สาวชาวไร่ปฏิวัติวงการอาหาร พลิกชีวิตสู่ความมั่งคั่ง

บทที่ 37 ที่ซ่อน

ซ่งเส้าเส้าเก็บอาหารได้เต็มตะกร้าแล้วก็กลับมารอพี่ชายซ่งในสถานที่นัดกันไว้ ไม่นานนางก็เห็นพี่ชายซ่งเดินโอบไหล่มากับชายคนหนึ่ง พอมองดีๆก็พบว่าชายคนนั้น...

เป็นคนที่นางรู้จักดี ... เหยียนหลีลั่วนั่นเอง

ว่าแต่เหตุใดเขาจึงมาอยู่ที่นี่? วันนี้ที่คฤหาสน์ตระกูลเหยียนมีงานมงคลไม่ใช่หรือ แต่พอคิดตามจะพบว่ามันก็ไม่น่าแปลก เพราะพี่สาวของนางเป็นแค่อนุภรรยา ส่วนเหยียนหลีลั่วเป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลเหยียน สำหรับตระกูลใหญ่เช่นนี้ การแต่งอนุภรรยาก็เหมือนกับการซื้อสาวใช้ ไม่จำเป็นต้องให้ความสำคัญ

"สาวน้อย เจอกันอีกแล้วนะ" เหยียนหลีลั่วทักทายซ่งเส้าเส้าตั้งแต่ไกล

ซ่งเส้าเส้า "..."

ท่านเบาเสียงหน่อยไม่ได้หรือ บนเขามีสัตว์ป่านะ ประเดี๋ยวท่านก็เรียกพวกมันมาหรอก

"คุณชายเหยียน พวกเราพบกันอีกแล้ว แต่ว่าเหตุใดพวกท่านถึงอยู่ด้วยกันเล่าเจ้าคะ"

"เมื่อครู่ข้ากำลังหาอาหารอยู่ก็ได้ยินเสียงคนเรียก พอหันไปมองก็เห็นว่าเป็นคุณชายเหยียน"

พี่ชายซ่งอธิบายด้วยสีหน้ายินดี

ซ่งเส้าเส้าไม่รู้เลยว่าเหตุใดพี่ชายซ่งถึงได้ถูกชะตากับเหยียนหลีลั่วนัก เหยียนหลีลั่วก็ไม่ต่างกัน

ซึ่งหลายปีต่อจากนี้ ซ่งเส้าเส้าได้เอ่ยถามเหยียนหลีลั่ว และเขาให้คำตอบนางว่าสำหรับตนนั้น ลู่เฉินโม่เปรียบเสมือนญาติพี่น้อง ส่วนพี่ชายของนางเปรียบเสมือนมิตรสหายที่รู้ใจ

"เหตุใดคุณชายเหยียนจึงมาอยู่ที่นี่ได้เล่าเจ้าคะ"

เหยียนหลีลั่วยิ้มออกมา "เถ้าแก่โจวคนนั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับซางชงจริงๆน่ะสิ"

"ท่านหมายความว่าซางชงอยู่ที่นี่หรือเจ้าคะ"

เหยียนหลีลั่วพยักหน้าว่าใช่

" ช้าก่อน เถ้าแก่โจวที่พวกท่านพูดถึงคือใคร แล้วซางชงคือใคร " พี่ชายซ่งขัดจังหวะบทสนทนาของซ่งเส้าเส้ากับเหยียนหลีลั่วด้วยสีหน้าสับสน

เหยียนหลีลั่วโอบไหล่พี่ชายซ่งไว้

"เถ้าแก่โจวก็คือเถ้าแก่ของโรงเตี๊ยมถงฝูส่วนซางชงก็คือจอมโจรเด็ดบุปผา(สาวงาม)ผู้โด่งดัง น้องสาวเจ้าเคยเจอกับทั้งสองคนนี้มาแล้ว"

เหยียนหลีลั่วพูดพลางชี้ไปที่ซ่งเส้าเส้าอย่างใจเย็น

ซ่งเส้าเส้า "..."

เหตุใดจึงต้องเอาข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ซ่งเส้าเส้ามองค้อนเหยียนหลีลั่ว

"อะไรนะ! น้องหญิงเจ้า ... เจ้าใยเอาตัวเองไปเสี่ยงเยี่ยงนี้"

พี่ชายซ่งตกใจมาก

ซ่งเส้าเส้าก้มหน้ายอมรับ "ใช่แล้วเจ้าค่ะพี่ใหญ่ ข้าเคยเจอกับทั้งสองคนนี้มาแล้ว แต่พี่ใหญ่วางใจเถอะ ข้าไม่เป็นไร ท่านดูสิ ตอนนี้ข้าก็ยังยืนอยู่ตรงนี้ ยังสบายดี"

ซ่งเส้าเส้าพยายามปลอบพี่ชายซ่ง พี่ชายซ่งเป็นคนใจอ่อน พอซ่งเส้าเส้าพูดดีๆ เขาก็ไม่ติดใจเรื่องนี้อีก อีกทั้งยังรับปากกับนางว่าจะไม่บอกพ่อซ่งกับแม่ซ่ง

เหยียนหลี่ลั่วมีจังหวะถึงเอ่ยแทรก "เจ้าจำได้หรือไม่ว่าเจ้าเจอซางชงครั้งแรกบริเวณไหน"

ซ่งเส้าเส้าพยักหน้า

นางต้องจำได้อยู่แล้ว ก็ตรงบริเวณตีนเขาที่มีต้นไม้ใหญ่นั่นไง ตอนนั้นนางเพิ่งจะข้ามมิติมาใหม่ๆ เมื่อไปหลังหมู่บ้านก็โชคร้ายดันเจอกับซางชงเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ภาพความทรงจำที่ลู่เฉินโม่ไม่ยอมช่วยเหลือนางก็ย้อนกลับมาอีกครั้ง

"จากคำสารภาพของเถ้าแก่โจว ซางชงมีที่ซ่อนอยู่ห้าแห่ง โรงเตี๊ยมถงฝูของเถ้าแก่โจวเป็นที่หนึ่ง ส่วนอีกที่หนึ่งก็คือเขาหลังหมู่บ้าน"

"คงคิดดูคงเป็นเช่นนั้นจริงๆ"

ถึงแม้ว่าซ่งเส้าเส้าจะรู้สึกสงสัยแต่ก็คิดว่ามันสมเหตุสมผล ครั้งแรกที่นางเจอซางชงก็ที่เขาหลังหมู่บ้าน หลังจากนั้นซางชงก็หนีไปอย่างไร้ร่องรอย 

"ใช่แล้ว ตอนที่เฉินโม่สู้กับซางชง ซางชงมักหลบหนีมาทางเขาหลังหมู่บ้านเสมอ"

"ดังนั้น ท่านจึงมาที่เขาหลังหมู่บ้านเพื่อหาเบาะแสของซางชงใช่หรือไม่เจ้าคะ"

เหยียนหลีลั่วได้ยินคำถามของซ่งเส้าเส้าก็ถอนหายใจ

"จะว่าอย่างนั้นก็ได้ ข้ากับเฉินโม่แยกกันหา แต่ความจริงกลับไม่ง่ายดายเช่นนั้น ไม่ต้องพูดถึงเรื่องไหวพริบในการเอาตัวรอดของซางชง เอาแค่พื้นที่บนเขาแห่งนี้ ข้าเดินตั้งนานยังไม่ทั่ว และยังไม่เจอเบาะแสอะไรเลย"

เขาหลังหมู่บ้านแม้จะไม่สูงมากแต่กว้างใหญ่ ไม่น่าแปลกที่เหยียนหลี่ลั่วท้อใจ

"จริงสิสาวน้อย พวกเจ้าพี่น้องอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เล็ก น่าจะรู้จักเขาหลังหมู่บ้านดีใช่หรือไม่"

ได้ยินคำถามนี้ ซ่งเส้าเส้ากับพี่ชายซ่งต่างส่ายหน้าพร้อมกัน

"คุณชายเหยียน ที่จริงแล้วครั้งนี้ข้ากับพี่ใหญ่แอบมาที่เขาหลังหมู่บ้านเจ้าค่ะ ที่นี่เป็นเขตหวงห้ามของท่านลุงใหญ่ พวกเราจึงไม่ค่อยคุ้นเคยกับที่นี่สักเท่าไหร่"

"ท่านลุงใหญ่ที่ว่าหรือจะเป็น .."

ซ่งเส้าเส้าพยักหน้ายืนยันอย่างแรง "เขาคือบิดาของลูกพี่ลูกน้องหญิงของข้าเจ้าค่ะ"

เหยียนหลีลั่วรู้อยู่แล้วว่าพี่สาวของซ่งเส้าเส้าคือใครจึงไม่พูดอะไรอีก

"สายแล้วน้องหญิง อีกไม่นานก็จะเที่ยง ใกล้จะถึงเวลาที่ถิงถิงจะออกเรือนแล้ว!"

พอได้ยินคำพูดของพี่ชายซ่ง ซ่งเส้าเส้าจึงนึกขึ้นได้ว่านางมัวแต่พูดคุยจนลืมเวลาไปเลย

"คุณชายเหยียน ที่บ้านยังมีงานคั่งค้าง ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ"

ซ่งเส้าเส้ากับพี่ชายซ่งรีบจากไป ไม่ทันที่จะให้เหยียนหลีลั่วได้ขอโทษ

"พี่ใหญ่ เอาถุงย่ามมาให้ข้าเถอะ ข้าจะเอาไปเก็บที่บ้านก่อน ส่วนท่านกลับไปบ้านของท่านป้าใหญ่ พวกเราแยกกันไปจะได้ไม่มีใครสงสัย"

พี่ชายซ่งพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของซ่งเส้าเส้า จึงยื่นถุงย่ามให้นางแล้วทั้งสองคนก็แยกกันไป

ตอนที่พี่ชายซ่งกลับมาถึงบ้านก็ยังทันเวลา ซ่งถิงถิงยังไม่ได้ออกจากบ้าน เจ้าบ่าวก็ไม่เห็นวี่แวว

"น้องสาวของเจ้าอยู่ที่ใดหรือ"

แม่ซ่งเห็นพี่ชายซ่งกลับมาคนเดียวก็นึกว่าซ่งเส้าเส้าจะอยู่กับเขา

"น้องหญิงหรือขอรับ น้องหญิงไม่ได้อยู่กับท่านแม่หรอกหรือ?"

"เด็กคนนี้ไปไหนกันนะ?"

"ท่านแม่ไม่ต้องกังวลขอรับ น้องหญิงอาจกลับบ้านไปแล้ว ข้าจะไปตามหานางเองขอรับ"

พี่ชายซ่งหาข้ออ้างเพื่อที่จะไปช่วยซ่งเส้าเส้า

....

ซ่งเส้าเส้าก็ไม่ได้ตื่นตระหนก นางเก็บอาหารทั้งหมดไว้อย่างใจเย็น แล้วก็กลับไปที่บ้านของท่านป้าใหญ่ พอดีเจอกับพ่อซ่ง

"สาวน้อยเจ้าไปไหนมาหรือ"

"ท่านพ่อข้าปวดท้องจึงกลับไปที่บ้านเจ้าค่ะ"

"รีบเข้าไปเถอะ ลูกพี่ลูกน้องของเจ้ากำลังหาอยู่"

ซ่งเส้าเส้ารับคำแล้วก็เดินเข้าไปข้างใน ซ่งถิงถิงแต่งตัวเสร็จแล้ว เซี่ยงเออร์กับท่านป้าใหญ่เฉินอยู่ข้างๆ ท่านป้าใหญ่เฉินน้ำตาคลอเบ้า

ซ่งถิงถิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งที่มีม่านสีแดงล้อมรอบอยู่ ในกระจกทองเหลืองสะท้อนให้เห็นเครื่องแต่งกายของนาง นางสวมชุดแต่งงานที่ปักลายบุปผาแดงขลิบด้วยไหมสีทอง คลุมศีรษะด้วยผ้าโปร่งสีแดง ปกปิดใบหน้าที่งดงามยากหาผู้ใดเทียบด้วยผ้าคลุมหน้าที่ประดับด้วยไข่มุก คาดเอวด้วยผ้าลายเมฆาปักลายนกหงสา เผยให้เห็นรูปร่างอันอ่อนช้อยของนาง

ซ่งเส้าเส้ารู้ดีว่าผ้าคลุมหน้าสีแดงสดนั้นกำลังปิดบังน้ำตาของเจ้าสาว แต่ไม่อาจปิดบังความเศร้าในใจ

"พี่สาว"

ท่านป้าใหญ่เฉินเห็นซ่งเส้าเส้ามาก็เดินออกไป นางไม่อยากให้ซ่งเส้าเส้าเห็นนางตอนร้องไห้

"เส้าเส้า รีบมานี่เร็ว"

ซ่งถิงถิงเรียกซ่งเส้าเส้าไปที่ข้างๆ นางหยิบกำไลหยกวงหนึ่งออกมาจากกล่องบนโต๊ะเครื่องแป้งแล้วสวมให้ซ่งเส้าเส้า

"พี่สาวนี่คือ ...?"

นี่มันหมายความว่าอย่างไร? เหตุใดถึงให้นาง?