อาา...อูยส์…
มันเป็เสี่ยงหอบครางอันอบอุ่นของคนสวนหนุ่มหล่อเข้ม
ที่ยังคงเสียบควยคารูหีของประมุขสาวคนสวยอย่างเต็มๆ
"อูยส์… เ้าจะมาเป็สะใภ้แม่ข้าได้รึยัง?"
ชายหนุ่มถามหม้อจื่อด้วยนัยตาอันหวานฉ่ำจ้องเขม็ง
"อือ...อ๊าซ์..อึ๊?"
ส่วนนางเงยหน้ามองตาคมๆคิ้วเข้มๆของเขา
ที่พูดอย่างจริงใจเจือไออุ่นแบบนั้นก็ให้แอบเคลิ้ม
และที่เพิ่มเติมคือลำควยใหญ่ของเขา
ยังคงกระดกหงึกหงักครูดคราดภายในรูสาว
ให้นางเสียวกระสันต์ง่ามขาอยู่ไม่ใช่เล่น...
.
"อา… มะ...ไม่เอาด้วยหรอก…เ้ารีบลุกออกจากร่างข้าได้แล้ว...
ข้ายังต้องกลับวังไปแจ้งเื่งานของเ้ากับเื่ยาของแม่เ้าอีก...นะ"
"อู้ยส์...ฮึ… ใจแข็งจริงน้าา..."
ฮิฮิ… หึหึ….
ทั้งสองหัวเราะยิ้มให้แก่กันและคนสวนหนุ่ม
ก็หาได้มากความจะเซ้าซี้คาดคั้นอันใดให้ยากเข็น
พร๊ววบส์! อ๊าววส์!!
แล้วเขาก็ลุกขึ้นถอดลำควยออกจากหี ทำเอาสตรีระดับเ้าสำนักสาว
ต้องผวายกเนินหีตามเพราะเสียดายลำยาวของโคตรดี
ที่มีหัวบานดึงกลีบหีให้นางต้องเสียวซ่านน้ำกระเซ็น
.
"ฮึ… ดูซิ...เ้าขาดควยข้าไม่ได้แล้วแท้ๆ..."
ชายหนุ่มเยาะเมื่อเห็นท่าทีของหญิงสาวที่แอ่นเด้ง
"นี่…อย่าได้ใจมากไปหน่อยเล้ย!"
เพี๊ยะ!
โอ้ยย!
"จะ! เ้าดีดควยข้าทำไมเนี่ย!"
คิกคิก…
หญิงสาวหัวเราะคิกที่ได้แอบดีดควยของชายหนุ่มเล่น
นางหมั่นใส้และอยากสั่งสอนเขาในเื่ความหลงตัวเอง
"โถๆ...เจ็บเหรอจ๊าา..."
หมับ...อุ๊? อู้ยส์?
ก่อนที่นางจะลุกขึ้นมาจับลำควยของเขาด้วยมือนุ่ม
เอาอีกมือลูบไล้ตามลำที่เปียกเลื่อมไปด้วยน้ำเงี่ยนของทั้งสองจนฉ่ำชุ่ม
ความละมุนของัั ทำเอาหมดท่าไปเลยคนสวนหนุ่ม
เขาต้องยืนตูดเกร็งอย่างสิ้นฤทธิ์ เพราะนางสยบเ้าหนอนน้อยเอาไว้ในมือนุ่ม
.
"นี่...รู้มั้ยเ้าของเ้าเนี่ยเป็คนปากหมา หลงตัวเอง
แถมยังชอบเอาเปรียบผู้หญิงจริงๆเลยน้า..."
"หา...ขะ...ข้า?"
จุ๊บ! อุ้ย?
พอชายหนุ่มจะเถียงนาง นางก็เอียงควยของเขา
แล้วจุ๊บเบาที่เงี่ยงหัวควยเสียด้วยริมฝีปาก!
"ไว้วันหลังเจอกันใหม่นะจะเ้าหนู...ฮิ..."
"อูว…?"
ชายหนุ่มเหมือนต้องมนต์รอยยิ้มของประมุขสาวสวยแสนกลอันรับมือได้ยาก
นางที่คุยกับควยเขาเพียงแป๊ปเดียว ก็หันมาขยิบตาให้เขาเมารสเกี้ยว
พรึ่บบ!!
ก่อนที่นางจะแต่งตัวเหินกายหายตัวจากเขาไป เพียงเผลอแค่ประเดี๋ยว
ปล่อยให้เขายืนไข่ย้อยอยู่ตรงโต๊ะห้องครัวที่เพิ่งร่วมกันทำศึกเสียวเพียงผู้เดียว
ตึก…
"อ้าวว... อางัด...แม่หนูไปแล้วเหรอ....หืม?"
โทงเทง!
"ว้ายย!!! อางัด!! เ้ามายืนแกว่งกระโปกอะไรอยู่ตรงนี้!"
"เฮ้ยยย! ท่านแม่!"
คิกคิก…
ขนาดจะไปแล้วนางยังได้หัวเราะขำ
กับความเปิ่นเป๋อของคนสวนหนุ่มผู้นอกจากกระทุ้งหีนางได้ถึงใจ
แล้วยังทำให้ชีวิตชีวากว่าร้อยปีของนางหายเบื่อไปได้ทุกๆครั้ง
เฮ่อ...ไม่เอาๆ…
แต่หม้อจื่อก็ยังคงไม่ปักใจ
ว่าจะลงหลักปักฐานกับควยใหญ่อันแรกในชีวิตของนางอย่างง่ายๆ
ก็เกือบสองวันมานี้แคมหีของนางนั้นเพิ่งจะได้เริ่มผจญภัย
มันเร็วไปที่จะล้างหีในอ่างทองใช่มั้ยล่ะ?
.
ตึก…
อา…
และเพียงพักเดียวนางก็เหาะเลี้ยวกลับมาถึงวังของนางผ่านชายคา
"อ้าวว! อาจารย์คะ!!"
ใช่แล้วพอมาถึงนางก็โดดลงตรงชานระเบียง ที่ฟงเหมี่ยงศิษเอกหญิง
รับบทเป็เ้าสำนักแทนนางกำลังตรวจตราหนังสือสำคัญอย่างอ่านเขียน
.
"ไง... งานที่สำนักเป็ไงบ้าง?"
"ฮึก...โฮ.....!!"
อุ๊?
เมื่ออาจารย์เอ่ยถาม
ศิษเอกคนงามก็ถึงกับปล่อยโฮปานนั้นเชียว?
"ฮิฮิ... งานมันเยอะมากเลยนี่นะ..."
นางหัวร่อพลางมองกองเอกสารอันท่วมหัวกองอยู่เพียบ
"อะ...อาจารย์หัวเราะ?"
อุ๊?
หม้อจื่อเพิ่งรู้สึกตัวตอนลูกศิษของนางทัก
ว่านางหัวเราะอย่างอารมณ์ดีถึงกับยกมือขึ้นมาป้องริมฝีปาก
ซึ่งนั่นนับว่าเป็สิ่งหาได้ยาก สำหรับนางที่วางมาด
เป็อาจารย์สาวจอมเฮี้ยบมาตลอดทุกขณะ
"ขะ...ข้าจะหัวเราะไม่ได้รึไง?"
"มะ...ไม่ค่ะ! ขะ...ข้าว่าเวลาอาจารย์หัวเราะเหมาะดีออก
ดะ...ดูน่ารักมากเลยล่ะค่ะ!"
"นะ...น่ารัก...?"
ฉ่าา...
คำชมของศิษเอกทำให้หญิงสาวเกิดหน้าแดงขึ้นมา
ก็นอกจากชิงเอ๋อแล้วมันไม่มีใครที่เข้าถึงตัวตนที่แท้จริงของนางได้นี่นา
"จะ...เ้าเลิกพูดเหลวไหลได้แล้ว
เอ้อ...ข้ามีอะไรให้เ้าช่วยหน่อย"
"อะ...อะไรเหรอคะอาจารย์?"
ฟงเหมี่ยงงงกับอารมณ์ลมพัดลมเพของนาง
แต่ก็ไม่ได้แสดงปฏิกริยาต่อต้าน
เพราะพื้นฐานนางนั้นเป็คนที่หัวอ่อนและว่าง่ายไม่ได้จะประสีหรือประสา
.
"เห... เอาคนสวนคนนั้นกลับมาทำงานเหรอคะ? แต่ว่าอาจารย์?"
"ข้าเปลี่ยนใจแล้ว...จะ...เ้าอย่าเซ้าซี้ได้มั้ย?"
หม้อจื่อรีบตัดบท เพราะไม่รู้จะอธิบายเื่ราวความเป็มา
จะบอกว่าตามไปดูบ้านเจอแม่เขา
หลังจากโดนเขากระเด้าเอาจนหีบานถึงใจก็คงจะไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ?
.
"ฮืมม... ข้าว่าท่านอาจารย์ได้ออกไปพักก็ดีนะคะ
ท่านในตอนนี้ดูอ่อนโยนขึ้นและเปล่งปลั่งขึ้นมากเลยล่ะค่ะ"
"หะ...หา...? เ้านี่ยังไม่เลิกพูดเหลวไหลอีก?"
ฉ่า...งึก!
ยิ่งนางพูดแบบนั้นหม้อจื่อก็ต้องยิ่งหันหน้าหนี
เม้มริมฝีปากขึ้นเกือบถึงจมูก เืฝาดเห่อขึ้นหน้า
ก็มันเขินที่ถูกลูกศิษชมว่าดูอ่อนโยนและเปล่งปลั่งขึ้น
ซึ่งนางรู้ว่าเกิดจากโดนควยใหญ่กระแทกหีเปิดซิง
จนน้ำหีแตกแล้วแตกอีกกลีบบานอ้า?
.
ชิ้ง...อืม?
"เอ้อ...ว่าแต่ท่านอาจารย์ท่านได้ไปประมือกับใครมารึเปล่าคะ?"
"หะ...หา? จะ...เ้าหมายความถึงเื่ใด?"
หม้อจื่องงในคำถาม ส่วนสายตาลูกศิษสาวของนางนั้น
กลับเน้นจ้องไปทางซอกขาและบั้นท้ายกลมกลึงของนางที่หันหลัง?
.
"ก็...ปกติ... ข้าไม่เคยเห็นท่านอาจารย์ยืนขาถ่างแบบนี้?
หรือ...ว่า?"
"เอ๊??!!"
ว้ายย!?
หม้อจื่อร้อง "เอ๊" อย่างเสียงหลง
ทำเอาฟงเหมี่ยงต้องร้องตามอย่างใ
นางเพิ่งรู้ตัวว่าท่ายืนอันแสนสง่าราวนางพญาหงส์ของนาง
ได้เปลี่ยนเป็ท่ายืนกางขาแบบถ่างๆ
เพราะหลังจากโดนควยใหญ่ถึงสองอันเปิดซิงไปหกน้ำ
มันทำให้หว่างขาของนางรู้สึกเหมือนลำควยใหญ่ๆมันยังค้างคาอยู่ข้างในนั้น!
.
"นะ... นี่มัน... ใช่แล้ว...
ข้าใช้วิชาตัวเบาผิดพลาดจนไปโดนกิ่งไม้ใหญ่เข้า!!
ข้าไม่ได้ไปต่อสู้กับผู้ชายที่ไหนหรอก!!!"
"เอ๋? ต่อสู้กับผู้ชาย? กับกิ่งไม้อันใหญ่เหรอคะ?"
ยิ่งพูดมันก็ยิ่งแปลก ประมุขสาวที่หีเพิ่งเคยแหก
เลยเผลอแต่งเื่อย่างใกล้เคียงความจริงออกไปยามที่เล่า!
.
"โอ๊ะ? อ๊าายย! เอาเป็ว่าไม่มีอะไร!
ข้าไม่ได้เป็อะไรฟงเหมี่ยง! เ้าสนใจธุระของเ้าเถอะ!!!"
ฉ่าาา!
สุดท้ายหญิงสาวก็ต้องทำเป็โวยวายอย่างหน้าแดง
รีบกลบเกลื่อนกับศิษเอกสาวแล้วเดินจากไป
ก่อนที่นางจะมีพิรุธอะไร ให้ถูกจับได้อีกแบบคาหนังคาเขา!
.
แอ๊ด...ตึก...ตึก...
พริ้งง...
เฮ้ออ...
จากที่ทำงานของลูกศิษ ก็มาถึงสถานที่ที่นางได้พักจิต
มันคือตำหนักในของนางที่งดงามราวกับสวน์
นางจากไปแค่เพียงไม่ถึงจะสองวัน
แต่ตอนกลับมานั้นนางกลับโหยหามันเกินกว่าที่คิดฝัน
"อ้าว...กลับมาแล้วเหรอคะท่านประมุข?"
"จ้ะ...ข้ากลับมาแล้วชิงเอ๋อ...."
ฮิ...
บ่าวและเ้านายสาวต่างยิ้มให้อีกฝ่ายด้วยดวงจิตอันผูกพัน
ชิ้ง..?
อื๋อ?
แต่แล้วสายตาของชิงเอ๋อก็มองต่ำ
"อุ๊ย? ท่านประมุขเสียซิงแล้วเหรอคะ?"
"วะ! ว้ายย! จะ...เ้ารู้ได้ยังไง?"
"ก็ท่านประมุขไม่เคยเดินขาถ่างเกิน 1 ฝ่ามือมาก่อนเลยนี่คะ"
"วะ! ว้ายยย!!!" ฉ่าาา! งื๊ออ!
ขนาดว่าตอนโดนฟงเหมี่ยงทัก หม้อจื่อก็ระวังแล้วระวังอีก
แต่ไม่นึกเลยว่าที่เดินหุบขาขนาดนี้ มันยังไม่ปกติ?
จนสาวใช้คนสนิทของนางถึงได้รู้เื่ที่นางโดนกระทำ!
.
"โอ... แล้วโดนไปกี่ยกกันคะเนี่ย?
ถึงขนาดคนเก่งอย่างท่านประมุขถึงกับเดินขาถ่าง?"
"อะ...เอ้อ...สะ...สอง..."
ฟึ่บบ...
ประมุขสาวหลบตาพลางชูนิ้วเรียวสวยโชว์ให้คนใช้ของนาง
"สะ...สองทีเป็ขนาดนี้เลยเหรอคะ?"
งึๆๆ...งื๊ออ...
พอนางถามย้ำ หม้อจื่อก็สั่นหัวหน้าแดงเป็ลูกตำลึง
ก่อนค่อยเผยอปากแล้วพูดพลาง...
"มะ..ไม่ใช่สองที... สะ...สองควย..."
"สะ! สองควยยยยยย!!!! ?"
"วะ! ว้ายยย!!!!" ฉ่าาา!
หม้อจื่อต้องเอามือปิดหน้าเมื่อคนใช้ของนางพูดย้ำซะเสียงลั่น
ตึกๆๆๆๆๆๆ...
อื๋อ?
"ชะ! ชิงเอ๋ออออ! เ้าจะไปหนายยย!!"
นางะโถามเพราะคนใช้ของนางถึงกับมูนวอล์คเดินถอยหลัง!!
"ขะ...ข้าไม่รู้จักท่าน... ท่านเป็ใครกันแน่เนี่ย?"
ตึกๆๆๆๆๆๆๆ!
ว้ายย!!
"ก็ข้าไงชิงเอ๋อออ! กลับมาก๊ออออนนนน!!!"
"ขะ! ข้าไม่รู้จักท่าน! ประมุขสาวซิงไร้เดียงสาของข้าหายไปหนายย!!!"
"กะ! ก็บอกว่าข้านี่แหละตัวจริงง!! ชิงเอ๋ออออ! อย่าทิ้งข้าปายยย!!!"
แล้วทั้งสองคนก็วิ่งไล่จับกันอยู่นานเลยเชียวล่ะ!
7K
