Galactic Imperium

ตอนที่หนึ่งร้อยสิบสอง ส่งจักรพรรดิไปเรียนหนังสือ15

ลองมาทำแบบทดสอบเบื้องต้นของจักรวรรดิตนเองทำให้ผมพอจะเข้าใจมากยิ่งขึ้นของความคิดประชาชนในจักรวรรดิของผม

ว่าทางเทคนิคทำให้ขุนนางชนชั้นสูงหรือผู้มีพลังจิตมีชีวิตที่สบายที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว

ขอเพียงเป็นผู้มีพลังจิตอย่างน้อยระดับเอฟซิลอนEpsilon ขึ้นไปและสามารถวาดภาพได้

ก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้อย่างสบายๆ

หรือบอกได้ว่าพวกพลังจิตมักจะเป็น

สายศิลป์ มากกว่า สายวิทย์

การสะบัดพู่กันและการใส่อารมณ์ไปในผลงานศิลปะหรือบทเพลงต่างๆนั้นทำให้ผู้มีพลังจิตมีความสุขมากกว่าการพยายามค้นคว้าวิทยาศาสตร์ที่มีกฎเกณฑ์แน่นอน

เราจะยึดถือว่ากฎวิทยาศาสตร์เป็นความจริงได้อย่างไรในเมื่อเราเปลี่ยนกฎได้ด้วยพลังจิต?

การที่ผู้มีพลังจิตยึดอาชีพสายศิลป์มากกว่า

Mind Over Matter

จิตใจเหนือกว่าวัตถุ

ทำให้อยู่ในอาชีพที่สบายมากกว่าในการหารายได้เนื่องจากคนมีความสามารถมีจำนวนจำกัดและสามารถทำงานที่ตอบสนองต่ออารมณ์ได้มากกว่า

ผมเข้าใจแล้ว

แต่ผมก็ยังต้องการคนที่สามารถมาสร้างยานอวกาศด้วยโลหะอัลลอยด์ที่จะเอามาต่อสู้กับพวกหายนะของจักรวาลแต่ละอย่าง

แต่กระนั้นผมก็ตัดใจ

อนุมัติงบประมาณสร้าง

พิพิธภัณฑ์ศิลปะ

Art Museum

เพิ่มจำนวนมากขึ้น

ซึ่งผลกระทบก็เห็นได้ทันที

การสร้างพิพิธภัณฑ์ศิลปะนั้นสร้างด้วยความรวดเร็วและได้ผลตอบแทนเป็นค่าการเมืองเร็วกว่ามาก

...

ทั่วทั้งจักรวรรดิได้มีการประกวดผลงานศิลปะด้านต่างๆ

ทำให้ประชาชนทุกคนที่มีพลังจิตได้ทำการทดสอบกันอย่างคึกคักทั่วจักรวรรดิ

จะเรียกว่าคือการทดสอบที่ยุติธรรมที่สุดก็ว่าได้

เพราะศิลปะที่ประกอบด้วยพลังจิตนั้นไม่สามารถโกหกกันได้

แต่ให้สามารถโกหกคนอื่นก็ไม่สามารถโกหกวิญญาณของตนเอง

ทำให้การแบ่งการพิจารณาตั้งคณะกรรมการได้รับการตอบรับบอย่างคึกคัก

ทำให้ศิลปินที่ต้องการได้ชื่อเสียงโด่งดังเป็นที่นับหน้าถือตา

ได้พยายามใส่อารมณ์และจิตวิญญาณของตนลงในภาพวาดอย่างทุ่มเทเต็มที่

แต่คนที่จะได้รับเงินรางวัลและผลงานไปแสดงในพิพิธภัณฑ์ที่แม้มีการสร้างมากขึ้นก็ต้องเป็นคนที่มีฝีมือเหนือกว่าคนทั่วไปเท่านั้น

ทุกคนรู้สึกถึงความแปลกใหม่ที่ไม่ได้รู้สึกมานานของการได้สร้างผลงานศิลปะมากขึ้นกว่าเดิม

พวกที่ทำผลงานได้ดีเป้ฯที่ชื่นชอบของผู้คนก็ยิ่งพยายาทำให้ดีมากขึ้นไปอีก

เพื่อแสวงหาความสมบูรณ์แบบ

Pursuit of perfection

..

ผมพยักหน้ามองดูปริมาณของภาพวาดต่างๆและผลงานศิลปะที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

ผมกะว่าจะเอาของพวกนี้ไปขายให้กับจักรวรรดิอื่นๆหารายได้ให้กับตนเอง

และมันสามารถล้างสมองเอ๊ย

 สร้างความกลมกลืนทางวัฒนธรรม assimilate culture

ว่าอาณาจักรที่ซื้อผลงานศิลปะของผมไป

จำเริ่มยอมรับวัฒนธรรมของผมได้มากขึ้นทีละน้อยจะเป็นข้อได้เปรียบในการดำเนินการทางการทูต

อย่างที่ท่านหานเฟยจื่อแห่งรัฐหานกล่าวว่า

หากต้องการให้ประชาชนใช้ธนูเก่งก็กำหนดว่าให้มีการใช้ธนูในการตัดสินคดี

เมื่อประชาชนเห็นว่าการทำอาชีพอะไรได้กำไรมากที่สุด

พวกเขาก็จเคลื่อนไหวไปในทิศทางนั้น

การให้เงินสนับสนุนจากทางรัฐคือการกวาดต้อนให้ประชาไปในทิศทางที่เราต้องการได้

หากทำทางเรียบให้เดินและมีการช่วยเหลือในทางนั้น

ประชาชนก็จะเดินไปทางนั้นมากกว่าเดิมมันคือเรื่องง่ายๆเช่นนี้เอง