บทที่ 25 การเลี้ยงไก่ก็ไม่ใช่เื่ง่าย
คำตอบคือห้าสิบหกหยวนสองเหมาสามเฟิน
เมื่อนึกถึงเงินหกร้อยหยวนที่เธอได้มาจากจ้าวชุ่ยฮวานั้น เธอจ่ายค่าสำหรับฉีดยาให้ลู่เยี่ยนโจวไปแค่สิบห้าหยวน แต่ตอนนี้เธอได้นำไปใช้จ่ายส่วนตัวจนเป็หนี้ลู่เยี่ยนโจวถึงห้าร้อยยี่สิบแปดหยวนหกเหมาสามเฟิน!
โจวหลีอันพลางคิดในใจ ไม่แปลกใจเลยที่คนไม่รีบสร้างบ้านถึงได้ทำอิฐดินและหาคนเผากระเบื้องมุงหลังคาเอง แบบนี้ก็สามารถประหยัดได้กว่าหนึ่งร้อยหยวนเลยนะ!
แต่การสร้างบ้านเองทั้งหมด เธอกลัวว่าจะใช้เวลาถึงหนึ่งปีกว่าจะเสร็จ
พอนึกถึงบ้านที่ตัวเองกำลังจะได้เข้าไปอยู่นั้น โจวหลีอันพยายามทำใจให้สงบ เธอจึงเข้าไปในมิติพิเศษ เมื่อเห็นข้าวสาลีและข้าวที่กำลังเติบโตอย่างน่ายินดี ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย
เมื่อสร้างบ้านเสร็จแล้ว ต้องระบายอากาศสักสองสามวันก่อนจึงจะสามารถเข้าอยู่ได้ ระหว่างนี้โจวหลีอันก็ไม่ได้อยู่นิ่งเฉย
ตอนที่ลุงเฉิงและคนงานอื่น ๆ กลับไปแล้ว พวกเขายังได้สร้างเล้าไก่ให้อีกด้วย
ดังนั้นโจวหลีอันจึงไปหาป้าหลี่ในหมู่บ้านเพื่อซื้อลูกไก่
ป้าหลี่คือคนที่กลับไปเรียกแม่โจว ตอนเธอมีเื่กับจ้าวชุ่ยฮวาก่อนหน้านี้ บ้านนี้มีแม่ไก่ และลูกไก่เกิดมาสิบกว่าตัวแล้ว
ในยุคนี้ ครอบครัวทั่วไปมักจะเลี้ยงแม่ไก่แค่สองตัว ถ้าเป็ครอบครัวใหญ่หน่อยก็อาจจะเลี้ยงเพิ่มอีกสองตัว แต่มากกว่านั้นก็ไม่มีแล้ว
ดังนั้น ลูกไก่ที่บ้านของป้าหลี่จึงต้องขายออกไป เมื่อโจวหลีอันมาถึงก็เอื้อมมือเคาะประตูบ้าน เมื่อป้าหลี่มาเปิดประตู เธอก็พูดตรง ๆ ว่า "ป้าคะ ฉันมาซื้อลูกไก่สามตัวค่ะ!"
"หา!? เด็กผู้หญิงคนเดียวจะเลี้ยงมากขนาดนั้นได้เหรอ?"
ป้าหลี่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับแม่โจวเมื่อเห็นโจวหลีอันพูดแบบนี้ เธอก็แสดงความไม่เห็นด้วยทันที "คนเดียวเลี้ยงตัวเดียวก็พอแล้ว ไก่ต้องกินอาหารทุกวันนะ"
แต่โจวหลีอันมีมิติพิเศษ แค่ไก่สามตัวเธอยังรู้สึกว่ามันน้อยไปด้วยซ้ำ
ถ้าได้มาสามสิบตัว เธอก็ยินดีรับหมด
แต่การซื้อมากเกินไปในคราวเดียว มันยากที่จะอธิบายให้คนอื่นเข้าใจ ส่วนเื่ที่เธอมีมิติพิเศษต้องเก็บไว้เป็ความลับอย่างดี
โจวหลีอันกล้ารับรองเลยว่า วันนี้ถ้าเธอซื้อลูกไก่จากป้าหลี่ไป พรุ่งนี้ป้า ๆ ในหมู่บ้านหลายคนก็จะรู้เื่นี้ หรือไม่ก็อาจจะรู้ดีกว่าเธอเสียอีกว่าลูกไก่ที่เธอซื้อมานั้นแข็งแรงดีหรือไม่
เธอจึงรีบหาข้ออ้างว่า "นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันเลี้ยงนะ กลัวว่าจะเลี้ยงไม่รอดหรือไง?"
ป้าหลี่ได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกว่ามีเหตุผลแต่เธอก็ยังให้โจวหลีอันแค่ลูกไก่ตัวเล็ก ๆ เพียงตัวเดียว "เอาไปให้แม่เธอเลี้ยง พอมันโตแล้วค่อยให้เธอ"
โจวหลีอัน "......"
ป้าในหมู่บ้านใจดีมากจนเธอรู้สึกหมดหนทางแล้ว
"อย่าเลยค่ะป้า ฉันโตขนาดนี้แล้ว จะให้แม่ทำทุกอย่างให้ได้ยังไง แบบนั้นแม่ฉันจะต้องเหนื่อยมากนะ มา ๆ ให้ฉันเลี้ยงเองเถอะ" เมื่อได้ยินคำพูดของโจวหลีอัน ป้าหลี่รู้สึกสั่นไหวเล็กน้อย
ทุกคนที่มีลูกหลานย่อมหวังให้ลูกหลานเติบโตเป็คนดี และไม่อยากให้ตัวเองต้องเผชิญกับความลำบากหรือเหนื่อยยาก
โจวหลีอันเห็นความลังเลของป้าหลี่จึงรีบออดอ้อน "ป้าให้ฉันสามตัวเถอะนะคะ" ป้าหลี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วไปเลือกไก่ตัวหนึ่งออกมาจากเล้าไก่ส่งให้โจวหลีอันพลางพูดว่า
"เธอเลี้ยงเองตัวเดียวก็พอแล้ว ฉันช่วยดูให้ ตัวนี้แข็งแรงกว่า เลี้ยงง่าย และเป็แม่ไก่ด้วยนะ"
ใน่เวลานั้น ทุกคนที่ซื้อไก่ล้วนชอบซื้อแม่ไก่เพราะกินอาหารเหมือนกัน แต่ไม่นิยมซื้อไก่ตัวผู้เพราะไม่สามารถออกไข่ได้
ไข่ไก่เป็ของดี ถ้าซื้อไก่ตัวผู้มาก็จะขาดทุนไม่ใช่เหรอ?
"มีแค่ตัวเดียว ลูกไก่คงเหงามาก ต้องหาเพื่อนให้มัน"
จริง ๆ แล้วยังไม่เคยเห็นบ้านไหนเลี้ยงไก่แค่ตัวเดียว เพราะบ้านที่อยู่อย่างโดดเดี่ยวแบบโจวหลีอันแทบจะไม่มีเลย คิดถึงตรงนี้ป้าหลี่ยอมประนีประนอมและพูดว่า "งั้นสองตัวแล้วกัน"
"ไม่ได้ค่ะป้า ถ้าเกิดพลาดทำให้หนึ่งตัวหายไป อีกตัวก็จะเหงา ฉันเอาสามตัวดีกว่า ที่เหลือจะเป็ไก่ตัวผู้หรือไก่ตัวเมียก็ได้"
การเลี้ยงลูกไก่แล้วไม่รอดก็เป็เื่ที่เกิดขึ้นได้บ่อย ป้าหลี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ไปเลือกไก่ให้โจวหลีอันอีกสองตัว
เธอส่งไก่ให้โจวหลีอัน "ตกลง เธอเลี้ยงเองได้นะ ป้าเลือกแม่ไก่ให้เธอทั้งหมด ถ้าเกิดมีอะไรผิดปกติ ก็ให้แม่เธอช่วยดู อย่าให้มันตายจริง ๆ ล่ะ"
"ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะป้า" โจวหลีอันกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ
จากการที่ไก่ทั้งสามตัวล้วนเป็ไก่ไข่ แสดงให้เห็นว่าป้าหลี่มีความจริงใจต่อเธออย่างแท้จริง
ต้องรู้ไว้ว่า ใน่เวลานี้ หากอุ้มไก่ตัวผู้ออกมา มีความเป็ไปได้สูงที่จะกลายเป็ภาระในมือของตัวเองดังนั้นบางครอบครัวที่อุ้มลูกไก่ไว้ จึงไม่ยอมให้คนที่มาซื้อไก่เลือกทีละตัว
ป้าหลี่ยอมเสียเปรียบตัวเองดีกว่าที่จะให้โจวหลีอันเสียเปรียบ
แต่ความจริงแล้วโจวหลีอันก็้าไก่ตัวผู้เช่นกัน เพราะไก่ตัวผู้โตแล้วสามารถใช้เป็พ่อพันธุ์ได้
เมื่อถึงเวลานั้น เธอก็จะสามารถให้แม่ไก่ฟักไข่ในมิติพิเศษได้
ด้วยวิธีนั้น จำนวนลูกไก่ในมิติพิเศษก็จะเพิ่มขึ้น!
ทันใดนั้น โจวหลีอันก็เกิดความคิดหนึ่งออกมา
เธอคิดว่าจะมาหาป้าหลี่อีกครั้ง และขอซื้อไก่ทั้งหมด
เหตุผลก็คือ เธออาศัยอยู่ที่เชิงเขาด้านหลัง สามารถเลี้ยงไก่ในูเาได้ ด้วยวิธีนี้ก็ไม่ต้องกินอาหารมากนัก ลูกไก่ทั้งหมดของป้าหลี่จะสามารถขายออกไปได้ และเธอก็จะซื้อไก่ได้ตามจำนวนที่้า!
คิดได้เช่นนี้โจวหลีอันจึงไม่ลังเลอีกต่อไป เธอรีบหยิบเงินออกมา
ลูกไก่ราคาตัวละห้าเหมา โจวหลีอันจึงให้เงินป้าหลี่ไปสิบห้าเหมา เมื่อจ่ายเงินแล้วโจวหลีอันก็กลับไปพร้อมกับลูกไก่ เธอก้าวฝีเท้าอย่างเบา ๆ เพราะไก่เป็สัตว์ตัวเล็กต้องระมัดระวัง และนี่เป็สิ่งที่เธอตั้งตารอมาั้แ่มีมิติพิเศษ
ในความทรงจำของเ้าของร่างเดิม ลูกไก่ต้องใช้เวลาประมาณสามถึงสี่เดือนนับั้แ่เกิดจนกระทั่งออกไข่ เมื่อเทียบกับเวลาในมิติพิเศษแล้ว ก็ประมาณหนึ่งเดือนกว่า ๆ เมื่อถึงเวลานั้น หากเธอใช้น้ำพุศักดิ์สิทธิ์กระตุ้นอีกหน่อย เธอก็จะสามารถเก็บไข่ได้ถึงเก้าฟองต่อวันภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน
เธอโจวหลีอันจากยุค 70 อายุเพียงสิบเก้าปี สามารถเก็บไข่ไก่ได้ถึงเก้าฟองต่อวัน อนาคตข้างหน้าช่างสดใสจริง ๆ !
โจวหลีอันก้าวเดินอย่างกระฉับกระเฉงไปยังบ้านใหม่ที่เป็ไปตามที่เธอออกแบบไว้
ตรงกลางกำแพงมีประตูรั้วเปิดอยู่ เมื่อเดินเข้าไปในลานบ้าน จะเจอกำแพงด้านขวามือที่มีเล้าไก่อยู่ ตรงข้ามกับประตูลานบ้านคือตัวบ้าน
ห้องทางด้านขวาที่ใหญ่กว่าเป็ห้องนอน
ห้องตรงกลางค่อนไปทางซ้ายเป็ห้องครัว ถัดจากห้องครัวไปทางซ้ายคือห้องเก็บฟืน
โจวหลีอันปิดประตูรั้วลง แล้วเข้าไปในมิติพิเศษด้วยความรู้สึกเบิกบานใจ เธอกอดลูกไก่สามตัวที่ส่งเสียงร้องอย่างร่าเริง แต่เมื่อเดินมาที่หน้าจอเห็ด ก็เห็นว่ามีเนื้อหาใหม่บนหน้าจอปรากฏขึ้น
[ผู้เล่นเกมที่เคารพ คุณ้าใช้เงินห้าสิบหยวนเพื่อซื้อโรงงานอาหารสัตว์หรือไม่?]
โจวหลีอัน "......" เธอกำเงินของตัวเองแน่น คราวนี้เธอคนจนต้องปฏิเสธการเติมเงิน!
[ผู้เล่นเกมที่เคารพ คุณแน่ใจเหรอว่าจะปฏิเสธการจ่ายเงินห้าสิบหยวนเพื่อซื้อโรงงานอาหารสัตว์ ซึ่งสามารถให้อาหารสัตว์ปีกและปศุสัตว์ต่าง ๆ ตามเวลาที่กำหนดทุกวัน? ที่สำคัญหลังจากมีโรงงานอาหารสัตว์แล้ว นอกจากจัดหาวัตถุดิบธัญพืชให้โรงงาน ผู้เล่นไม่จำเป็ต้องดูแลสัตว์อีก แค่รอเก็บเกี่ยวผลผลิตก็พอ]
"......" โจวหลีอันเมื่อเห็นประโยคหลัง หัวใจก็เต้นระรัว
แต่อย่างไรก็ตาม ความยากจนได้จำกัดเธอไว้
โจวหลีอันจึงจำใจปฏิเสธการซื้อโรงงานอาหารสัตว์
เธอจัดการข้อความบนหน้าจอเห็ดเล็กน้อย แล้วนำลูกไก่สองตัวในอ้อมแขนไปใส่ในฟาร์มปศุสัตว์
[ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นเกมที่เคารพ คุณได้รับลูกไก่น่ารักและมีชีวิตชีวาสามตัว ผู้เล่นได้เลือกโหมดการให้อาหารด้วยตนเอง โปรดอย่าลืมให้อาหารลูกไก่ของคุณวันละสามครั้ง หากจำนวนครั้งในการให้อาหารไม่เพียงพอ อัตราการเติบโตของลูกไก่จะช้าลง]
โจวหลีอัน "......"
เธอมักรู้สึกบ่อยครั้งว่าตัวเองกำลังเจอกับเกมพื้นที่ที่หลอกลวง ก่อนหน้านี้บอกว่าแค่นำสัตว์เข้ามาก็จะเติบโตเร็วขึ้นสามเท่าไม่ใช่เหรอ?
ตอนนี้ต้องให้อาหารให้ครบจำนวนครั้งด้วยถึงจะได้ผล!
นี่มันเป็การบังคับให้เธอต้องเติมเงินชัด ๆ แต่น่าแปลกที่เธอกลับรู้สึกสนใจมากเพราะเธอกังวลว่าบางครั้งอาจจะลืมเข้าไปในมิติพิเศษเพื่อให้อาหารไก่
ดีละ! งั้นตอนนี้เธอมีเป้าหมายเล็ก ๆ เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งอย่าง นั่นคือการมีโรงงานอาหารสัตว์ในมิติพิเศษ
[ผู้เล่นโปรดเริ่มการให้อาหารครั้งแรกในวันนี้โดยเร็ว…]
2K
