“เอ่อผมขอเป็เดี๋ยวนี้เลยได้ไหมครับ ส่วนลูกสาวของผมผมจะให้แกมาหาคุณธัชที่บ้านพรุ่งนี้”
ยุทธนารีบตอบออกไป
ธัชพงษ์พยักหน้ารับรู้ก่อนเดินออกจากห้องนั้นไป อีกครู่หนึ่งเขาก็กลับเข้ามาพร้อมกับเงินตามจำนวนที่นายยุทธ้าและเขายังให้เพิ่มไปอีกสองหมื่น โดยเผื่อว่านายยุทธอาจจะมีอะไรจำเป็ต้องใช้มากกว่านั้นซึ่งเมื่อได้เงินแล้วนายยุทธก็รีบขอตัวกลับไปทันที
“นั้นใครกันตาธัช”
นางชุติมาเดินเข้ามาในห้องรับแขกแห่งนี้และทันเห็นหลังของใครไหวๆจึงได้ถามเอากับหลานชายลูกของพี่สาวซึ่งเป็ญาติห่างๆ
“นายยุทธครับคนขับรถเก่าของคุณพ่อ”
ชายหนุ่มตอบเรียบๆ
“ฮึคนต่ำๆพวกนี้น้าว่าอย่าไปสุงสิงด้วยจะดีกว่าเพราะรังแต่จะนำความเสื่อมเสียและเื่เดือดร้อนมาให้”
หญิงวัยกลางคนที่ประโคมแต่งหน้าแต่งตัวเต็มที่อยู่ตลอดเวลา กล่าวอย่างถือตัวและดูถูกดูแคลนผู้ที่มีฐานะด้อยกว่าแต่เมื่อเห็นหลานชายรูปงามไม่ได้กล่าวอะไรที่เป็การสนับสนุนออกมานางจึงรู้สึกตัวว่าคำพูดของนางคงจะไม่ถูกใจของเขาเท่าใดนักจึงได้เปลี่ยนมาถามในสิ่งที่ตนอยากรู้แทน
“เอ่อว่าแต่เขามาหาตาธัชทำไม”
“ธุระส่วนตัวนิดหน่อยเอ่อ ผมขอตัวขึ้นข้างบนก่อนนะครับ กลับมาจากทำงานยังไม่ได้อาบน้ำเลย”
ชายหนุ่มกล่าวอย่างจะตัดบทเขาไม่ค่อยชอบวิธีการมองคนอื่นของน้าสาวที่เป็ญาติห่างๆฝ่ายมารดาคนนี้เท่าใดนักจึงคิดที่จะเลี่ยงไปเสีย
“แล้วตาธัชจะลงมาทานข้าวด้วยกันไหมคือพอดีน้าได้ยินว่าวันนี้ ยัยนีเขาเข้าครัวทำของโปรดไว้ให้ตาธัชด้วย”
กล่าวพร้อมกับยิ้มหวานอย่างเอาใจ ยัยนีที่นางพูดถึงนั้นก็คือ ชาลินีบุตรสาวคนโตของนางนั้นเอง
ซึ่งนางนั้นหวังนักหนาในการที่จะได้หลานชายห่างๆคนนี้มาเป็ลูกเขยเพราะความร่ำรวยของเขานั้นเองที่ทำให้นางใฝ่ฝันเช่นนั้น
“ผมคงไม่ลงมาอีกแล้วครับเพราะเอางานที่บริษัทมาทำด้วยอาบน้ำแล้วก็คงจะเข้าห้องทำงานเลยส่วนเื่อาหารเย็นผมเรียบร้อยมาจากข้างนอกแล้วครับ”
ธัชพงษ์กล่าวก่อนเดินจากไป
“ฮึ”
ลับหลังเขานางชุติมาทำเสียงอย่างไม่พอใจออกมาก็ไม่รู้ว่าเขาจะเล่นตัวไปถึงไหน อายุอานามก็เข้าสามสิบปีมาแล้ว ลูกสาวของนางเองก็ออกจะสวยและเซ็กซี่ดูเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก เขาจะหาผู้หญิงที่คู่ควรอย่างนี้ได้ที่ไหนอีกเอาเถอะน่า นางจะปล่อยให้เขาเล่นตัวอยู่อย่างนี้ไปอีกไม่นานหรอกต้องหาทางจัดการรวบหัว
รวบหางเอามาเป็ลูกเขยให้ได้ภายในเร็ววันนี้ก่อนที่เขาจะหลุดมือไปเป็ของผู้หญิงอื่นเสียก่อนนางชุติมาคิดอย่างหมายมั่นปั้นมือ
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
“เฮ้ยไอ้หมีอั้วว่าพวกเอ็งถูกไอ้ยุทธนามันหลอกมาอีกแหงๆนี่มันจะเที่ยงคืนเข้าไปแล้วอั้วยังไม่เห็นแม้แต่เงาหัวของมันเลย”
เสียงเสี่ยซ้งหรือนายทวีชัยชายร่างใหญ่วัยห้าสิบเศษที่มีเชื้อสายของชนชาวัอยู่ในกายครึ่งหนึ่งบ่นออกมาอย่างหงุดหงิดหลังจากที่ได้เข้ามานั่งรอการมาของลูกหนี้อยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่อยู่ภายในบ่อนขนาดใหญ่ที่เปิดผับหรูไว้บังหน้ามาได้ครู่หนึ่ง
“นี่พึ่งจะห้าทุ่มเองครับเสี่ย”
ไอ้หมีแย้งออกไปอย่างเกรงใจอารมณ์วู่วามของเ้านาย
“เออแล้วไงว่ะลื้อคิดว่าเวลาอีกแค่หนึ่งชั่วโมงน้ำหน้าอย่างไอ้ยุทธมันจะมีปัญญาหาเงินสองแสนมาคืนอั้วเรอะ”
ลูกพี่ตวาดเสียงเข้มกลับมา ไอ้หมีจึงได้แต่หันไปทำตาปริบๆกับลูกน้องชั้นรองลงไปที่ยืนเรียงแถวกันหน้าสลอนอยู่ในห้องเดียวกันนี้
“อั้วจะรอมันอีกแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้นถ้ามันยังไม่มา พวกลื้อก็ไปจัดการมันได้เลยอย่าเก็บไว้ให้รายอื่นๆมันเอาเยี่ยงอย่าง”
เสี่ยซ้งประกาศก้อง
และแล้วก่อนหมดเวลาที่เสี่ยซ้งกำหนดเพียงไม่กี่นาทีเสียงประตูห้องนั้นถูกเคาะก็ดังขึ้นมา
ก๊อกๆๆๆๆๆๆๆ
เสี่ยซ้งพยักหน้าให้ลูกน้องคนหนึ่งเดินไปดูและหลังจากที่ซักถามกันจนรู้ว่าอะไรเป็อะไรแล้วประตูห้องก็ถูกเปิดออกและผู้ที่ก้าวเข้ามาใหม่ก็คือยุทธนานั้นเอง
344
