ฝนตกหนักั้แ่่หัวค่ำ
หยดน้ำจำนวนมากกระทบกระจกหน้าต่างของร้านอาหารเล็ก ๆ กลางเมืองหลวงจนเกิดเสียงดังต่อเนื่อง แสงไฟจากรถยนต์ด้านนอกสะท้อนกับพื้นถนนที่เปียกแฉะ ผู้คนส่วนใหญ่ต่างรีบกลับบ้านเพื่อหลบฝน แต่ยังมีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนอยู่หน้าร้านด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“ลลิน!”
เสียงเ้าของร้านดังขึ้นจากด้านหลัง
หญิงสาวหันกลับไปทันที
“คะ?”
“วันนี้ลูกค้าโต๊ะ VIP จะมา เธอช่วยเข้าไปดูแลแทนพี่หน่อยได้ไหม พี่ต้องไปส่งของ”
ลลินเหลือบมองนาฬิกา
เกือบสามทุ่มแล้ว
เธอเหนื่อยมาทั้งวัน แต่เมื่อได้ยินคำขอของเ้าของร้าน หญิงสาวกลับพยักหน้าโดยไม่ปฏิเสธ
“ได้ค่ะ”
เธอไม่เคยกลัวงานหนัก
เพราะั้แ่จำความได้ ชีวิตของเธอก็ไม่เคยมีคำว่า ‘ง่าย’
ลลินไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อแม่ของตัวเองเป็ใคร
เธอเติบโตขึ้นมาในสถานสงเคราะห์ และเรียนรู้ั้แ่เด็กว่าถ้าอยากมีชีวิตที่ดี เธอจะต้องเป็คนสร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเอง
เธอเคยทำทุกอย่าง
ล้างจาน เสิร์ฟอาหาร ส่งของ ทำขนม รับจ้างพิมพ์เอกสาร ซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าเล็ก ๆ น้อย ๆ แม้กระทั่งเป็พนักงานรักษาความปลอดภัยชั่วคราว
อะไรที่ได้เงินสุจริต เธอทำหมด
สิ่งเดียวที่ลลินไม่เคยทำคือยอมแพ้
“โต๊ะ VIP อยู่ด้านในสุดนะ”
เ้าของร้านกำชับอีกครั้ง
“ค่ะ”
ลลินจัดผมให้เรียบร้อย ก่อนหยิบถาดเดินเข้าไปด้านใน
เธอไม่รู้เลยว่า คืนนี้กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล
รถยนต์สีดำคันหรูจอดหน้าร้านในเวลาเดียวกัน
ชายชุดดำสองคนลงจากรถก่อนเดินไปเปิดประตูด้านหลัง
รองเท้าหนังสีดำก้าวลงมาััพื้น
ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีดำก้าวออกจากรถอย่างสง่างาม
ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาสีเข้มเ็าจนคนที่สบตาด้วยมักเผลอกลั้นหายใจ
เขาคือ
อคิน วรากร
นักธุรกิจหนุ่มที่คนทั้งประเทศรู้จัก
แต่สิ่งที่คนทั่วไปไม่รู้คือเื้ัอาณาจักรธุรกิจนับหมื่นล้านของเขา มีอีกโลกหนึ่งซ่อนอยู่
โลกที่ไม่มีคำว่าเมตตา
โลกของอำนาจและการต่อรอง
และชื่อของอคินคือชื่อที่แม้แต่ศัตรูยังไม่อยากเอ่ยถึง
“คุณอคินครับ คนของเรารายงานว่าคืนนี้อาจมีความเคลื่อนไหว”
ชายที่เดินตามหลังพูดเสียงต่ำ
อคินไม่หยุดเดิน
“จับตาดูไว้”
“ครับ”
“แต่ไม่ต้องทำอะไรจนกว่าฉันจะสั่ง”
“รับทราบครับ”
เขาเดินเข้าไปในร้าน
สายตาของทุกคนหันมามองโดยไม่รู้ตัว
ทว่าอคินไม่ได้สนใจ
เขาเดินตรงไปยังห้องส่วนตัวที่จองเอาไว้
เมื่อประตูเปิดออก เขาก็พบว่าภายในมีชายสามคนนั่งรออยู่แล้ว
“คุณอคิน”
หนึ่งในนั้นลุกขึ้น
อคินนั่งลงตรงข้าม
“เริ่มเลย”
การเจรจาดำเนินไปเกือบครึ่งชั่วโมง
แต่ไม่มีใครสังเกตว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินถือถาดเข้ามาใกล้
ลลินเปิดประตูห้องด้วยความระมัดระวัง
“ขออนุญาตเสิร์ฟอาหารค่ะ”
ทุกคนเงียบลงทันที
เธอวางอาหารทีละจานอย่างคล่องแคล่ว
จนกระทั่งชายคนหนึ่งที่นั่งข้างอคินเอ่ยขึ้น
“เดี๋ยว”
ลลินเงยหน้า
“คะ?”
“ไวน์”
เขาชี้ไปยังขวดบนโต๊ะ
“เปิดให้หน่อย”
“ได้ค่ะ”
ลลินหยิบขวดขึ้นมา
แต่เมื่อเธอกำลังจะเปิด ชายคนนั้นกลับพูดขึ้นอีกครั้ง
“ไม่ใช่แบบนั้น”
ลลินหยุดมือ
“อะไรนะคะ?”
“เปิดแบบมืออาชีพหน่อย”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยการดูถูก
ลลินมองเขาอยู่สองวินาที ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“ถ้าคุณ้าให้เปิดแบบไหน รบกวนบอกวิธีที่้าได้เลยค่ะ”
ชายคนนั้นหัวเราะ
“เธอทำงานร้านอาหารแต่ไม่รู้วิธีเปิดไวน์หรือไง?”
“รู้ค่ะ”
“งั้นก็ทำให้ดู”
ลลินไม่ได้ตอบ
เธอใช้ที่เปิดไวน์อย่างคล่องแคล่ว เปิดจุกออกอย่างรวดเร็ว ก่อนรินให้เขาโดยไม่หกแม้แต่หยดเดียว
ชายคนนั้นนิ่งไป
ลลินยิ้มบาง ๆ
“แบบนี้ถูกต้องไหมคะ?”
คนในห้องเงียบ
แม้แต่อคินยังเหลือบมองเธอเป็ครั้งแรกอย่างจริงจัง
หญิงสาวคนนี้ไม่ได้มีท่าทางหวาดกลัวเขาเลยแม้แต่น้อย
“ออกไปได้แล้ว”
ชายคนนั้นพูดอย่างไม่สบอารมณ์
ลลินกำลังจะเดินออก
แต่ทันใดนั้น—
เสียงปืนดังขึ้นจากด้านนอก
ปัง!
ทุกคนในห้องลุกขึ้นพร้อมกัน
ชายชุดดำสองคนรีบเข้ามายืนบังอคิน
แต่ลลินกลับไม่วิ่งหนี
เธอมองประตู
จากนั้นมองหน้าต่าง
เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา
“คุณอคินครับ!”
ชายคนหนึ่งะโ
“มีคนบุกเข้ามา!”
อคินหันไปมองลลิน
“เธอ ออกไปเดี๋ยวนี้”
แต่หญิงสาวกลับไม่ขยับ
เธอมองไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว
“ประตูด้านหน้าออกไม่ได้ค่ะ”
ทุกคนหันมองเธอ
“อะไรนะ?”
“คนที่เข้ามาไม่ได้มาทางด้านหน้า”
ลลินชี้ไปทางประตู
“ถ้าเป็คนร้ายจริง พวกเขาจะไม่ยิงให้คนข้างนอกแตกตื่นั้แ่แรกค่ะ”
อคินหรี่ตา
เธอพูดต่อ
“เสียงปืนเมื่อกี้ดังมาจากด้านหลังร้าน ไม่ใช่หน้าร้าน”
อคินมองลูกน้อง
“ไปดู”
ชายสองคนรีบออกไป
เพียงไม่กี่วินาที วิทยุสื่อสารก็ดังขึ้น
“คุณอคินครับ มีคนพยายามเข้าทางหลังร้านจริงครับ!”
ห้องทั้งห้องเงียบสนิท
ชายคนหนึ่งหันมองลลินอย่างตกตะลึง
“เธอรู้ได้ยังไง?”
ลลินยักไหล่
“ฉันเคยทำงานร้านอาหารค่ะ”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเื่นี้?”
“เกี่ยวสิคะ”
เธอชี้ไปที่พื้น
“เสียงสะท้อนจากกำแพงด้านหลังร้านต่างจากด้านหน้า”
อคินมองเธอด้วยสายตาเปลี่ยนไป
ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา
ขณะที่ทุกคนกำลังเตรียมรับมือกับสถานการณ์ ลลินกลับสังเกตเห็นชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ในห้องกำลังขยับมือเข้าไปในเสื้อ
เธอเห็นก่อนใคร
“คุณอคิน ระวัง!”
ลลินพุ่งเข้าไปทันที
ชายคนนั้นชักปืนออกมา
ปัง!
ะุพุ่งผ่านอากาศ
อคินถูกลลินผลักออกจากแนวะุ
ลูกน้องของอคินเข้าจัดการชายคนนั้นอย่างรวดเร็ว
ความวุ่นวายกินเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที
แต่หัวใจของทุกคนกลับเต้นแรง
อคินก้มมองหญิงสาวตรงหน้า
ลลินเองก็กำลังมองเขา
“คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ?”
อคินนิ่ง
คำถามนั้นควรเป็คำถามของเขาต่างหาก
“เธอช่วยฉัน?”
“ค่ะ”
“ทำไม?”
ลลินทำหน้าสงสัย
“ถ้าคุณโดนยิงในร้าน ฉันก็เดือดร้อนสิคะ”
คำตอบตรงไปตรงมาทำให้อคินเผลอหลุดหัวเราะเบา ๆ เป็ครั้งแรกในรอบหลายเดือน
คนรอบข้างถึงกับหันมอง
เพราะไม่มีใครคุ้นกับรอยยิ้มของเ้านายตัวเอง
ลลินมองเขาอย่างแปลกใจ
“คุณหัวเราะทำไมคะ?”
“ไม่มีอะไร”
อคินเดินเข้าไปใกล้
“ชื่ออะไร?”
“ลลินค่ะ”
“ลลิน…”
เขาทวนชื่อเธอช้า ๆ
ไม่รู้เพราะอะไร
แต่ชื่อธรรมดาเพียงชื่อเดียวกลับติดอยู่ในความคิดของเขา
“ทำงานที่นี่มานานแล้ว?”
“ประมาณสองปีค่ะ”
“มีงานอื่นไหม?”
“มีค่ะ”
“ทำอะไร?”
“หลายอย่าง”
“เช่น?”
ลลินนับนิ้ว
“เสิร์ฟอาหาร ทำขนม ซ่อมคอมพิวเตอร์ ส่งของ แปลภาษาเล็กน้อย แล้วก็รับงานทั่วไปค่ะ”
อคินเลิกคิ้ว
“เก่งหลายอย่าง”
“ถ้าชีวิตบังคับให้เราต้องอยู่รอด เราก็ต้องทำให้เป็ค่ะ”
ประโยคนั้นทำให้อคินเงียบไป
เขามองดวงตาของเธอ
มันไม่ใช่สายตาของคนที่กำลังพยายามเรียกร้องความสนใจ
แต่มันคือสายตาของคนที่ผ่านความยากลำบากมามากจนไม่หวาดกลัวอะไรอีกแล้ว
“ถ้าฉันเสนองานให้เธอ”
อคินพูด
“เงินเดือนสูงกว่าที่นี่สิบเท่า”
ลลินชะงัก
“งานอะไรคะ?”
“ทำงานกับฉัน”
“งานอะไร?”
“ผู้ช่วยส่วนตัว”
ลลินเงียบไป
เธอไม่ได้ตอบทันที
“ฉันไม่เคยเป็ผู้ช่วยใครค่ะ”
“เรียนรู้ได้”
“ถ้างานผิดกฎหมายล่ะคะ?”
อคินมองเธอนิ่ง
หญิงสาวสบตาเขาโดยไม่หลบ
“ฉันไม่ทำค่ะ”
“ถ้าฉันสั่ง?”
“ก็ไม่ทำค่ะ”
ลูกน้องด้านหลังแทบกลั้นหายใจ
ไม่มีใครเคยพูดกับอคินแบบนี้
แต่อคินกลับไม่ได้โกรธ
ตรงกันข้าม…
เขากลับสนใจเธอมากกว่าเดิม
“ถ้างั้นก็ลองคิดดู”
อคินหยิบนามบัตรออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เธอ
ลลินรับมา
“ฉันจะให้เวลาสามวัน”
เขาหันหลังเดินออกไป
แต่ก่อนจะถึงประตู เขาหยุดและพูดโดยไม่หันกลับมา
“แล้วก็…”
“คะ?”
“ครั้งหน้าอย่าเอาชีวิตตัวเองมาบังฉัน”
ลลินยิ้ม
“ถ้าฉันไม่ช่วย คุณก็คงโดนยิงไปแล้วนะคะ”
อคินเงียบ
ก่อนจะเดินออกไปโดยไม่ตอบอะไร
ไม่มีใครรู้ว่าในคืนนั้น
ชายผู้ไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนจริงจัง กลับหยิบนามบัตรของร้านอาหารขึ้นมา และสั่งลูกน้องด้วยประโยคหนึ่ง
“สืบเื่ของผู้หญิงชื่อ ลลิน ให้ฉัน”
“จะให้สืบอะไรบ้างครับ?”
อคินมองออกไปนอกหน้าต่างรถ
ภาพหญิงสาวคนนั้นยังคงอยู่ในความคิด
“ทุกอย่าง”
เขาไม่รู้ว่าเหตุใดตัวเองถึงสนใจเธอ
และยิ่งไม่รู้ว่าเด็กกำพร้าธรรมดาคนหนึ่งกำลังจะกลายเป็คนสำคัญที่สุดในชีวิตของเขา
ในขณะที่อีกด้านหนึ่ง
ลลินกำลังยืนมองนามบัตรในมือ
เธอไม่รู้เลยว่าเื้ัชื่อ “อคิน วรากร” นั้น มีความลับที่อันตรายซ่อนอยู่มากมาย
และหากเธอตัดสินใจรับงานนี้
ชีวิตที่เคยสงบ แม้จะลำบากของเธอ…
จะไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิมอีกต่อไป
8K
