บทที่ 30ั
เฮรัคหยิบแหวนมิติที่ได้รับมาพิจารณาอยู่นานมันคือไอเทมเวทมนต์ ชนิดพิเศษที่สร้างขึ้นด้วยวิชาห้วงมิติอันลึกล้ำพื้นที่ภายในแหวนวงนี้กว้างขวางราวกับห้องขนาดสิบตารางเมตรซึ่งเพียงพอจะบรรจุเสบียงและอาวุธได้มากมาย
“เชนหลาน... ตรวจสอบความผิดปกติภายในวงแหวนนี้ที”
เพื่อความปลอดภัยสูงสุด เฮรัคจึงสั่งให้ ชิปพันธุกรรมสแกนโครงสร้างพลังงานก่อนใช้งาน
“ไม่พบความผิดปกติหรือตราประทับทางจิตใดๆ”
เสียงของเชนหลานตอบกลับนิ่งเรียบ
เมื่อได้รับการยืนยันเฮรัคจึงสวมวงแหวนเข้าที่นิ้วอย่างวางใจ
“ไม่เสียทีที่เป็ถึงองค์หญิงแห่งเซวิลล์ร่ำรวยสมคำเล่าลือจริงๆ”
“ข้าก็มีแค่วงเดียวนี่แหละ!”
ลิเลียนค้อนขวับพลางกลอกตาใส่เขา
“เชนหลาน... ตรวจสอบข้อมูลร่างกายของลิเลียนหากพบการต่อต้านแม้เพียงนิดให้ยุติทันที”
เฮรัคยังคงระมัดระวังเขาไม่กล้าใช้ชิปสแกนพ่อมดระดับดิโน แต่สำหรับศิษย์ฝึกขั้นหนึ่งอย่างลิเลียนเขามั่นใจว่าระบบประมวลผลของเขาเหนือชั้นกว่าประสาทััของนาง
“ข้อมูลเป้าหมาย ลิเลียน สจวร์ต
พละกำลัง: 3.1
ความว่องไว: 3.2
ความทนทาน: 3.7
พลังจิต: 7.6”
ดวงตาของเฮรัคเบิกกว้างทันทีตัวเลขทุกด้านของนางสูงกว่าเขาอย่างเทียบไม่ติด โดยเฉพาะพลังจิตที่สูงถึง 7.6ซึ่งปกติเป็ระดับของศิษย์ฝึกขั้นสองเสียด้วยซ้ำ
เขาหันมาดูค่าสถานะของตนเองแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจหนทางสู่การเป็พ่อมดผู้ยิ่งใหญ่ช่างยาวไกลนัก
ยามดึกสงัดเฮรัคนอนอยู่ใต้ผ้าห่มกำมะหยี่นุ่มสบาย ท่ามกลางเสียงคลื่นกระทบตัวเรือภายในห้วงจิตของเขา ดาวดวงที่สามส่องแสงเจิดจ้าใกล้จะก่อตัวสมบูรณ์เต็มทีนับแต่เริ่มฝึกฝนวิชาสมาธิ เขาก็แทบไม่ได้หลับใหลแบบคนปกติอีกเลยเพราะการทำสมาธิให้ผลลัพธ์ในการพักผ่อนที่เหนือกว่า
เรือแล่นออกจากท่าเรือเมืองสวอนมุ่งหน้าสู่มหาสมุทรอันกว้างใหญ่ห่างไกลจากแผ่นดินเกิดทุกทีครึ่งเดือนผ่านไปอย่างซ้ำซากจำเจเฮรัคใช้เวลาทั้งหมดไปกับการทำสมาธิและเก็บตัวอยู่ในห้องศิษย์ฝึกทั้งสิบเอ็ดคนยังคงรักษาสมดุลที่เปราะบางไว้ได้
ความอึดอัดจากการอุดอู้อยู่แต่ในห้องเริ่มทำให้เฮรัคทนไม่ไหวเขาตัดสินใจขึ้นไปสูดอากาศบนดาดฟ้าและเป็จังหวะเดียวกับที่ลิเลียนเปิดประตูออกมาพอดี นางยังคงสวมชุดรัดตัวที่ขับเน้นทรวดทรงงดงามเช่นเคย
“ข้าจะไปรับลมหน่อยอยู่ข้างล่างนานเกินไปจนเริ่มหายใจไม่ออกแล้ว”
เฮรัคเอ่ย
“ข้าไปด้วยคนสิ”
ลิเลียนตอบรับ
บนดาดฟ้าเรือพวกลูกเรือบางส่วนกำลังตกปลา บางคนก็นอนกรนสนั่นโดยไม่สนโลกส่วนพ่อมดดิโนยืนสงบนิ่งอยู่หัวเรือ ถือกล้องส่องทางไกลเฝ้าสังเกตผืนน้ำเบื้องหน้าเขาเพียงชำเลืองมองทั้งคู่แวบหนึ่งโดยไม่ห้ามปราม ตราบใดที่ยังไม่มีใครตายหน้าที่ของเขาก็ยังถือว่าสมบูรณ์
เฮรัคพิงราวกั้นเรือรับลมทะเลเย็นฉ่ำที่พัดพาละอองน้ำมาปะทะใบหน้าน้ำทะเลใต้ท้องเรือเป็สีน้ำเงินเข้มข้นจนเกือบดำพลังแห่งธรรมชาติที่ยิ่งใหญ่ทำให้เขารู้สึกตัวเล็กจ้อย
ลิเลียนที่ยืนข้างๆปล่อยให้เส้นผมสีทองปลิวไสวไปตามลม ภาพนั้นงดงามจนเฮรัคเผลอใจลอยไปชั่วขณะ
“พวกเ้า!รีบกลับเข้าห้องโดยสารเดี๋ยวนี้! มีบางอย่างกำลังมา!”
ดิโนะโก้องมาจากหัวเรือน้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่หาได้ยาก
เฮรัคไม่เสียเวลาคิดเขาคว้าข้อมือลิเลียนแล้วออกตัววิ่งสุดกำลังทันทีหากสิ่งใดทำให้พ่อมดอย่างเป็ทางการหวาดกลัวได้ สิ่งนั้นย่อมเป็หายนะ!
โฮก!!!
เสียงคำรามกึกก้องกัมปนาทะเืไปถึงดวงิญญาเงาดำมหึมาเข้าบดบังแสงตะวันจนโลกทั้งใบมืดมิดลง แรงกดดันมหาศาลจาก พลังเวทมนต์ อันแก่กล้ากดทับดาดฟ้าเรือจนไม้กระดานส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะ
เฮรัคและลิเลียนถูกบีบให้หมอบลงกับพื้นดินทั่วร่างหนักอึ้งราวกับถูกูเาทับไว้
มือของทั้งสองยังคงจับกันแน่นท่ามกลางความหวาดหวั่นที่พุ่งทะลุขีดจำกัด เฮรัคฝืนเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าและสิ่งที่เขาเห็นก็ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น
ั!
ัดำขนาดมหึมาโผบินอยู่เหนือหัวของพวกเขาเกล็ดสีดำมะเมื่อมของมันสะท้อนแสงอาทิตย์ดูน่าเกรงขามและทรงอำนาจมันอ้าปากกว้างพลางเปล่งถ้อยคำที่ฟังดูโบราณและลึกลับ
เสียงนั้นดังก้องราวกับฟ้าร้อง
“ภาษาั มันกำลังพูดภาษาั”
ลิเลียนกระซิบเสียงสั่น
ดิโนที่ยืนหยัดอยู่หัวเรือเงยหน้าจ้องมองอสุรกายบนฟากฟ้าเขาเปล่งเสียงตอบกลับเป็ภาษาประหลาดเช่นกัน ก่อนจะสะบัดมือวูบหนึ่งสมบัติจำนวนมหาศาล ทั้งทองคำ อัญมณีและไข่มุกหลากสีสันก็ปรากฏขึ้นกองพะเนินอยู่ที่หัวเรือ
ัั์ร่อนถลาลงมาในพริบตาปีกอันกว้างใหญ่พัดพาพายุหมุนกวาดเอามวลน้ำทะเลสาดกระหน่ำขึ้นมาบนดาดฟ้าเรือราวกับน้ำป่าไหลหลาก
เฮรัคและลิเลียนตัวเปียกโชกไปทั้งร่างชุดรัดตัวที่บางเบาของลิเลียนเมื่อเปียกโชกก็แนบเนื้อจนแทบโปร่งใสเผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งต่อหน้าเฮรัคตรงๆ
ภายใต้แรงกดดันที่ยังไม่จางหายทั้งสองต้องนอนหันหน้าเข้าหากันในระยะประชิดลิเลียนก้มมองสภาพตนเองแวบหนึ่งก่อนจะหน้าแดงซ่านถึงใบหู
“หลับตาเดี๋ยวนี้!”
นางตวาดเสียงหลง
เฮรัครีบหลับตาลงทันควันทว่าเขากลับไม่อาจกลั้นรอยยิ้มที่มุมปากไว้ได้ จนลิเลียนโกรธจนตัวสั่นตอนนี้ในหัวของเขามีเพียงคำเดียวที่วนเวียนอยู่อย่างไม่อาจสลัดออก
‘...ใหญ่...’ (เขาหมายถึงัจริงๆนะ!)
ัดำสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะกลืนสมบัติกองโตหายเข้าไปในลำคอเพียงครั้งเดียวมันกล่าวบางอย่างด้วยท่าทางไม่พอใจนัก จนดิโนต้องชักอาวุธออกมาเตรียมพร้อม และแผ่พลังเวทมนต์ออกมาข่มขวัญ
ัั์ดูท่าทีครู่หนึ่งเมื่อเห็นว่าไม่มีเหยื่อเพิ่มมันจึงทะยานขึ้นสู่หมู่เมฆและจากไปทิ้งไว้เพียงคลื่นลมที่ยังคงปั่นป่วน
2K
