที่จะสอน

   ไผ่เอยขอโทษกับทางครูและทางโรงเรียนเล็กน้อยที่ลงมือในเขตโรงเรียนพร้อมทั้งจ่ายค่าเสียหายทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้กับทางโรงเรียนเพื่อแสดงความรับผิดชอบ

   ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้เป็นคนผิดทั้งหมดแต่ยังไงเขาจะต้องแสดงความรับผิดในสิ่งที่เกิดขึ้นอีกทั้งยังไงเมฆกับฟ้าก็ยังต้องมาเรียนอยู่ 

   อีกอย่างไผ่รู้สึกดีกับครูผู้หญิงที่ช่วยพูดและออกหน้าแทนน้องของเขาแม้จะเล็กน้อยก็ตามแต่ไผ่ก็ยังคงชื่นชมและอย่างจะตอบแทนครูผู้หญิงคนนั้นอยู่ดี

   ทั้งห้าคนออกมาจากโรงเรียนแล้วมุ่งหน้าไปที่ศูนย์การค้าทันที เมื่อมาถึงไผ่ก็ถูกฟ้าลากไปโน้นไปนี่ตลอดจนเวียนหัวไปหมด ทางด้านเมฆบอกว่าขอแค่เกมก็เอาแค่เกมหลังจากได้เกมแล้วก็ไม่สนใจอะไรอีกเอาแค่เดิมตามอยู่เงียบ ๆ เท่านั้น

   ไผ่พาทั้งสองเดินเล่นจนกระทั่งสองทุ่มจึงได้พาทั้งสองคนกลับบ้าน ด้วยความเหนื่อยล้ามาทั้งวันหลังจากที่ทั้งสองอาบน้ำเสร็จแล้วก็หลับไปอย่างรวดเร็ว

   “ยินดีกับนายน้อยด้วยครับที่เข้าสู่ระดับเงินได้สำเร็จ ดูท่าแล้วการออกไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์ครั้งนี้จะได้รับประโยชน์ไม่น้อย”อาทิตย์เอยถามขณะที่พวกเขากำลังนั่งคุยกันอยู่ที่ห้องนั่งเล่น

   “ก็นิดหน่อยออกไปครั้งนี้เก็บเกี่ยวมาได้ไม่น้อยเลยที่สำคัญผมได้รับสมุนไพรล้ำค่าที่จะเอาไว้เป็นรายการสุดท้ายของการประมูลเราแล้วสมุนไพรนี้มันจะสร้างชื่อเสียงให้กับหอประมูลของเราอย่างแน่นอน”ไผ่ตอบกลับด้วยรอยยิ้มแต่ก็ยังไม่ได้เอาสมุนไพรออกมาเพราะเขาต้องการนำออกมาในวันประมูลเพื่อให้มันดูใหม่ที่สุด

   “ผมอยากจะรู้แล้วสิว่ามันคืออะไร”อาทิตย์พูดด้วยความอยากรู้แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะไผ่ไม่คิดจะบอก

   “นายน้อยครับเรื่องวันนี้จะจัดการอย่างไร”เพชรพูดด้วยย้ำเสียงเย็นชา เพราะการที่มีคนกล้าลงมือกับนายน้อยรองของเขาที่รักเหมือนน้องชายคนหนึ่งเขาไม่มีทางยอมแน่นอน

   “ส่งคนไปสืบหาข้อมูลทั้งหมดของตระกูลเลิศศักดิ์มา จำไว้ว่าผมต้องการทุกอย่างที่หามาได้” น้ำเสียงของไผ่เย็นชาเป็นอย่างมากเมื่อนึกถึงเรื่องในวันนี้.