"โอเค ครับ คุณนะนัท คุณสะดวกมาเริ่มงานได้ทันทีไหมครับ ถ้าสะดวก รบกวนคุณไปหาผจก ร้านด้านในได้เลย เดี๋ยวเขาจะแนะนำสิ่งต่างๆให้คุณได้ทราบในเนื้องานต่อไป ผมต้องขอตัว ยินดีที่ได้รู้จักครับ"
หนุ่มผมบลอนด์คนนั้นเอ่ยขึ้น หลังจากผ่านการสนทนากันมาสักพัก พร้อมยื่นมือมาตรงหน้า นะนัทรู้สึกประหม่า เล็กน้อย ก่อนจะยื่นมาไปจับมือเขาเพื่อแสดงมารยาท ก่อนจะกล่าว
"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณ ขอบคุณที่ให้โอกาสนะคะ"
พร้อมคิดในใจผู้ชายคนนี้ คือคนรับเราเข้าทำงานเหรอ เขาเป็ใครกันนะทำไมดูดีจัง แต่กระนั้น นะนัทก็สลัดความคิดนี้ออก ก่อนจะเดินเข้าไปในร้านตามที่เขาบอกอีกครั้งเพื่อพบกับผจก...
.........
......
กริ๊งๆๆ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ที่บ้านเล็กๆตามชนบทหลังนึงทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ หญิงวัยชราคนนึงกำลังทำกับข้าวอยู่หลังบ้าน รีบเดินออกมารับโทรศัพท์ เมื่อเห็นเบอร์ที่โทรเข้า หญิงชรา ก็ตาเป็ประกาย พร้อมกดรับ
"ว่ายังไงลูก เป็ยังไงบ้าง?
เสียงปลายสาย รีบพูดเจื้อยแจ้ว แม่ แม่ แม่ หนูได้งานแล้วนะคะ วันนี้ไปสมัครมา เขารับหนูทันทีเลย พรุ่งนี้ไปเริ่มทำงานแล้วค่ะ เธอเล่าไปอย่างตื่นเต้น"
หญิงชรา ได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกดีใจและยิ้มกว้างก่อนจะพูดว่า
"โชคดีมากๆเลยลูก ขอให้หนูตั้งอกตั้งใจทำงานนะ อดทน เพราะไม่ใช่บ้านเรา ขยันเป็เด็กดี อยู่ที่ไหนเ้านายก็รักนะลูก แม่เป็กำลังใจให้"
สิ้นเสียง ลูกสาวทางปลายสาย ก็ตอบว่า
"หนูจะจำและนำไปปฏิบัตินะคะแม่ เดี๋ยวพรุ่งนี้หนูโทรหาใหม่นะคะ รักแม่ค่ะ"
หญิงชรา น้ำตาปริ่ม ก่อนจะกลืนก้อนสะอื้นลงคอ มันเป็ความปลื้มปิติอย่างบอกไม่ถูกและคิดถึงหน้าลูกสาวขึ้นมา ทันที อย่างน้อย เขาก็โตไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว ควรปล่อยให้เขาได้ใช้ชีวิตและเติบโต อย่างน้อยเขาก็เอาตัวรอด หญิงชรายิ้มเบาๆและถอนหายใจ ก่อนจะกลับเข้าครัวอีกครั้ง...พร้อมความสุขและสบายใจ..
1K
