เื่ที่ 2
| ทาสสวาท 1 |
ณ โบสถ์คริสต์แห่งหนึ่งในกรุงเทพ หญิงสาวในชุดวิวาห์คนหนึ่งกำลังเดินอยู่บนพรมสีแดงสดที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ กำลังเดินตรงไปหาเ้าบ่าวของเธอที่ยืนรออยู่ข้างบาทหลวง พร้อมกับถือดอกกุหลาบช่อสวยเอาไว้ในมี เธอนั้นเป็หญิงสาวอายุประมาณยี่สิบปลายๆ แต่ถึงอายุเธอจะเข้าใกล้เลขสามแล้ว แต่เธอก็ยังดูสาวกล่าอายุมาก
ใบหน้าเรียวสวยเข้ารูปที่รับกับจมูกเรียวและริมฝีปากบางอมชมพูเป็อย่างดี ดวงตาคู่สวยกลมโตเองก็น่าหลงใหลไม่ใช่น้อย ผิวกายขาวใสเนียนนุ่มที่ดูเปล่งปลั่งเป็อย่างมากในชุดเ้าสาวสีขาว และเส้นผมยาวสลวยสีน้ำตาลที่ช่วยขับให้ใบหน้าของเธอดูสว่างโดดเด่นขึ้นไปอีก จะบอกว่าเธอเป็ผู้หญิงที่สวยที่สุดในโบสถ์แห่งนี้ก็ไม่ปาน
เพียงแต่ว่าเ้าบ่าวผู้จะมาเป็สามีในอนาคตของเธอนั้น มีอายุมากกว่าเธอเป็อย่างมาก อายุของเขาเหมาะที่จะเป็พ่อมากกว่าเ้าบ่าวของเธอด้วยซ้ำ แต่ด้วยปัญหาทางการเงินของครอบครัว เธอจึงต้องเอาตัวเข้าแลก ถึงแม่เ้าบ่าวจะอายุเท่ากับพ่อของเธอก็ตาม เพราะเงินของเขาเป็สิ่งเดียวที่จะช่วยครอบครัวของเธอได้
พลั่บ!!!!! แต่ทว่าในระหว่างที่เธอกำลังเดินตรงไปหาเ้าบ่าว ไฟในโบสถ์กลับลงมา ส่งให้ทั่วทั้งโบสถ์นั้นมืดไปหมด ทำเอาแขกที่มาเป็สักขีพยานส่งเสียงเอะอะกันขึ้นมา เพราะไปไม่มีทีท่าว่าจะกลับขึ้นมาติดสักที ลูกน้องของเ้าบ่าวที่ทำหน้าที่เป็สตาฟและบอดี้การ์ดในต่างก็พากันวิ่งให้วุ่น เพราะกลัวว่าจะเกิดเหตุร้ายขึ้นในงาน เพราะเ้าบ่าวนั้นจับธุรกิจสีดำเป็ว่าเล่น ถ้าเกิดการโจมตีขึ้นในงานก็ไม่ใช่เื่แปลกเลย
แต่ทว่าจู่ๆ ไฟในงานกลับติดขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งมันก็ทำเอาแขกในงานเงียบกันหมด เพราะว่าเ้าสาวนั้นได้หายตัวไปแล้ว และไม่ใช่แค่แขกในงาน เ้าบ่าวเองก็หน้าเสียเหมือนกัน ที่เห็นว่าเ้าสาวของตัวเองหายไป เขานั้นเดินลงมาตรงที่เ้าสาวตัวเองยืนอยู่เมื่อครู่ ก่อนที่จะหันซ้ายหันขวามองหน้าเธอ จากนั้นเขาก็หยิบช่อดอกกุหลาบที่เ้าสาวถืออยู่เมื่อครู่ขึ้นมาจากพื้น แล้วปามันลงไปที่พื้นอย่างแรง
"รีบไปตามหาเธอสิวะไอ้พวกโง่!!!!!" ก่อนที่จะะโสั่งลูกน้องเสียงดังลั่น ลูกน้องของเขาที่ได้ฟังแบบนั้น ก็รีบแยกย้ายกันออกไปตามหาเ้าสาวของเ้านายทันที
"ปล่อยฉันนะ นายเป็ใคร ปล่อยนะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้" เ้าสาวคนสวยที่ถูกมัดมือทั้งสองข้าง และถูกถุงผ้าคลุมหัวไว้ ก็พยายามดิ้นและร้องออกมาไม่หยุด เธอนั้นถูกใครบางคนจับตัวมา แล้วตอนนี้ก็กำลังนั่งอยู่บนรถที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงอยู่
"ถ้าฉันจะปล่อยเธอ ฉันจะจับเธอมาให้เหนื่อยทำไม" จากนั้นเสียงของชายที่เป็คนลักพาตัวเธอก็ดังขึ้นมา เขาคนนี้มีชื่อว่าไนท์ และเขาก็เป็ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเ้าบ่าวที่อยู่ในงานเมื่อครู่นั่นเอง หรือจะสรุปได้ว่าเขานั้นเป็คนลักพาตัวเ้าสาวของพ่อตัวเองก็ว่าได้
"นายเป็ใครกัน ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันขอร้อง ฉันสัญญาว่าจะไม่บอกใครเลยว่านายเป็คนจับตัวฉันมา" เธอพยายามพูดขอร้องเขาอีกครั้ง พร้อมกับพยายามจะแก้เชือกที่มัดแขนตัวเองไปด้วย แต่มันก็แน่นซะจนเธอขยับมือออกมาไม่ได้เลย
"แคร์ ฉันก็บอกเธอแล้วไม่ใช่หรอ ว่าถ้าฉันจะปล่อยเธอคงไม่จับเธอมา" ไนท์พูดพร้อมกับขยับมือเอื้อมไปเปิดผ้าที่คลุมหัวเธอเอาไว้ออก "หรือต้องเรียกว่าคุณแม่แคร์ดี" แล้วพูดกับเธออีกครั้ง พลางทำยิ้มเยาะให้ไปด้วย
"......ไนท์....." เธอที่เห็นว่าคนที่ลักพาตัวตัวเองมาคือไนท์ ก็เรียกชื่อเขาด้วยเสียงแ่เบา "ปล่อยฉันนะไนท์ นายจะจับตัวฉันมาทำไม ถ้าพ่อนายรู้เข้ารู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น" ก่อนที่จะสั่งให้เขาปล่อยตัวเองอีกครั้ง
"ยังไม่ทันจะได้เป็คุณนายเต็มตัว ก็เหลิงอำนาจซะแล้วหรอ" เขาหันไปพูดกับเธอ พร้อมกับหยุดรถลง
แคร์ที่เห็นแบบนั้นก็เลยรีบเปิดประตูรถออกไปทันที ก่อนที่จะรีบก้าวขาออกไป แต่ทว่าทันทีที่เธอออกมาจากรถได้ เธอก็หยุดนิ่งลงทันที เพราะที่มีมันคือบ้านพักต่างอากาศของไนท์ที่ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่ป่า ส่วนไนท์ที่เปิดประตูรถลงมาแล้ว ก็เดินตรงมาหาเธอ หมับ!!! ก่อนที่จะขยับมือลงไปจับแขนเธอ แล้วออกแรงดึงตัวเธอเข้ามาหา
"ฉันบอกเธอั้แ่ 2 ปีที่แล้วแล้วไม่ใช่หรอ ว่าจะคบกับพ่อฉันแบบไหนก็ได้ จะปอกลอกสมบัติเขานานขนาดไหนก็ได้ แต่ห้ามแต่งงานกับเขาเด็ดขาด เธอไม่ฟังคำพูดของฉันเองนะแคร์" จากนั้นเขาก็พูดกับเธอด้วยเสียงแข็ง พร้อมกับจ้องมองดวงตาคู่สวยของเธอด้วยแววตาอันเกรี้ยวกราดไปด้วย
"ฉันเจ็บ ปล่อยฉันนะ" ส่วนเธอก็พยายามดิ้นออกจากพันธนาการของเขา แต่ด้วยแรงน้อยๆ ของเธอ ทำให้เธอไม่อาจจะสู้แรงของเขาได้เลย
"ที่นี่เธอไม่ใช่เมียของพ่อฉันแล้ว เธอไม่มีสิทธิ์มาสั่งอะไรฉันหรอกนะแคร์ ถึงปกติก็ไม่มีสิทธิ์อยู่แล้วก็เถอะ" เขาโอบเธอแน่นขึ้นไปอีก แล้วพูดกับเธอด้วยเสียงแข็งยิ่งกว่าเดิม "ที่นี่เธอต้องฟังทุกอย่างที่ฉันสั่ง ทำไม่ได้ก็ต้องทำ ไม่อยากทำก็ต้องทำ เพราะเธอคือทาสของฉัน" พอพูดจบเขาก็อุ้มร่างบางของเธอขึ้นมาพาดเอ้าไว้บนบ่า แล้วเดินตรงเข้าไปบ้านพักตากอากาศไป
"ไอ้บ้า ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ นายเป็บ้าหรือไง นี่มันไม่ใช่ละครตบจูบหลังข่าวนะเว้ย ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ปล่อย!!!!!!" ซึ่งตลอดทางที่เขาเดินเข้าบ้านไป แคร์ก็พยายามดิ้นและส่งเสียงร้องไม่หยุด จากนั้นเขาที่เข้ามาถึงห้องนั่งเล่นแล้ว ก็ทิ้งร่างบางของเธอลงไปบนโซฟา ตุบ!!!!
"นายเป็บ้าหรือไง จะจับฉันมาทำไม เป็ทาสอะไรของนาย ฉันไม่เล่นอะไรบ้าๆ นี่กับนายด้วยหรอกนะไนท์" แคร์พูดรัวใส่เขาเป็ชุดทันทีที่ได้รับอิสระ พร้อมกับพยายามจะลุกขึ้นมาจากโซฟาไปด้วย ตุบ!!! แต่ทว่าเธอกลับถูกเขาผลักกลับลงไปที่โซฟาอีกครั้ง แถมเขายังขึ้นมาคร่อมอยู่บนตัวเธออีกต่างหาก
"นะ....นายจะทำอะไรของนาย" เธอที่ถูกเขาขึ้นมาคร่อมแบบนั้น ก็พูดออกมาอย่างตะกุกตะกัก ด้วยใบหน้าสวยที่เริ่มแดงก่ำขึ้นมาทันที
"ฉันไม่ได้ลักพาตัวเธอมาเล่นๆ หรอกนะแคร์ ในเมื่อฉันพูดกับเธอดีๆ แล้วเธอไม่ฟัง มันก็ต้องไม้แข็งกันหน่อยจริงไหม" พอพูดจบไนท์ก็ถอดเสื้อออกทันที เผยให้แคร์ใต้เห็นเรือนร่างใต้ร่มผ้าอันกำยำของเขา เธอที่ได้เห็นแบบนั้นก็ขยับใบหน้าสวยอันแดงก่ำเบือนไปทางอื่นทันที หมับ!!! แต่ทว่าไนท์กลับจับกรอบใบหน้าสวยของเธอ ให้หันกลับมาสบสายตาเขาอีกครั้ง
"แล้วก็ดูเหมือนว่าฉันจะพูดขาดไปอย่างหนึ่ง" ไนท์พูดพร้อมกับยิ้มด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ไปด้วย "ที่ฉันบอกว่าเธอเป็ทาส มันคือทาสสวาท" พอพูดจบเขาก็โน้มตัวกดริมฝีปากลงไปประกบจูบเธอทันที
"อื้ออส์ อื้ออส์ อื้ออออห์" แคร์ที่ถูกเขาประกบจูบลงมาแบบนั้น ก็พยายามขัดขืนอย่างเต็มกำลัง ทั้งพยายามหุบปากเอาไว้ ทั้งพยายามหันหน้าหนี ทั้งพยายามผลักเขาออก แต่เธอก็ไม่อาจขัดขืนเขาได้เลย จนสุดท้ายเขาก็ได้ลิ้มรสจูบอันหอมหวานของเธอ
"จ๊วบ ม๊วฟ จ๊วบ" ซึ่งเขาก็ขยับริมฝีปากจูบเธออย่างดูดดื่ม ทั้งขยับริมฝีปากบดบี้ลงมา ทั้งขยับปลายลิ้นตวัดเกี่ยวพันกับปลายของเธอ ทำเอารสหอมหวานจากริมฝีปากของ คลุ้งไปทั่วริมฝีปากของเธอ ส่วนเธอที่รู้ว่าตัวเองขัดขืนเขาไม่ได้ ก็ได้แต่นอนนิ่งแล้วปล่อยให้เขาลิ้มรสความหอมหวานของตัวเองต่อไป
"ฮ่าส์" จากนั้นไนท์ที่ดูดดื่มความหอมหวานของเธอจนพอใจแล้ว ก็ค่อยๆ ขยับริมฝีปากออกมาจากอันหอมหวานนั้น แล้วมองหน้าสบแววตาคู่สวยของเธอไปด้วย
"////" ส่วนเธอก็เบือนใบหน้าสวยอันแดงก่ำหลบสายตาเขา ไนท์ที่เห็นแบบนั้นก็เลยจับกรอบใบหน้าสวยของเธอให้กลับมาสบสายตาเขาอีกครั้ง ถึงได้เห็นว่ามีน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของเธอ
"ร้องไห้หรอ" เขาที่เห็นแบบนั้นก็พูดขึ้น พร้อมกับขยับปลายนิ้วเช็ดน้ำตาให้เธอ
"...." ส่วนเธอก็ได้แต่นอนนิ่งไม่ตอบอะไรเขา
"ถึงจะน่าเห็นใจ แต่ขอโทษนะ ฉันไม่เชื่อน้ำตาผู้หญิงอีกแล้ว โดยเฉพาะน้ำตาของผู้หญิงแบบเธอ" เขาพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะเยือกเย็น พร้อมกับจับเรียวแขนบางทั้งสองข้างของเธอที่ถูกมัดติดกันไว้กดลงไปจนแนบชิดกับเบาะโซฟา "คืนนี้ฉันจะเข้าหอกับเธอแทนพ่อเอง" จากนั้นเขาก็พูดกับเธออีกครั้ง พร้อมกับมองหน้าสบสายตาเธอไปด้วย
"ฉันเป็เมียพ่อนายนะ นายจะทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง" จากนั้นเธอก็พูดกับเขาด้วยเสียงแข็งไม่ต่างกัน
"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ในเมื่อฉันเป็ผัวเธอมาก่อน" เขาที่ได้ฟังแบบนั้นก็ตอบเธอกลับไปด้วยเสียงที่แข็งยิ่งกว่า ก่อนที่จะโน้มตัวกดริมฝีปากลงไปประกบจูบเธออีกครั้ง หมับ!!!!
โปรดติดตามตอนต่อไป
4K
