บทที่ 26 ‘ตัวป่วน’คนนี้เป็คนเดียวกัน
แท้จริงแล้ว สัญลักษณ์ที่ฉือเหล่ยใส่ไว้ให้ฮวาฟ้านอิน เป็การยับยั้งร่างกายของนาง ฮวาฟ้านอินมีร่างกายบริสุทธิ์แห่งเซียน์ ซึ่งเป็เตาหลอมชั้นเลิศที่ทำให้บรรดาผู้ฝึกตนชายทั่วหล้าต้องหวั่นไหว
โดยทั่วไป สตรีที่มีร่างกายเช่นนี้ มักจะกลายเป็เตาหลอมของผู้แข็งแกร่ง และสุดท้ายก็ต้องตายเพราะถูกใช้จนหมดสิ้น
ในโลกที่ถูกคาดการณ์โดยแผนภาพทำนายฟ้า ฮวาฟ้านอินจะเผยคุณสมบัติของร่างกายบริสุทธิ์แห่งเซียน์โดยบังเอิญ เพราะศิษย์น้องร่วมสำนักของนางถูกไล่ล่า และสุดท้ายนางก็ถูกพาตัวไปโดยผู้ฝึกมารที่มีพลังล้นหลาม
ศิษย์น้องร่วมสำนักของนางรู้สึกผิดอย่างมาก และ้าไปช่วยนาง จึงเดินทางเข้าสู่ดินแดนมารเพียงลำพัง และบังเอิญพบกับาามารที่ปลอมตัวเป็เด็กหนุ่มธรรมดา
าามารชื่นชอบในตัวศิษย์น้องของฮวาฟ้านอินมาก ทะนุถนอมนางดั่งไข่ในหิน สุดท้ายศิษย์น้องก็สังหารผู้ฝึกมารและช่วยฮวาฟ้านอินกลับมาได้
แต่ความจริงแล้ว ฮวาฟ้านอินไม่ได้ถูกจับตัวไปโดยผู้ฝึกมาร ตรงกันข้าม ผู้ฝึกมารช่วยนางจากกลุ่มคนมากมายที่้าหาประโยชน์จากร่างกายของนาง
ต่อมา ฮวาฟ้านอินและผู้ฝึกมารเกิดความรู้สึกต่อกัน ทั้งสองเตรียมจะแต่งงานกันแล้ว แต่ศิษย์น้องและาามารผู้คลั่งไคล้นาง สังหารผู้ฝึกมารผู้นั้นไม่ฟังเหตุผลใด ๆ ไม่ยอมฟังฮวาฟ้านอินที่บอกว่าตนเองและผู้ฝึกมารรักกันจริง ๆ และบังคับพาฮวาฟ้านอินกลับสำนัก
ศิษย์น้องบอกว่าฮวาฟ้านอินถูกผู้ฝึกมารล้างสมอง จึงเลอะเลือนไปทุกคนก็เชื่อเช่นนั้น
หลังจากที่ฮวาฟ้านอินนางไม่เพียงแต่ไม่ขอบคุณศิษย์น้องแต่ยังพยายามจะฆ่านางหลายครั้ง ทุกคนคิดว่านางบ้าไปแล้ว เหมือนหมากัดผู้มีพระคุณ เหมือนคนไม่รู้จักบุญคุณคน
สุดท้ายจุดจบของฮวาฟ้านอินก็เป็อย่างที่คาดเดาได้
นางถูกขับออกจากสำนัก ถูกเหล่าผู้สนับสนุนศิษย์น้องทำลายวรยุทธ์ และถูกจองจำ กลายเป็เตาหลอมโดยสมบูรณ์...
หลังจากอ่านจบ จีอู๋ซวงก็งงไปหมด
ศิษย์น้องของฮวาฟ้านอินไม่ใช่นางหรอกหรือ?
แผนภาพทำนายฟ้า การคาดการณ์ของเ้าเป็เท็จใช่หรือไม่?
เท็จบ้านเ้าสิ!
ข้าจะทำเื่แบบนั้นได้อย่างไรกัน!
อย่าลืมสิ ถ้าเ้าไม่ได้มาที่มิตินี้ ก็ยังมีศิษย์น้องคนอื่นอยู่
ศิษย์น้องคนอื่นงั้นหรือ?
นอกจากนาง ผู้ที่แสดงออกโดดเด่นที่สุดก็มีเพียงแต่...โม่หลานอีเท่านั้น
และไม่ว่าจะเป็ลู่สิงโจว เหลียนหยวน หรือฮวาฟ้านอิน ทั้งสามคนต่างก็มองไม่เห็นรูปร่างของ ‘ตัวป่วน’ ในภาพที่เห็นของพวกเขา
มีความเป็ไปได้เพียงอย่างเดียว
ตัวป่วนนี้เป็คนเดียวกัน และยังเป็ผู้ที่ได้รับความรักจาก์อีกด้วย
คำตอบนั้นชัดเจนแล้ว
แต่จีอู๋ซวงก็ยัง้าความแน่ใจ นางขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วลุกขึ้นกล่าวว่า “ขอบคุณศิษย์พี่รอง ข้ายังมีเื่ที่อยากถามท่าน ศิษย์พี่หญิงช่วยส่งเสียงไปบอกท่านอาจารย์ให้ข้าได้หรือไม่”
เด็กน้อยตัวเล็ก ๆ พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานน่ารัก ทำให้ฮวาฟ้านอินรู้สึกซาบซึ้งใจ
นางอดไม่ได้ที่จะเปล่งเสียงแหลมว่า “ได้สิ ได้แน่นอน”
อีกด้านหนึ่ง เหลียนซิงได้ยินว่าจีอู๋ซวง้าพบตน จึงรีบลงมาจากหน้าผาสงบจิตโดยไม่รอช้า กล่าวว่า “เ้า...อู๋ซวง มีธุระอะไรกับท่านอาจารย์หรือ”
จีอู๋ซวงทำหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “ท่านอาจารย์ ข้าขอถามท่าน หากท่านไม่ได้รับข้าเป็ศิษย์ ครั้งนี้ท่านจะรับใครเป็ศิษย์”
เหลียนซิงรู้สึกราวกับได้รับความโปรดปรานอย่างไม่คาดฝัน เขาคิดว่า นี่อู๋ซวงน้อยกำลังหึงหรือ?
โอ้พระเ้า! เขามีบุญวาสนาอันใดกัน!
เหลียนซิงยิ้มกว้างราวกับดอกลำโพง กล่าวว่า “วางใจเถิด วางใจ ข้าไม่รับใครเป็ศิษย์ทั้งนั้น”
จีอู๋ซวงกล่าวอย่างจริงจัง “ท่านอาจารย์ เ้าลองคิดให้ดี ๆ”
เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของจีอู๋ซวง เหลียนซิงจำต้องครุ่นคิดอย่างจริงจัง แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าวันนั้นไม่มีใครเหมาะสมเลย
“จะเป็โม่หลานอีหรือ?”
“หา? เป็ไปไม่ได้!”
เหลียนซิงรู้ดีถึงการกระทำของโม่หลานอี แต่ในแง่หนึ่ง นางก็พูดความจริง เขาจึงไม่อาจโกรธเคืองนางได้
แต่เขาก็ไม่มีความประทับใจที่ดีต่อนางอีกต่อไปแล้ว
“ท่านอาจารย์ อย่าได้นำความคิดส่วนตัวเข้ามา โปรดวิเคราะห์จากมุมมองที่มีเหตุผล”
มุมมองที่มีเหตุผล?
เหลียนซิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเปล่งเสียง “อ๊ะ” ออกมา
เสียง “อ๊ะ” นั้นบอกทุกอย่างแล้ว
คำตอบถูกเปิดเผย หากจีอู๋ซวงไม่มา เหลียนซิงก็จะรับโม่หลานอีเป็ศิษย์อย่างแน่นอน ดังนั้นคนที่ทำร้ายศิษย์พี่หญิงรองต้องเป็นางแน่
เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของจีอู๋ซวง ฮวาฟ้านอินก็แสดงความกังวลว่า “ท่านอาจารย์ โม่หลานอีผู้นี้เป็ใครหรือ?”
เหลียนซิงคิดว่ามีบางเื่ที่เขาไม่สะดวกจะลงมือเอง แต่ให้ศิษย์ทำได้ จึงเล่าเื่ทั้งหมดให้ฟัง ทำให้ฮวาฟ้านอินโกรธจนแก้มแดงใบหน้าที่งดงามอยู่แล้วยิ่งดูงามเป็พิเศษ
“ช่างไร้ยางอายสิ้นดี! อายุยังน้อยแต่จิตใจช่างชั่วร้ายเหลือเกิน น้องหญิง เ้าอย่ากังวลไปเลย รอให้พี่หญิงคิดหาวิธีสั่งสอนนางสักหน่อย”
จีอู๋ซวงแทบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่
นางรู้สึกว่าตัวนางเอง ศิษย์พี่หญิง ท่านอาจารย์ รวมถึงประมุขยอดเขาหงฝู ผู้ดูแลจิน ศิษย์พี่จวง และคนอื่น ๆ ล้วนเหมือนเป็ตัวร้ายในกฎแห่ง์นี้ คอยสร้างปัญหาให้กับผู้ที่ถูกลิขิตโดย์กระนั้นหรือ?
“ไม่เป็ไรหรอกศิษย์พี่ ท่านอาจารย์ นี่เป็เพียงเื่เด็ก ๆ ดึงผมกันเท่านั้น หากพวกท่านลงมือ เื่จะกลายเป็อีกลักษณะหนึ่ง พวกท่านอย่าได้ยุ่งเป็อันขาด”
“แต่ว่า...”
“ข้าจะจัดการเองได้” จีอู๋ซวงเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง พร้อมทั้งคำนับให้ทั้งสองท่าน ท่าทางเคร่งขรึมนั้น ทำให้ทั้งสองรู้สึกเอ็นดูเหลือเกิน
ช่างเป็เช่นนั้นจริง ๆ บนยอดเขาจู๋ซิงมีเด็กน้อยน่ารักดั่งดอกไม้ ช่างทำให้ผู้คนรู้สึกสุขใจเสียจริง
“ดี เช่นนั้นเ้าจัดการเองเถิด”
“ใช่ หากเ้าจัดการไม่ได้ ศิษย์พี่จะมาช่วย”
จีอู๋ซวงพยักหน้า ครุ่นคิดสักครู่ แล้วตัดสินใจไปหาเ้าโง่สองคนนั้น ให้พวกเขาลงมือสั่งสอนโม่หลานอี เทพแห่ง์คงไม่มาพูดจาไร้สาระหรอก
8K
