(จบ) Guardian and Demon ข้านี่แหละราชาปีศาจ

        ตอนที่ 69 หมู่บ้านมนุษย์หมาป่า 1  

        ณหมู่บ้านที่ห่างไกลในป่าลึก ผู้คนในหมู่บ้านใช้ชีวิตท่ามกลางธรรมชาติอย่างสันโดษ  ในแต่ละเดือนผู้นำของครอบครัวจะออกล่าสัตว์เพื่อประทังชีวิตซึ่งการออกล่าแต่ละครั้งจะใช้เวลานานหลายวันกว่าจะกลับมาผู้คนในหมู่บ้านจะเก็บซ่อนตัวตนจากผู้คนภายนอกเพื่อความปลอดภัยของตัวเองที่ใจกลางหมู่บ้านมีรูปแกะสลักจากไม้ขนาดใหญ่ เป็นรูปมนุษย์หมาป่าที่มีท่าทางองอาจบนร่างกายปรากฏบาดแผลไปทั่วทั้งเรือนร่างฝีมือของช่างแกะสลักลงรายละเอียดได้อย่างประณีตคล้ายดั่งรูปปั้นมีชีวิตผู้คนในหมู่บ้านกำลังนั่งชันเข่าอยู่เบื้องหน้ารูปปั้นแสดงความเคารพเพื่อประกอบพิธีกรรมบางอย่างโดยมีชายชราถือไม้เท้าเป็นผู้นำในการประกอบพิธีใบหน้าของผู้คนในหมู่บ้านต่างแสดงถึงความหวาดกลัวราวกับหมู่บ้านกำลังเจอกับเหตุการณ์ร้ายแรงบางอย่าง

        “แด่ท่านนักรบผู้ยิ่งใหญ่ขอให้ท่านช่วยคุ้มครองหมู่บ้านของเราให้พ้นจากวิกฤตครั้งนี้ด้วยเถอะ”

        ในขณะที่ผู้คนในหมู่บ้านกำลังร้องขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ไรเซ็นและพวกต่างกลับมาจากการออกล่าหาอาหารพร้อมกับสัตว์ป่าเพื่อเป็นอาหารจำนวนมากเมื่อเห็นพิธีกรรมการหมู่บ้านดวงตาของเขาเบิกกว้างทิ้งของทุกอย่างที่ไล่ล่ามาวิ่งไปยังใจกลางพิธี

        “ท่านพ่อเกิดอะไรขึ้น!”

        “โอ้!! ไรเซ็นเจ้ากลับมาแล้วเจ้ากลับมาแล้ว~!!”

        “เกิดเรื่องอะไรขึ้น! ท่านจงรีบบอกข้า”

        “เมื่อไม่กี่วันก่อนในยามวิกาลมีเสียงที่ดังก้องกังวานไปทั่วหมู่บ้าน พวกข้าและชาวบ้านตื่นตกใจจึงออกมาดูพบค้างคาวตัวใหญ่ราวกับดวงจันทร์โบยบินอยู่ใจกลางหมู่บ้านมันแจ้งว่าอีกไม่กี่วันนับจากนี้ ราชาของมันจะมาทำลายหมู่บ้านเราไม้ให้เหลือซากและวันนี้เมื่อรุ่งเช้าหน่วยสอดแนมของเราได้มาแจ้งว่ากองทัพของพวกมันใกล้จะมาถึงหมู่บ้านของพวกเราแล้ว”

        “เป็นมัน! เจ้าโทริ!! ดีที่ข้ายังกลับมาทัน ข้าอยากให้ท่านพ่อพาเด็กและผู้หญิงคนแก่ไปหลบซ่อนส่วนพวกผู้ชายในหมู่บ้านจะร่วมสู้กับมัน ไปพวกเราไปเตรียมตัวให้พร้อมกับสงครามที่จะเกิดขึ้น”

        กลุ่มชายฉกรรจ์ต่างเฮโลไปจัดเตรียมอาวุธเตรียมพร้อมกับสงครามที่กำลังจะเกิดขึ้นไรเซ็นเหลือบมองไปยังรูปปั้นมนุษย์หมาป่าที่ใจกลางหมู่บ้าน คล้ายดั่งวิงวอนขอพรให้สมหวังก่อนจะวิ่งกลับไปที่บ้านของตนเพื่อเตรียมอาวุธและอุปกรณ์

        “ท่าบรรพบุรุษข้าหวังจะคุ้มครองหมู่บ้านได้อย่างท่าน โปรดช่วยคุ้มครองพวกเราด้วย”

        กาลเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าปรากฏดวงจันทร์มาแทนที่ เปลวไฟในหมู่บ้านต่างจุดสว่างไสวบุรุษวัยฉกรรจ์ต่างกุมอาวุธในมือแน่นขนัดบริเวณชายป่าไม่ไกลจากหมู่บ้านปรากฏกองกำลังที่มีอาวุธครบมือไม่แพ้กันโดยที่เบื้องหน้าของกองกำลังมีชายหนุ่มรูปงามคล้ายดั่งสตรีกำลังนั่งไขว่ขาบนเก้าอี้สีทองเหลืองอร่ามดวงตาของเขาแดงก่ำคล้ายกับเลือดมือที่ปรากฏเล็บยาวอันแหลมคมกำลังเท้าอยู่ที่ปลายคาง เหลือบมองหมู่บ้านด้วยสายตาอันรังเกียจไรเซ็นมองกลุ่มของโทริด้วยแววตาอันโกธรเคืองก่อนจะตะโกนเสียงดั่งออกไป

        “เจ้าโทริ!! เผ่าของข้าอุตสาห์หลีกหนีความวุ่นวายมาหลบซ่อนอยู่ในป่าทำไมเจ้าถึงต้องตามมาจองล้างจองผลาญกันด้วย”

        “ก็เพราะว่า...ข้าเหม็นสาบสุนัขของพวกเจ้าไงล่ะตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันเผ่าพันธุ์ของพวกเราก็ต่อสู้กันตลอดข้าก็แค่...ทำตามรุ่นก่อนๆ ก็เท่านั้น”

        “เหอะ! เจ้ามันก็แค่แสดงอำนาจของเจ้าเท่านั้นอดีตราชาแวมไพร์รุ่นก่อนเจ้า ไม่เคยจะระรานพวกข้า!”

        “ชิ! เรื่องของเจ้าแก่นั้นข้าไม่สนป่านนี้มันคงตกตายไปแล้ว ข้าบอกแล้วไงว่าข้าเหม็นสาบพวกเจ้า ฆ่าพวกมันให้หมด!!”

        บรรดาลูกสมุนแวมไพร์โทริชูอาวุธส่งเสียงดังสนั่นบุกโจมตีฝั่งทางไรเซ็นไม่รอช้ากลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่าพุ่งทะยานโจมตีด้วยความรวดเร็วเปลวไฟสงครามเกิดการปะทุเสียงอาวุธต่างปะทะกันดั่งสนั่นแวมไพร์โทริยังคงนั่งอยู่กับที่ไม่เคลื่อนไหวแม้อย่างใดแม้หมู่บ้านมนุษย์หมาป่าจะเป็นหมู่บ้านเล็กจำนวนชายฉกรรจ์มีไม่มากแต่ด้วยที่เผ่ามนุษย์หมาป่าเป็นสายเลือดของนักรบที่สืบทอดกันรุ่นสู่รุ่นทำให้มีประสบการณ์ในการต่อสู้ของรุ่นก่อนๆ ตกทอดมาอย่างยาวนานฝูงปีศาจเริ่มแตกกระจายมนุษย์หมาป่าฆ่าพวกมันได้ง่ายราวกับพลิกฝ่ามือ

        เวลาของการต่อสู้ผ่านไปอย่างรวดเร็วปรากฏซากศพของฝูงปีศาจที่มีเลือดเจิ่งนองไปทั่วทุกพื้นที่ ฝูงมนุษย์หมาป่าต่างเหนื่อยล้าจากการต่อสู้  แม้จะไม่มีผู้ใดตกตายแต่ด้วยจำนวนที่มากของฝูงปีศาจก็ทำให้เหน็ดเหนื่อยรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าโทริพร้อมกับโบกมือเป็นสัญญาณบางอย่าง ปรากฏเงาดำพุ่งทะยานโผล่มาจากด้านหลังสองสายมาอยู่อยู่เบื้องหน้าดวงตาไรเซ็นเบิกกว้างเงาดำทั้งสองที่ปรากฏคือทูตซ้ายและทูตขวาผู้ที่เป็นผู้คุมกฎของปราสาทแวมไพร์ โดยมีหญิงหนึ่งชายหนึ่งฝ่ายหญิงนั้นหน้าตาสวยงามราวกับเทพธิดารูปร่างเย้ายั่วชวนให้น่าหลงใหลชุดที่รัดรูปของหล่อนทำให้เผยรูปร่างที่ชัดเจนฝ่ายชายนั้นเปลือยท่อนบนเผยให้เห็นกล้ามที่เป็นมัด หน้าตาหล่อเหลาราวกับเทพบุตรทั้งสองมีปีกคล้ายดังค้างคาวโบกสะบัดไม่หยุดหย่อนก่อนจะมานั่งลงชันเข่าที่เบื้องหน้าโทริ

        “ซักคิวบัสอินคิวบัส! ไปเล่นกับพวกมันแทนข้าหน่อย”

        “รับทราบ!”

        ทั้งสองพุ่งทะยานกลายเป็นเงาดำเข้าหาฝูงมนุษย์หมาป่าอย่างรวดเร็วก่อนที่อินคิวบัสจะมาปรากฏอยู่เบื้องหน้าไรเซ็นพร้อมกับตะปบจู่โจมอย่างรวดเร็วอาวุธในมือไรเซ็นตั้งขึ้นตั้งรับได้ทันท่วงทีแรงตะปบของมันทำให้ท่อนแขนทั้งสองข้างของเขารู้สึกชาไปทั้งแขน

        “เหอะ! เจ้าหมาบ้าหมู่บ้านเจ้าไม่มีสาวๆให้ข้าชื่นชมหน่อยรึไงกัน ข้าเหม็นสาบพวกผู้ชายแบบเจ้าจริงๆ”

        “ข้ามศพข้าไปก่อนเถอะ!!”

        “ย่อมได้!!”

        “เปรี้ยง!!”

        ไรเซ็นและอินคิวบัสโจมตีใส่กันอย่างต่อเนื่องเสียงปะทะของทั้งสองดังสนั่นไปทั่วบริเวณในขณะที่ทั้งสองกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด ซักคิวบัสก็ปรากฏต่อหน้ามนุษย์หมาป่าที่เหลือดวงตาของนางสาดส่องเหลือบมองไปทั่วพร้อมกับแลบลิ้นเลียที่ริมฝีปากราวกับพบปะอาหารอันโอชะ

        “แหมๆๆ! ร่างกายพวกเจ้าดูกำยำจริงๆข้ายังไม่เคยกับมนุษย์หมาป่าซะด้วยซิ ข้าอยากรู้จริงๆ ว่าพวกเจ้าจะร้อนแรงสักแค่ไหนอิอิอิ!”

        “ไปตายซะ!!”

        หนึ่งในมนุษย์หมาป่าโกธรเกรี้ยวพุ่งทะยานเข้าโจมตีกรงเล็บที่แหลมคมตะปบผ่านอากาศ ไร้วี่แววของซักคิวบัส มนุษย์หมาป่าตกตะลึงการเคลื่อนที่ของนางว่องไวจนคาดไม่ถึงมนุษย์หมาป่ามองหาซักคิวบัสไปทั่วก่อนที่ภาพตรงเบื้องหน้าจะกลับหัวอย่างรวดเร็วพร้อมกับเสียงที่ดังคล้ายกับน้ำที่พุ่งออกเป็นสายและสติวูบดับลงไป ดวงตามนุษย์หมาป่าตนอื่นเบิกกว้างหัวของมนุษย์หมาป่าที่โจมตีซักคิวบัสขาดกระเด็นปรากฏเลือดพุ่งออกจากร่างของเขาไม่ขาดสายซักคิวบัสคว้าจับที่หัวของมนุษย์หมาป่าที่ล่องลอยเข้ามาแนบกับใบหน้าและเลียที่แก้มอย่างช้าๆ

        “อิอิอิ! ข้าได้เครื่องประดับอันใหม่ไว้ในห้องข้าแล้วของหายากซะด้วย”

        “นางปีศาจ!!!! ตายซะเถอะ”

        มนุษย์หมาป่าทนไม่ไหวกับภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าพุ่งทะยานเข้าโจมตีอย่างรวดเร็วด้วยความโกธรเคืองซักคิวบัสหายไปทันทีต่อหน้าก่อนจะมาปรากฏกายกอดรัดร่างของมนุษย์หมาป่าอย่างแนบชิดพร้อมกับประกบปากของนางลงบนปากของมนุษย์หมาป่าอย่างรวดเร็วอาวุธที่อยู่ในมือร่วงหล่นสู่พื้นดิน ดวงตาของมนุษย์หมาป่ากลายเป็นสีดำมืดทมิฬก่อนที่ซักคิวบัสจะถอนปากของหล่อนออกอย่างเชื่องช้าร่างกายมนุษย์หมาป่าสั่นไหวแล้วหันกลับไปหาฝูงที่มันจากมา ซักคิวบัสกระซิบที่ข้างหูมันอย่างแผ่วเบา

        “ไปฆ่าพวกมันซะ! แล้วข้าจะมีรางวัลให้อย่างงาม”

        “ได้ตามคำบัญชาของท่านราชินีของข้า”

        ดวงตามนุษย์หมาป่าเบิกกว้างพุงทะยานเข้าหาฝูงของมันด้วยความรวดเร็วท่ามกลางความสงสัยของมนุษย์หมาป่าตนอื่นในฝูง แต่แล้วก็เกิดความกระจ่างเมื่อมันได้ใช้กรงเล็บที่แหลมคมสะบัดศีรษะพวกเดียวกันจนกระเด็นไปไกลท่ามกลางรอยยิ้มเหี้ยมของมัน

        “รางวัลของข้ารางวัลของข้า!!!”

        “ระวัง! เขาโดนมนต์สะกดของซักคิวบัสไปแล้วอุ๊บ!!”

        “เจ้าก็ต้องเป็นทาสของข้าเช่นกันฮิฮิฮิ”

        มนุษย์หมาป่าพูดไม่ทันขาดคำก็ถูกซักคิวบัสประกบจูบที่ริมฝีปากกลายเป็นทาสของนางไปอีกคนซักคิวบัสกระโจมทะยานบินขึ้นสู่ฟ้าลอบมองการต่อสู้กันเองของมนุษย์หมาป่าหากมีผู้ใดก็ตามที่เข้าตาและมีความสามารถที่โดดเด่นกว่าตนอื่นเธอจะพุ่งทะยานเข้าไปหาก่อนจะมอบจูบอันดูดดื่มให้แก่เขาอย่างรวดเร็วและตกเป็นทาสของนางไล่ฆ่าฟันพวกเดียวกัน ท่ามกลางเสียงหัวเราะที่เย้ายั่วของเธอ

        ขณะที่ซักคิวบัสกำลังรื่นรมย์กับการชมฝูงมนุษย์หมาป่าฆ่ากันเองอินคิวบัสและไรเซ็นก็ต่อสู้กันอย่างหนักหน่วงก่อนจะปะทะหมัดกันครั้งสุดท้ายแล้วดีดตัวออกจากกันทั้งสองต่างหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ทันใดนั้นปรากฏซักคิวบัสมายืนเคียงข้างอินคิวบัสดวงตาของเธอจ้องมองไรเซ็นอย่างกับจะกลืนกิน

        “พี่ชายข้า! มนุษย์หมาป่าตนนั้นขอข้าได้ไหม? ข้าคิดว่ามันต้องแข็งแกร่งที่สุดในฝูงมันต้องทำให้ข้ามีความสุขได้ทั้งคืน”

        “ไม่ได้! น้องข้ามันทำให้ข้าสูญเสียเหงื่อไปมาก โทษของมันคือความตายเท่านั้นเจ้าก็ได้มาเยอะแล้วไม่ใช่หรือไง แต่ข้าซิ! ยังไม่ได้สักคนเหอะ!”

        “อิอิอิแล้วแต่ท่านพี่ก็แล้วกัน แต่ข้ามีข่าวดีมาบอกท่านในบรรดาทาสของข้าได้เล่าว่ามีเจ้าแก่คนหนึ่งพาเด็กและสตรีไปหลบซ่อนที่ป่าด้านในอิอิอิ ข้าไม่รบกวนท่านพี่แล้วไปล่ะ”

        “ฮ่าฮ่าฮ่า! ช่างเป็นข่าวดีอะไรอย่างนี้เมื่อกำจัดเจ้าเสร็จข้าจะนำพวกมันมาเป็นทาสของข้าให้หมด ฮ่าฮ่าฮ่า!”

        “ฝันไปเถอะ!! ย้ากก~!!”

        เส้นเลือดปูดพองปรากฏขึ้นตามใบหน้าไรเซ็นร่างกายของเขาขยายใหญ่ขึ้นเกือบเท่าตัว ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าหาอินคิวบัสอย่างรวดเร็วกรงเล็บของไรเซ็นแหวกอากาศผ่าสายลมจนเกิดเสียงหวีดหวิวจนบาดแก้วหูดวงตาของอินคิวบัสเบิกโพรงกว้าง การโจมตีของไรเซ็นรวดเร็วจนยากจะตั้งรับอินคิวบัสพยายามจะถอยหนีกลับถูกกรงเล็บของไรเซ็นคว้าจับที่ตออย่างรวดเร็วพร้อมทั้งกระแทกลงไปที่พื้นอย่างจัง

        “เปรี้ยง!!”

        “อั๊ก!!!”

        เลือดสีดำพุ่งทะยานออกจากปากของอินคิวบัสหมัดของไรเซ็นยังกระหน่ำโจมตีอย่างต่อเนื่องเข้าที่ท้องของมันส่งเสียงดังสนั่นไปทั่วไรเซ็นชูมือกางกรงเล็บอันแหลมคมหมายจะปลิดชีพของมันในท่าต่อไปดวงตาอินคิวบัสเบิกกว้างกรงเล็บที่แหลมคมกำลังพุ่งทะยานเข้าสู่ใบหน้ากรงเล็บของไรเซ็นนิ่งค้างระหว่างดวงตาไม่เคลื่อนไหวปรากฏน้ำใสไหลลงเป้ากางเกงของอินคิวบัสที่ข้อมือของไรเซ็นมีอุ้มมือของใครบางคนคว้าจับด้วยมือเพียงข้างเดียว

        “ท่านโทริ!”