ทะลุไปเป็นนางเอกสู้ชีวิตในนิยาย (มี e-book นะคะ)

        “เจ้าว่าอย่างไรนะหนิงเอ๋อ เสี่ยวตั้นบาดเจ็บอย่างนั้นหรือ เขาเป็นอะไรมากไหม” หานซื่อถามหยุนหนิงเอ๋ออย่างร้อนใจ 

        “พี่สะใภ้ใจเย็นก่อนเจ้าค่ะ ตอนนี้ข้ายังบอกไม่ได้ว่าอาการของเสี่ยวตั้นเป็นยังไง แต่ข้าได้ให้คนของคุณชายมู่หรงพาเขาไปส่งที่โรงหมอในเมืองแล้ว”

        “แล้วเจ้าหนูเฉิงเยี่ยนเล่า คงไม่ได้รับบาดเจ็บเหมือนกันหรอกนะ เจ้าหนูนั่นชอบมาเล่นกับเสี่ยวตั้นมาก ข้ากลัวว่าลูกชายของข้าจะทำให้เขาได้รับบาดเจ็บด้วย หากเป็นเช่นนั้นข้าจะชดใช้ให้คุณชายมู่หรงยังไง”

        “เฉิงเยี่ยนก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ เขาปลอดภัยดี”

        “หนิงเอ๋อ” หานซื่อจับมือหยุนหนิงเอ๋อไว้แน่น พร้อมพูดทั้งน้ำตา “เจ้าช่วยเสี่ยวตั้นด้วยนะ ส่วนเรื่องค่ารักษา ข้าจะพยายามหาเงินมาคืนเจ้าให้ได้ แม้จะให้ข้าขายตัวไปเป็นทาสเพื่อแลกเงินมาข้าก็จะทำ ข้าขอร้องนะหนิงเอ๋อ เจ้าได้โปรดช่วยเสี่ยวตั้นด้วย”

        “พี่สะใภ้อย่ากังวลไปเลยเจ้าค่ะ ค่าใช้จ่ายในการรักษาเสี่ยวตั้น ข้าจะจัดการให้เอง เพียงแต่ข้ามีเรื่องบางอย่างอยากจะถาม”

        หานซื่อมองหน้าหยุนหนิงเอ๋อก็พอจะรู้แล้วว่านางจะถามเรื่องใด “เจ้าถามมาเถอะ หากข้ารู้ข้าจะไม่ปิดบังเจ้า”

        “ที่เสี่ยวตั้นได้รับบาดเจ็บคราวนี้เป็นตาเฒ่าหม่าที่ลงมือ ข้าขอถามท่านว่าทำไมตาเฒ่าหม่าถึงต้องทำร้ายเสี่ยวตั้นถึงขนาดนี้ มันเกี่ยวข้องกับที่เสี่ยวตั้นไปตีสนิทกับเฉิงเยี่ยนหรือไม่เจ้าคะ”

        หานซื่อถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจ “ก่อนหน้านี้เสี่ยวตั้นไปตีสนิทกับเฉิงเยี่ยนตามคำขอของตาเฒ่าหม่าเพื่อแลกกับเงินจริงๆ แต่ตอนนี้เสี่ยวตั้นไม่คิดจะทำอย่างนั้นแล้ว เพราะลูกๆ ของคุณชายมู่หรงดีกับเขามาก จนวันหนึ่งเขาไปได้ยินที่ตาเฒ่าหม่ากับหม่าหลงคุยกัน รู้สึกว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเรื่องที่ตาเฒ่าหม่าต้องการแต่งเจ้าไปเป็นภรรยา เสี่ยวตั้นตั้งใจจะนำเรื่องนี้ไปบอกกับเจ้าอยู่เหมือนกัน แต่ช่วงสองสามวันนี้เจ้าไม่ได้อยู่ที่หมู่บ้าน”

        “เช่นนั้นก็แสดงว่าที่ตาเฒ่าหม่าทำร้ายเสี่ยวตั้นก็เพราะข้าเป็นต้นเหตุใช่ไหมเจ้าคะ”

        “จะพูดอย่างนั้นก็ไม่ถูก เพราะเรื่องนี้มันเกิดจากลูกชายของข้าที่อยากได้เงินเองต่างหาก หากว่าเสี่ยวตั้นไม่ไปรับปากทำงานให้ตาเฒ่าหม่า เขาจะต้องมาถูกตาเฒ่าหม่าทำร้ายอย่างนี้หรือ”

        “เสี่ยวตั้นเป็นเด็กอายุแค่หกขวบ ที่เขาต้องการหาเงินมาเพราะอะไรไม่ใช่ว่าท่านจะไม่รู้ ท่านอย่าเอาแต่โทษเขาเลยเจ้าค่ะ”

        “หนิงเอ๋อ” หานซื่อคุกเข่าลงและขอร้อง “เจ้ารับปากกับข้าได้ไหมว่าหากข้าเป็นอะไรไป ขอให้เจ้าดูแลเสี่ยวตั้นแทนข้าด้วย ข้าไม่หวังให้เจ้ารับเขาไปเลี้ยงเป็นบุตรชาย ขอแค่ให้เขามีที่พักและอาหารให้กิน เท่านี้ก็ดีมากแล้ว”

        “พี่สะใภ้จะทำอะไรหรือเจ้าคะ ลุกขึ้นมาคุยกันดีๆ ก่อนเจ้าค่ะ” หยุนหนิงเอ๋อฉุดให้หานซื่อลุกขึ้น แต่นางก็ทำไม่สำเร็จ สุดท้ายนางจึงนั่งลงกับพื้นเสียเลย 

        “ไหนๆ ตอนนี้เสี่ยวตั้นก็ออกไปจากหมู่บ้านแล้ว เจ้าอย่าให้เขากลับมาที่นี่อีกได้ไหม ข้ากลัวว่าตาเฒ่าหม่าจะกลับมาทำร้ายเขาอีก และ...และข้าไม่อยากให้เขารู้เรื่องบิดาที่แท้จริงของเขา”

        หยุนหนิงเอ๋อขมวดคิ้ว “บิดาที่แท้จริงหรือเจ้าคะ”

        หานซื่อมองหยุนหนิงเอ๋อนิ่ง นางไม่ได้ร้องไห้เหมือนเมื่อครู่แล้ว “เจ้ารู้ไหมว่าทำไมผู้หญิงที่ท้องแล้วหาพ่อไม่ได้อย่างข้าถึงไม่ถูกจับขังในกรงหมูแล้วเอาไปถ่วงน้ำ”

        “เพราะท่านลุงใหญ่กับป้าสะใภ้ใหญ่ช่วยขอร้องชาวบ้านแทนท่านไม่ใช่หรือเจ้าคะ แม้ตอนนั้นข้าจะป่วยจนได้แต่นอนรักษาตัวอยู่ในบ้าน แต่ข้าก็ได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง”

        “ป้าสะใภ้ใหญ่ของเจ้าใจดีเพราะเห็นว่าข้าเป็นเด็กกำพร้าที่เสียมารดาไปเร็ว นางจึงเกลี้ยกล่อมให้ชาวบ้านไว้ชีวิตข้า”

        “ท่านพูดถึงแต่ป้าสะใภ้ใหญ่ แล้วท่านลุงใหญ่เล่าเจ้าคะ” หยุนหนิงเอ๋อรู้สึกสงสัยและคำพูดและท่าทางของหานซื่อ

        “เพราะคนที่ทำให้ข้าท้องก็คือลุงใหญ่ของเจ้า ตอนนั้นเขาเข้าใจผิดคิดว่าข้าไปให้ท่าหยุนเปียว เขาไม่อยากให้หยุนเปียวมาแต่งกับข้าที่เป็นเพียงเด็กกำพร้า เขาจึงทำลายข้าเพื่อเป็นการตักเตือน ครั้งแรกที่สูญเสียความบริสุทธิ์ไป ข้าคิดว่าเขาจะไม่มายุ่งกับข้าอีกแล้ว แต่มันไม่เป็นอย่างนั้น เขามักจะหาเวลามาล่วงเกินข้าอยู่บ่อยๆ จนข้าท้อง จากนั้นเขาก็ไม่มายุ่งกับข้าอีก จะมีก็แต่ที่เขาออกหน้าพูดกับชาวบ้านเพื่อไม่ให้ชาวบ้านจับข้าถ่วงน้ำเท่านั้น”

        “พี่สะใภ้หาน ท่านบอกเรื่องนี้กับข้าทำไมหรือเจ้าคะ”

        “วันนี้ลุงใหญ่ของเจ้ามาบอกกับข้าว่าวันหน้าเขาอาจจะรับเสี่ยวตั้นไปเป็นบุตรบุญธรรมของเขา หนิงเอ๋อ...แม้เสี่ยวตั้นจะมีเลือดของลุงใหญ่เจ้าอยู่ครึ่งหนึ่ง แต่ข้าก็ไม่อยากให้เขารับรู้ว่าบิดาที่แท้จริงของเขาเป็นคนเลวเพียงใด หลายปีมานี้ข้าอดทนให้ผู้คนด่าทอข้าได้ แต่ข้าจะไม่ยอมให้เสี่ยวตั้นต้องมาเจอแบบเดียวกับข้า ความลับเรื่องนี้จะตายไปพร้อมกับข้า เพราะข้าจะไม่ปล่อยให้หยุนถังกับตาเฒ่าหม่ามาทำร้ายลูกชายข้าได้อีก”

        หยุนหนิงเอ๋อมองท่าทางที่มุ่งมั่นของหานซื่อ ทั้งยังนึกไปถึงเด็กชายร่างเล็กที่หน้าตาเหมือนกับแบกโลกไว้ทั้งใบของหานเสี่ยวตั้นแล้วก็นึกสงสาร “พี่สะใภ้ฟังข้านะเจ้าคะ ข้ารู้ว่าท่านอยากปกป้องเสี่ยวตั้น แต่เราหาวิธีอื่นที่จะปกป้องเขาดีกว่าไหม แม้ข้ารับปากว่าข้าจะดูแลเขาอย่างดี แต่มันจะดีกับเขาจริงหรือเจ้าคะ เสี่ยวตั้นได้อยู่กับแม่ ยังไงก็ดีกว่าที่เขาจะอยู่กับคนอื่น หากท่านไม่อยากให้เสี่ยวตั้นอยู่ในหมู่บ้านนี้ต่อก็ไม่เป็นไร ข้าส่งท่านกับเสี่ยวตั้นไปอยู่ที่อื่นได้”

        “แต่ข้าไม่เคยออกจากหมู่บ้านมาก่อน และข้า...ข้าไม่มีสมบัติติดตัวพอที่จะไปใช้ชีวิตที่อื่นได้” หานซื่อพูดอย่างละอายใจ

        “เสี่ยวตั้นเป็นเด็กฉลาดและความจำดี ข้าจะส่งเขาไปอยู่กับท่านหมอหลิน หากเป็นวาสนาของเขา ไม่แน่ว่าท่านอาจจะมีบุตรชายเป็นหมอที่เก่งกาจที่สุดของแคว้นเราก็ได้นะเจ้าคะ”

        “เป็นหมออย่างนั้นหรือ หนิงเอ๋อ...ข้าไม่หวังให้ลูกชายเป็นคนยิ่งใหญ่เช่นนั้น ขอแค่เขาไม่ต้องมาถูกผู้คนรังเกียจเหมือนข้า เท่านี้ข้าก็พอใจแล้ว”

        “ท่านทำตามวิธีของข้าเถิดเจ้าค่ะ ช่วงนี้เวลาท่านออกไปทำงานข้างนอกท่านก็พยายามไอให้หนัก บางทีจะไอออกมาให้เป็นเลือดเลยก็ได้ คนยิ่งเห็นมากยิ่งดี หลังจากนั้นข้าจะไปจ้างคนมาแสดงเป็นหมอแล้วตรวจโรคให้ท่านว่าท่านเป็นโรคติดต่อร้ายแรง และจะให้คนของคุณชายมู่หรงมาพาท่านกับเสี่ยวตั้นไปอยู่กับท่านหมอหลิน โดยจะเผากระท่อมนี้ให้ชาวบ้านรับรู้ว่าท่านตายไปแล้ว”

        “แผนแสร้งตายหรือ” หานซื่อมองหยุนหนิงเอ๋อแล้วยิ้มอย่างขอบคุณ “ทำแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน หยุนถังจะได้ไม่ต้องมายุ่งกับข้าและลูกอีก และเมื่อเราสองคนไปอยู่ที่อื่น มันก็เหมือนเราสองคนแม่ลูกได้เกิดใหม่ ขอบคุณนะหนิงเอ๋อ ข้าไม่รู้ว่าจะตอบแทนเจ้าอย่างไรดี”

        “ท่านต้องได้ตอบแทนข้าแน่เจ้าค่ะ ก่อนหน้านี้ข้าเคยเห็นผ้าทอของท่าน และคิดว่าหากท่านได้เรียนรู้วิธีการทอผ้าที่ดี ท่านจะต้องมาเป็นผู้ช่วยของข้าได้แน่”

        “เจ้าอยากเปิดโรงทอผ้าหรือ” หานซื่อยิ้มกว้าง “เรื่องนี้ข้าช่วยเจ้าได้ และข้ายังรู้วิธีทำสีย้อมผ้าให้ติดทนนานด้วยนะ”

        “พี่สะใภ้เรียนรู้เรื่องพวกนี้มาจากไหนหรือเจ้าคะ” หยุนหนิงเอ๋อถามอย่างสนใจ ก็ในชีวิตที่แล้วนางเป็นบัณฑิตที่เรียนจบด้านการผลิตสีย้อมผ้าจากธรรมชาติมาเชียวนะ

        “ก่อนที่ข้าจะกลายเป็นเด็กกำพร้า ข้าก็มีท่านแม่กับเขาอยู่เหมือนกันนี่ ท่านแม่ของข้าเคยทำงานในโรงทอผ้าที่เมืองหลวง นางจึงสอนเรื่องนี้ให้ข้ามาตั้งแต่เด็ก และข้าก็จดจำมันได้ขึ้นใจเลยล่ะ”

        หยุนหนิงเอ๋อยิ้มอย่างดีใจเมื่อมองเห็นลู่ทางในอนาคต “เช่นนั้นตั้งแต่พรุ่งนี้ท่านก็เริ่มแผนการของเราได้เลย ส่วนเรื่องเสี่ยวตั้น ข้าจะส่งเขาไปรักษาและอยู่กับท่านหมอหลินก่อน จากนั้นค่อยส่งท่านตามไป”

        ออกจากบ้านหานซื่อ หยุนหนิงเอ๋อก็เดินคิดมาตลอดทาง หลายวันมานี้นางได้รับรู้เรื่องความเลวของท่านลุงใหญ่ถังกับหยุนเปียวมามากจนเมื่อได้ฟังที่หานซื่อเล่าเรื่องราวในอดีต นางก็ไม่รู้สึกตกใจอีกแล้ว แต่นางกลับสงสัยในตัวของป้าสะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้เฉาหลันมากกว่า ในเมื่อสามีของพวกนางเลวร้ายขนาดนั้น คนที่นอนบนเตียงเดียวกันอยู่ทุกวันจะไม่สังเกตเห็นความผิดปกติใดๆ เลยหรือ

        “หนิงเอ๋อ! ทำไมเจ้าเดินมาทางนี้ล่ะ” ไฉซื่อ (ป้าสะใภ้ใหญ่) เดินเข้ามาทักและมองเลยไปด้านหลังหยุนหนิงเอ๋อก็เห็นว่าทางที่นางเพิ่งเดินมาเป็นบ้านของหานซื่อ “ที่นาของเจ้าไม่ได้อยู่ทางนี้นี่”

        “ข้ามาหาพี่สะใภ้หานเจ้าค่ะ ก่อนหน้านี้นางฝากให้ข้าซื้อยาจากในเมืองมาให้” หยุนหนิงเอ๋อตอบยิ้ม ‘ไหนๆ พรุ่งนี้พี่สะใภ้หานก็จะเริ่มแผนการแล้ว ถ้างั้นวันนี้ก็เริ่มปล่อยข่าวเรื่องยารักษาโรคไปก่อนเลยก็แล้วกัน’

        “หานซื่อไม่สบายอย่างนั้นหรือ นางป่วยเป็นอะไร”

        “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันเจ้าค่ะ นางบอกข้าแค่ว่านางรู้สึกไม่สบายเหมือนจะเป็นไข้ แล้วก็มีอาการไอบ้างเล็กน้อย ข้านำอาการนี้ไปบอกที่โรงหมอ ท่านหมอก็เลยจัดยาลดไข้มาให้สามเทียบ คิดว่ากินยาชุดนี้หมดนางก็คงจะหายดีแล้ว”

        “เป็นเช่นนั้นก็ดี” ไฉซื่อมองสำรวจหยุนหนิงเอ๋อ

        “ป้าสะใภ้ใหญ่มีอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ ทำไมมองหน้าข้าอย่างนั้น”

        “เจ้ากับคุณชายมู่หรงหายไปด้วยกันตั้งหลายวัน เจ้าไม่กลัวว่าคนในหมู่บ้านจะนินทาเอาหรือ หนิงเอ๋อ...ชื่อเสียงของลูกผู้หญิงเราสำคัญมากนะ หากถูกนินทาไป ถึงตอนนั้นจะมีใครกล้ามาสู่ขอเจ้า”

        “ไม่มีใครมาขอก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าอยู่คนเดียวได้”

        ไฉซื่อยิ้ม “อยู่คนเดียวอะไรกัน ผู้หญิงเรายังไงก็ต้องแต่งงาน ดังนั้นถ้าชื่อเสียงเราดี เราก็จะได้แต่งกับคนดีๆ ยังไงล่ะ ว่าแต่เจ้ากับคุณชายมู่หรงไปทำอะไรมา แล้วทำไมเขาต้องให้เจ้าติดตามไปกับเขาด้วย ไม่ใช่ว่าที่บ้านของเขาก็มีน้องชายกับน้องสาวเขาอยู่ด้วยหรือ น้องๆ เขาชื่อว่าอะไรกันแล้วนะ อ๋อ...ลี่เจี้ยนจงกับลี่จิงจิง”

        “คุณชายมู่หรงกลับไปร่วมงานเลี้ยงของครอบครัว เขาจึงจ้างให้ข้าปักผ้าเพื่อนำไปเป็นของขวัญเจ้าค่ะ เพียงแต่ข้าทำงานเสร็จไม่ทันตามกำหนด เขาก็เลยให้ข้าเอางานไปนั่งทำต่อบนรถม้า พอข้าเดินทางไปถึงบ้านของเขา งานปักของข้าก็ทำเสร็จพอดีเจ้าค่ะ”

        “เป็นอย่างนี้นี่เอง” ไฉซื่อพูดยิ้ม “หลายวันมานี้คนที่บ้านบ่นถึงเจ้าตลอด โดยเฉพาะอาเปียว ว่างๆ เจ้าก็แวะไปหาเขาหน่อยนะ”

หยุนหนิงเอ๋อยิ้มนิ่ง ลุงใหญ่กับหยุนเปียวเป็นคนเช่นไรนางได้ยินมามากแล้ว ส่วนป้าสะใภ้กับพี่สะใภ้ นางก็เริ่มไม่ไว้ใจแล้วเช่นกัน

        PS : ขออนุญาตแจ้งคุณผู้อ่านสองเรื่องนะคะ

        1. ขอเปลี่ยนชื่อเรื่องจาก ‘รักข้าเสียทีคุณสามีลูกดก’ เป็น ‘ทะลุไปเป็นนางเอกสู้ชีวิตในนิยาย’

        2. ตั้งแต่บทหน้าเป็นต้นไป ‘หยุนเฮ่า’ จะถูกเรียกว่า ‘ท่านหมอหลิน’ และ ‘หลินเฮ่า’ แล้วนะคะ