[จบ] ย้อนเวลากลับมาป่วนหัวใจนายทหารใหญ่ในยุค 80

บทที่ 37 ไม่ค่อยสนิทกัน

เพียงครึ่งชั่วโมง หนิงเฉิงฮุยและหนิงหรานก็จัดการผักทั้งหมดเรียบร้อย

ทั้งสองคาดว่าสวีอวี้จูคงใจเย็นลงแล้ว จึงเตรียมตัวเข้าไป

หนิงหรานแกล้งผลักประตูให้เกิดเสียง เพื่อให้สวีอวี้จูและสวีหลินได้ยิน จะได้เตรียมตัว

เมื่อเข้าไป ก็เห็นสวีอวี้จูและสวีหลินนั่งอยู่ที่โต๊ะเล็กๆ หน้าประตู ถึงแม้ว่าสวีอวี้จูจะมีน้ำตาซึมอยู่บ้าง แต่ก็ดูอารมณ์ดีขึ้นมาก มีรอยยิ้มบนใบหน้า

สวีหลินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามสวีอวี้จู ไม่ดูประหม่าเหมือนตอนแรก

เมื่อเห็นหนิงเฉิงฮุยและหนิงหรานเข้ามา สวีหลินก็รีบลุกขึ้น เดินเข้าไปรับตะกร้าผัก

"ลุงเขย สุขภาพลุงเขยไม่ค่อยดี ขาของหรานหรานก็ยังไม่หายดี ผมถือเองดีกว่าครับ"

หนิงเฉิงฮุยรู้สึกเกรงใจเล็กน้อย

ไม่ได้เจอกันนานหลายปี เพิ่งเจอกันก็ต้องให้เขาช่วยถือของ หนิงเฉิงฮุยรู้สึกไม่ค่อยดีนัก

ส่วนหนิงหรานนั้นไม่ได้คิดมาก พอได้รู้เรื่องอดีตของสวีอวี้จูทำให้เธอมองสวีหลินด้วยความรู้สึกที่ดีขึ้นมาก

เธอยิ้มให้สวีหลินแล้วพูดว่า "หนูกับคุณตาจัดการผักเรียบร้อยแล้ว รบกวนน้าเล็กช่วยตักน้ำมาล้างผัก แล้วก็ล้างผลไม้ในตะกร้าด้วยนะคะ เดี๋ยวจะได้ทำกับข้าวเลยค่ะ"

"ดีๆๆ หลินจื่อ กินข้าวที่นี่ก่อนค่อยกลับไปนะ" หนิงเฉิงฮุยพูดอย่างรวดเร็ว

สวีหลินเกาหัวอย่างเขินๆ "ผมมารบกวนลุงเขยมากเลย"

"ไม่เป็นไรๆ ไม่รบกวนเลย" หนิงเฉิงฮุยส่ายหัว

ในใจเขารู้สึกซาบซึ้ง

จริงๆ แล้ว เขาเคยได้ยินสวีหลินเรียกเขาว่าลุงเขยแค่ครั้งเดียว ตอนที่เขาพาสวีอวี้จูกลับไปบ้านสวีเมื่อสิบกว่าปีก่อน

ตอนนั้น สวีหลินยังเป็นเด็ก ไม่รู้เรื่องราวความขัดแย้งของผู้ใหญ่ พอเห็นหน้าเขากับสวีอวี้จู ก็รู้สึกถูกชะตา จึงเรียกพวกเขาว่าป้ากับลุงเขยด้วยความไร้เดียงสา

ตอนนั้น หนิงเฉิงฮุยและสวีอวี้จูรู้สึกอบอุ่นหัวใจมาก

ใครจะไปคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น?

ตอนนั้นหนิงเฉิงฮุยและสวีอวี้จูไม่คิดว่าการตัดขาดความสัมพันธ์ครั้งนั้นจะยาวนานขนาดนี้

นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่สวีหลินเรียกเขาว่าลุงเขยอย่างจริงใจ!

สวีอวี้จูเช็ดน้ำตา เห็นหนิงเฉิงฮุยกับหนิงหรานเตรียมทำกับข้าวก็หัวเราะออกมา

"เอาล่ะ หลินจื่อช่วยล้างผัก ฉันจะเป็นคนทำกับข้าวเอง ถ้าให้พ่อลูกคู่นี้ทำกับข้าว เดี๋ยวหลินจื่อจะขำเอา!"

หนิงหรานเถียง "คุณยายยังไม่ได้กินอาหารที่หนูทำเลย รู้ได้ยังไงว่าไม่อร่อย?"

สวีอวี้จูมองเธอ "ยายกับตาไม่เคยให้หนูเข้าครัว หนูทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอ? เพิ่งทำครั้งแรกก็จะอร่อยขนาดนี้เลย?"

หนิงหราน "...."

ชาตินี้เธอเพิ่งจะเริ่มทำ

แต่ชาติที่แล้วเธอทำอาหารได้!

ช่วงสิบกว่าปีที่เธอถูกองค์กรนั้นกักขัง เธอไม่ได้เรียนรู้แค่การแพทย์ แต่ยังได้ฝึกฝนอีกหลายอย่าง!

ทักษะการใช้ชีวิตของเธอครบเครื่อง ทำอาหารก็อร่อยไม่แพ้เชฟระดับห้าดาว

แต่สวีอวี้จูไม่เชื่อ จึงไม่ยอมให้เธอเข้าครัวเด็ดขาด

หนิงเฉิงฮุยก็เห็นด้วย

หนิงหรานทำอะไรไม่ได้ จึงไปช่วยสวีหลินล้างผัก สวีหลินเห็นดังนั้นก็ยิ้มออกมา

"ดูเหมือนว่าป้ากับลุงเขยจะยังรักกันดี และรักหนิงหรานมากด้วย"

"แน่นอนสิคะ" หนิงหรานเลิกคิ้ว

เธอคุยกับสวีหลินตามปกติ แล้วถามขึ้นมาลอยๆ ว่า "ได้ยินว่าคุณทวดสุขภาพไม่ค่อยดีเหรอคะ?"

พอพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าสวีหลินก็เศร้าลง "ใช่แล้ว คุณปู่ป่วยมานานแล้ว ช่วงนี้มองเห็นคนไม่ค่อยชัดด้วย"

หนิงหรานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มวางแผนในใจ

เธอปลอบเขาว่า "ท่านจะต้องหายดีค่ะ"

สวีหลินฝืนยิ้ม "ขอให้เป็นแบบนั้นเถอะ"

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ในใจเขาก็รู้ดีว่าคงยาก

ถ้าจะหายได้จริง คงหายไปตั้งนานแล้ว หมอตั้งหลายคน โรงพยาบาลตั้งหลายแห่ง เงินก็เสียไปมากมาย

หนิงหรานเพียงแค่ยิ้ม มองเขาอย่างมีเลศนัย ไม่พูดอะไร

ดูท่าทาง เธอคงต้องหาโอกาสไปเยี่ยมคุณทวดสักครั้ง

สวีหลินกลัวว่าหนิงหรานจะไม่รู้เรื่องและโกรธคุณทวด จึงพูดว่า "หรานหราน น้าเล็กเรียกหนูแบบนี้ได้ไหม?"

เมื่อเห็นหนิงหรานพยักหน้าเขาก็พูดต่อ

 "จริงๆ แล้วคุณปู่เป็นห่วงป้ากับลุงเขยมาก หลายปีมานี้ป้าไม่ได้ติดต่อทางบ้าน คุณปู่ถึงจะทำเป็นไม่สนใจ ไม่พูดอะไร แต่ในใจท่านก็คิดถึงมาก

 คุณหมอบอกว่าอาการป่วยส่วนใหญ่เกิดจากความเครียด พ่อผมก็อยากเจอป้ามาก แต่ยังหาโอกาสไม่ได้สักที"

หนิงหรานฟังเเบบเงียบๆ

สวีหลินเล่าเรื่องเก่าๆ ให้หนิงหรานฟัง รวมถึงเรื่องสนุกๆ ระหว่างพ่อของเขากับสวีอวี้จู

เมื่อได้คุยกันจริงๆ สวีหลินก็พบว่าหลานสาวคนนี้เข้าหาง่ายกว่าที่คิด

ยังไงก็เป็นญาติกัน การสนิทสนมกันก็ไม่ใช่เรื่องยาก

แต่พอพูดถึงเรื่องในอดีต สวีหลินก็อดรู้สึกเศร้าไม่ได้

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ครอบครัวป้าถึงจะกลับไป

ตอนเด็กๆ เขาเคยแอบไปเยี่ยมพี่หนิงชิงอวิ๋น เธอเป็นคนอ่อนโยน เตรียมขนมให้เขากินด้วย เขาไม่คิดเลยว่าพี่สาวที่ดีขนาดนั้นจะทำเรื่องแบบนั้นลงไป

ตอนนั้นคุณปู่โกรธมาก ด่าเธอแรงมาก ถึงขั้นประกาศว่าใครติดต่อกับครอบครัวป้าจะถูกไล่ออกจากบ้าน

หลังจากนั้นสวีหลินก็ไม่กล้ามาที่นี่อีก

ตอนนี้คิดๆ ดูแล้ว ครอบครัวที่เคยรักใคร่กลมเกลียว กลับต้องแตกแยกกันแบบนี้ สวีหลินก็อดรู้สึกใจหายไม่ได้

เนื่องจากสวีหลินมากินข้าวด้วย สวีอวี้จูจึงผัดเนื้อมาจานใหญ่

สวีหลินตกใจมาก คิดว่าครอบครัวป้าคงเอาเนื้อที่เก็บไว้กินทั้งเดือนมาทำ จึงไม่กล้าคีบมาก

แต่สวีอวี้จูกับหนิงเฉิงฮุยไม่ได้คิดมาก คอยตักเนื้อใส่จานให้สวีหลิน บอกว่าผู้ชายต้องกินเยอะๆ

สวีหลินใจเต้นแรง ไม่กล้าปฏิเสธ จึงคอยตักเนื้อใส่จานให้หนิง          หรานแทน

สุดท้าย หนิงหรานก็กลายเป็นคนที่กินเนื้อมากที่สุด จนเกือบจะกินไม่หมด

หมู่บ้านเซี่ยงหยางอยู่ไกลจากหมู่บ้านหนิงสุ่ยมาก หลังจากกินข้าวเสร็จ สวีหลินก็ไม่มีเวลานั่งต่อ จึงขอตัวกลับ

ก่อนกลับ เขาล้วงเงินในอกเสื้อออกมา ยัดใส่มือหนิงเฉิงฮุย

"ป้า ลุงเขย เอาเงินนี่ไปก่อนนะครับ ผมไม่ได้พกมาเยอะ"

หนิงเฉิงฮุยเปิดดูแล้วตกใจ ในนั้นมีเงินตั้งสิบห้าหยวน!

เขารีบยื่นคืนให้

"หลินจื่อ ตอนนี้ปู่ของเธอกำลังป่วย ต้องใช้เงินรักษาตัว ต้องบำรุงร่างกาย เอาเงินนี่ไปซื้อไข่ ซื้อของบำรุงให้คุณปู่เถอะ พวกเรารับไม่ได้หรอก"

เมื่อสองวันก่อนเพิ่งเสียไปสามสิบหยวน วันนี้มาอีกสิบห้าหยวน หนิงเฉิงฮุยและสวีอวี้จูรู้สึกใจคอไม่ดี

อีกอย่าง พวกเขาก็เป็นผู้ใหญ่ จะรับเงินจากเด็กได้ยังไง?

"ป้า ลุงเขย รับไปเถอะครับ หลายปีมานี้ พ่อผมรู้สึกผิดมากที่ตอนพี่ชิง อวิ๋นเสีย เราไม่ได้ช่วยอะไรเลย เขาเองก็รู้สึกไม่สบายเลยครับ"

ระหว่างกินข้าว สวีหลินก็ได้รู้ว่าหนิงเฉิงฮุยเคยได้รับบาดเจ็บที่เอวเมื่อหลายปีก่อน เพราะไม่มีเงินรักษาจึงเป็นโรคเรื้อรังมาตลอด ส่วนหนิงหรานก็เพิ่งประสบอุบัติเหตุ

แค่รู้เรื่องพวกนี้ สวีหลินก็รู้แล้วว่าชีวิตพวกเขาคงลำบากมาก

เขายิ้ม "นี่เป็นเงินที่ผมกับพ่อเก็บสะสมไว้ คุณปู่ไม่รู้เรื่อง ดังนั้นลุงเขยรับไปเถอะครับ"

หนิงเฉิงฮุยและสวีอวี้จูรู้สึกจุกในอก พูดไม่ออก

ทันใดนั้นสวีหลินก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงถามว่า "จริงสิ ผมจำได้ว่ามีพี่หนิงชิงเฟิ่งด้วย พี่เขาไปไหนเหรอครับ?"

"อ้อ ชิงเฟิ่งเหรอ เธอ..."

"เราไม่รู้" หนิงหรานพูดขัดขึ้นมาก่อน

หนิงเฉิงฮุยและสวีอวี้จูมองเธออย่างระมัดระวัง

หนิงหรานเหลือบมองประตูบ้านหนิงชิงเฟิ่งที่ปิดสนิท ไม่รู้ว่าวันนี้ครอบครัวนั้นทำไมถึงเงียบผิดปกติ

เธอพูดอย่างเรียบเฉย "ถึงจะอยู่บ้านใกล้กัน แต่ก็ไม่ได้สนิทกันมาก น้าเขามีลูกมีเต้าแล้ว การติดต่อกันน้อยลงก็เป็นเรื่องปกติ"

สวีหลินตอบรับ ไม่ได้คิดอะไรมาก

ตอนเด็กๆ เขาสนิทกับพี่ชิงอวิ๋นมากกว่า ส่วนพี่ชิงเฟิ่งนั้นไม่ค่อยสนิทกัน หนิงชิงเฟิ่งไม่ค่อยชอบคุยกับเขา

สวีหลินกล่าวลาหนิงเฉิงฮุยและสวีอวี้จู แล้วก็จากไป

หลังจากเขาไปแล้ว สวีอวี้จูจึงหันไปมองหนิงหราน แล้วเรียก "หรานหราน..."

หนิงหรานรู้ว่าสวีอวี้จูอยากพูดเรื่องหนิงชิงเฟิ่ง แต่เธอแกล้งทำเป็นไม่รู้ แล้วพูดว่า "พอดีเลยค่ะคุณยาย หนูมีเรื่องอยากจะถามคุณยายค่ะ"