หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 116 ลงโทษสาวใช้

ฝูเซ่าไม่สบายใจเอามากๆเมื่อคิดเกี่ยวกับการกระทำของคุณหนูจาง แต่เจ้านายของเขาไม่เอาด้วย เช่นนั้นเขาก็ไม่สามารถทำอะไรอื่นได้อีก เพียงแค่ควบม้าไปด้านหน้าแล้วคิดแผนการที่จะกลับไปบอกเรื่องราวให้นายท่านผู้นำตระกูลหลี่รับรู้เท่านั้น ในเมื่อเขาเป็นบ่าวตัวเล็กๆที่ทำอะไรไม่ได้ เช่นนั้นก็ให้บิดาและมารดาของคุณชายลงมือสั่งสอนก็แล้วกัน

หลี่ชิงหมินปิดม่านรถม้าของตนเอง ไม่ต้องการที่จะเผชิญหน้ากับคุณหนูจางผู้นั้น เกรงว่าถ้ายังมองไปรอบๆอีก อาจจะสบตาเข้ากับนางจนทำให้ต้องมีเรื่องพูดคุยกันให้รำคาญใจ เพียงแต่...ต่อให้เขาอยากจะหลบหนีแค่ไหน แต่คนอื่นอยากจะคุยด้วย เช่นนั้นก็ไม่อาจเลี่ยงทางได้

ทันทีที่รถม้าของเขาเคลื่อนตัวไปยังจุดที่ตั้งแผงอาหาร เสียงจอกแจกจอแจก็ทำให้ชิงหมินรู้ว่าตอนนี้รถม้าของตนเองใกล้จะถึงเป้าหมายแล้ว เขาพยายามนั่งอยู่ข้างในให้เงียบที่สุด จุดประสงค์ที่มาค่ายทหารวันนี้ไม่ได้มาเพื่อหาเรื่องกับคุณหนูจาง เขามาที่นี่เพื่อต้องการข้อมูลที่ถูกต้อง

และคนที่จะมีข้อมูลให้เขาได้มากที่สุดย่อมเป็นคนที่มีพลังในการใช้งานภูตผีวิญญาณร้ายเหล่านั้นอย่างหวงซีเฉิง เขาไม่รู้หรอกว่าหวงซีเฉิงจะอยากต้อนรับเขาหรือไม่ แต่เรื่องนี้เขาจำเป็นต้องรู้เบื้องลึกเบื้องหลังจริงๆ จดหมายที่อันลี่ถิงส่งมาให้ครั้งที่สองนั้นเป็นจดหมายลับ ไม่ได้ถูกส่งมาอย่างเป็นทางการเหมือนกับก่อนหน้านี้ มันถูกฝากมาโดยสาวใช้ตัวเล็กๆของนางอีกที ดังนั้นหลี่ชิงหมินจึงมั่นใจว่าจะต้องมีเรื่องเกิดขึ้นแน่

น่าเสียดายที่ความต้องการของเขาถูกขัดขวาง เมื่อเห็นว่ารถม้าจวนสกุลหลี่กำลังจะผ่านไป คุณหนูจางที่กำลังทำหน้าที่เป็นวีรสตรีก็รีบออกคำสั่งให้คนของนางไปหยุดรถม้าเอาไว้ทันที

จางหลิวอี้ผู้นี้ไม่ได้ต้องการตำแหน่งฮูหยินใหญ่ของจวนสกุลหวง อย่างไรมันก็แค่ตำแหน่งที่ได้มาลอยๆเท่านั้น ที่นางต้องการที่แท้จริงก็คือ...อำนาจของตระกูลหวงต่างหาก

เพื่อที่จะกลายเป็นคนสกุลหวง นางจำเป็นต้องสร้างภาพลักษณ์ที่ยอดเยี่ยมให้กับตนเอง อย่างน้อยๆ...นางจะต้องไปอยู่ในจุดที่ทัดเทียมกับผู้ที่ทำความดีความชอบจนได้ตำแหน่งฮูหยินขั้น 1 มา ดังนั้นการที่นางพยายามจะสร้างคุณงามความดีในฐานะวีรสตรีจึงสำคัญมาก ซึ่งช่วงนี้...จางหลิวอี้ไม่ต้องการให้เกิดข้อผิดพลาดขึ้นอีก

นางไม่ไว้ใจหลี่ชิงหมิน เกรงว่าเขามาที่นี่วันนี้ก็เพื่อที่จะทำเช่นเดียวกัน ทำคะแนนทิ้งห่างนางไปอีกก้าวจนทำให้นางไม่สามารถประสบความสำเร็จในแผนของตน เพื่อป้องกันปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้น จางหลิวอี้สมควรจะต้องหยุดเขาเอาไว้ให้ได้

“คุณชายหลี่ คุณหนูของข้าเชิญท่านไปพบเจ้าค่ะ” หญิงรับใช้กล่าวขึ้นอย่างสุภาพ แต่สายตาของนางไม่ได้มีความสุภาพเช่นคำที่พูดเลย หลี่ชิงหมินอยู่ด้านในรถม้า ไม่อยากเปิดม่านออกไปมองพวกนางด้วยซ้ำ

คนพวกนี้น่ารำคาญเกินไป ตัวเขาเองไม่ได้มีรสนิยมที่ตายตัว หากรู้สึกชอบ คนๆนั้นจะเป็นบุรุษหรือสตรีก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร ทว่า...หลี่ชิงหมินรู้ตัวดี คนประเภทแรกที่เขาจะไม่มีวันมองก็คือ คนประเภทเดียวกับคุณหนูจาง

นางเป็นพวกที่ต้องการเอาชนะเกินไป เอาแต่ใจชนิดที่ว่าอยากจะได้อะไรแล้วต้องได้ นอกจากนี้ยังเจ้าเล่ห์ฉลาดคิด ถ้าเขาต้องแต่งงานกับจางหลิวอี้ เขาอาจจะต้องระแวงด้านหลังอยู่ทุกๆวัน เกรงว่านางได้บุตรชายจากเขาแล้วจะรีบสังหารเขาทิ้งเพื่อให้บุตรชายของตนเองได้ขึ้นเป็นใหญ่

หลี่ชิงหมินรู้สึกขนลุกชันกับความคิดนี้ เขาไม่รู้หรอกว่าจางหลิวอี้ทำเช่นนั้นได้จริงหรือไม่ จวนสกุลหวงก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้ต้อนรับนาง มีเพียงนางเอกซือซือและคุณหนูเหยาหยวนหยางเท่านั้น เขาแทบจะไม่ได้ยินชื่อจางหลิวอี้ในบทบาทที่สำคัญของโครงเรื่องเลย ดังนั้นนิสัยของนาง...เป็นนิสัยที่เขาสัมผัสได้เองเท่านั้น

ชายหนุ่มไม่อยากใส่ใจ เขาพูดออกมาเสียงดัง

“ขออภัยคุณหนูจางด้วย ข้าไม่มีเวลาว่างมากขนาดนั้น หากคุณหนูจางต้องการพูดคุย เอาไว้วันหลังส่งเทียบเชิญไปดื่มชากันเถอะ” หลี่ชิงหมินตอบกลับอย่างสุภาพ

“ฝูเซ่า เร่งเท้าหน่อยเถอะ ข้าต้องการจะไปทำธุระให้เสร็จเร็วๆแล้ว” ไม่รอให้หญิงรับใช้ของจางหลิวอี้พูดมากขึ้น ชิงหมินก็ออกคำสั่งให้ฝูเซ่าทันที นี่เรียกว่าการเมินกันอย่างตรงไปตรงมาแล้ว!

“หยุด!!” 

หญิงรับใช้ตกใจมาก นางไม่คิดเลยว่าคุณชายหลี่จะไม่ฟังคำของคุณหนูของตนเช่นนี้ หญิงรับใช้ใจกล้ากระโดดออกมาและขวางหน้ารถม้าไว้อีกครั้ง หากไม่ใช่เพราะม้าเพิ่งเคลื่อนที่ทำให้ความเร็วไม่ได้เพิ่มมากนัก เชื่อเถอะว่าต้องมีคนได้รับบาดเจ็บเลือดตกยางออกแน่นอน

ชิงหมินที่นั่งอยู่ด้านในรีบจับที่นั่งเอาไว้ไม่ให้ล้มลงไปด้านล่าง การเสียมารยาทหยุดรถม้าของเขาเช่นนี้ทำให้คนใจเย็นอยู่ตลอดเวลายังต้องขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดใจ

ปฏิเสธก็ปฏิเสธไปแล้ว บ่าวรับใช้ผู้นี้โง่เขลาหรือ? ไม่เข้าใจความหมายที่เขาต้องการจะสื่อ?

“เป็นบ่าวรับใช้แต่กล้าหาเรื่องขุนนางผู้หนึ่ง เจ้าคงต้องการบทลงโทษมากสินะ” หลี่ชิงหมินเปิดผ้าม่านออก เหล่าทหารที่อยู่รอบๆหลายคนจำคุณชายหลี่ผู้นี้ได้ทันที พวกเขารีบก้มหัวแสดงความเคารพออกมา

หลี่ชิงหมินไม่ได้สนใจ สายตาของเขายังอยู่ที่ข้ารับใช้ผู้นั้น นางเม้มริมฝีปากอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ชิงหมินจะพูดถึงโทษในการล่วงเกินขุนนาง ทว่า....นางไม่ใช่สุนัขไร้เจ้าของ ผู้ใดจะลงมือ ยังต้องมองหน้าเจ้าของนางด้วย คุณชายหลี่ผู้นี้เป็นเพียงขุนนางระดับต่ำ จะกล้าล่วงเกินตระกูลจางได้อย่างไร!

เมื่อคิดได้ดังนั้น ข้ารับใช้ก็รีบกล่าวขึ้นมาด้วยความมั่นใจ

“คุณชายหลี่เจ้าคะ คุณหนูของข้าต้องการพูดคุยกับท่านเจ้าค่ะ” นางไม่ตอบคำถาม ไม่ขอโทษขอโพยด้วยซ้ำ เพียงพูดความต้องการของคุณหนูจางออกมาราวกับเป็นกรออกคำสั่ง

“ดีจริงๆ ดูเหมือนเจ้าจะเป็นบ่าวรับใช้ที่ไม่ได้เรื่อง หรือไม่ก็ไม่ได้รับการสั่งสอนมาอย่างดีพอ” หลี่ชิงหมินแค่นหัวเราะ 

เขาไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้น แต่ไม่ใช่คนที่จะมารังแกกันได้ง่ายๆ ที่ผ่านมาเขาก็ไม่เคยยอมให้ตนเองถูกรังแกซึ่งๆหน้าอยู่แล้ว แม้ว่าเรื่องไหนที่มองผ่านไปได้และรู้สึกว่าตนเองไม่ได้รับความเดือดร้อนใดๆ เขาจะไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยว แต่...เมื่อเกิดเรื่องขึ้นต่อหน้า จะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้อย่างไร

หลังจากแต่งเข้าจวนสกุลหวง เขาจะต้องรบราฆ่าฟันอีกกี่คนก็ไม่รู้ได้ ชิงหมินมีเส้นแบ่งขอบเขตที่ยอมรับได้และไม่ได้ของตนเองอยู่ในใจ ถ้าไม่ล้ำเส้นเขาจะปล่อย แต่ถ้าล้ำเส้นล่ะก็....

“ตามกฎของอาณาจักรเซินแล้ว ผู้มีระดับต่ำกล้าล่วงเกินขุนนาง เจ้าจะต้องถูกโบย 50 ไม้” หลี่ชิงหมินกวาดสายตามองไป ทหารบางคนเข้าใจความหมายเป็นอย่างดี เขาเดินออกมาข้างหน้าก่อนจะทำความเคารพว่าที่นายหญิงของตนเองอีกครั้ง

“ท่านพูดได้ถูกต้องแล้วขอรับ สาวรับใช้ที่มีระดับต่ำกล้าล่วงเกินขุนนางด้วยการกระโดดไปหยุดรถม้า จะต้องถูกทางการลงโทษ ข้าจะเป็นคนจับนางไปส่งทางการเองขอรับ” นายทหารผู้นั้นกล่าวจบก็ทำท่าที่จะเข้ามาลากตัวสาวใช้ผู้นั้นไป

เห็นการแสดงออกของพวกทหารที่เพิ่งกินเนื้อที่คุณหนูของนางให้มา หญิงรับใช้ก็ไม่พอใจมาก นางเท้าเอวของตนเองอย่างไม่เกรงกลัว ตวาดออกมาเสียงดัง

“เจ้าอย่าได้มารังแกข้า ในฐานะทหารรับใช้อาณาจักรแล้ว พวกเจ้าเป็นคนหน้าซื่อใจคดเช่นนี้หรือ? กลิ่นเนื้อในปากของพวกเจ้ายังไม่ได้หายไป กลับคิดจะลงมือกับพวกข้าเสียแล้ว!!”

“ข้าไม่ได้ทำสิ่งใดผิด คุณหนูของข้าต้องการพูดคุยกับคุณชายจาง ข้าจึงมาแจ้งความประสงค์ให้เขารู้เท่านั้น ใครจะไปคิดว่าคุณชายหลี่ต้องการปฏิเสธคำเชิญของคุณนางที่มีระดับสูงกว่ากัน ถ้าหากคิดให้ดีแล้ว คนที่ทำผิดและล่วงเกินขุนนางระดับสูงไม่ใช่คุณชายหลี่หรอกหรือ?”

ข้ารับใช้สาวกล่าววาจาเผ็ดร้อน เรื่องนี้เป็นเพราะคุณชายหลี่ไม่รู้ความก่อน เขากล้าปฏิเสธคำเชิญของคุณหนูจางได้อย่างไร ตัวเองมาจากสกุลหลี่ระดับต่ำ แม้ว่าภายหน้าจะกลายเป็นฮูหยินใหญ่ของท่านแม่ทัพ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะมีอำนาจที่แท้จริงเสียหน่อย 

คนที่จะครอบครองสกุลหวงในอนาคตก็คือคุณหนูของนาง! พวกทหารเหล่านี้ ตนจะจำใบหน้าเอาไว้ให้หมด รอจนกว่าคุณหนูจะให้กำเนิดคุณชายเสียก่อน เวลานั้นทหารเหล่านี้ก็จะไม่มีที่ยืนเช่นกัน!!

“น่าขันจริงๆที่กลายเป็นข้าเสียมารยาทต่อผู้อื่น สกุลจางไม่ได้สอนเจ้าหรือว่าอะไรคือมารยาทน่ะ” หลี่ชิงหมินส่ายหน้า

แม้จะเป็นขุนนางระดับสูงกว่า แต่ไม่ได้หมายความว่าสามารถออกคำสั่งให้ขุนนางระดับต่ำกว่าได้ตลอดเวลา เช่นนั้นมันจะกลายเป็นว่าพวกเขาก็คือทาสของขุนนางระดับสูงผู้หนึ่งเท่านั้น สำหรับเรื่องนี้...ถ้าคุณหนูจางส่งเทียบเชิญมา แล้วเขารับปากว่าจะเข้าร่วม สุดท้ายกลับไม่เข้าร่วมและทำให้นางต้องเสียเวลาเตรียมการไปเปล่าประโยชน์ สิ่งนี้ต่างหากที่เรียกว่าเสียมารยาท

“อย่าลืมว่าขุนนางระดับต่ำไม่ใช่ทาสในจวนของพวกเจ้าที่จะเรียกหาเมื่อไรก็ได้ เรื่องนี้ถ้าเจ้ามั่นใจนักก็ไปขึ้นศาลและให้พวกเขาตัดสินว่าใครถูกหรือผิดเถอะ ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าขุนนางระดับต่ำคนอื่นๆเมื่อได้ยินความคิดของคนสกุลจางเช่นนี้แล้วจะคิดเห็นอย่างไร พวกเขาจะคิดว่าข้ามีความผิดหรือไม่? หรือแท้จริง...คุณหนูของเจ้าเพียงต้องการใช้อำนาจในทางที่ผิด”

หลี่ชิงหมินพูดออกมาเพียงเท่านี้ เขาก็สามารถทำลายภาพลักษณ์ดีงามของคุณหนูจางได้หมดสิ้นแล้ว แน่นอนว่าจางหลิวอี้ไม่มีทางปล่อยให้เกิดเรื่องเช่นนั้นได้ นางค่อยๆเดินออกมาพร้อมกับท่าทางที่รู้สึกผิดต่อชิงหมิน

“คุณชายหลี่ คนของข้าไม่รู้ความ ท่านอย่าได้ถือสาเลย” น้ำเสียงอ่อนหวานและเสน่ห์ที่ถูกปล่อยออกมาทำให้ทหารหลายคนที่กำลังโกรธสงบลงได้ทันที

“คุณหนูจางต้องการปกป้องคนกระทำความผิดหรือ?”

“คุณชายหลี่...ข้ารู้ว่านางผิดไปแล้ว แต่ว่า...เรื่องนี้บ่าวไพร่ไม่ถือว่าผิดไปเสียทั้งหมด ข้าเป็นเจ้านายของพวกเขา ยังเป็นคนที่ร่วมทำผิดด้วย การที่สั่งสอนบ่าวไพร่ไม่ดีถือเป็นความผิดของเจ้านายจริงๆ ดังนั้น...ถ้าท่านต้องการลงโทษ ก็ลงโทษที่ข้าเถอะ”

เห็นคุณหนูจางออกตัวแทนข้ารับใช้เช่นนี้ ทหารจำนวนหนึ่งก็รู้สึกชื่นชมในความใจกว้างของนางอย่างมาก จากที่ตอนแรกนางได้รับสายตาแปลกๆ บัดนี้พวกเขาก็เริ่มกลับมานับถือคุณหนูจางที่สูงส่งอีกครั้งแล้ว

“ได้ อย่างนั้นก็ลงโทษที่ท่าน ท่านไปพูดกับทางการเถอะว่าต้องการรับ 50 ไม้นี้แทนบ่าวรับใช้ของตน” หลี่ชิงหมินไม่ได้ใจดีนัก ในเมื่อคุณหนูจางต้องการรับบทบาทผู้เสียสละ อย่างนั้นเขาก็จะทำให้มันสมจริงขึ้นอีกหน่อย

ตอนนี้นางได้รับสายตาชื่นชมมาก หากยังถูกโบยจริงๆอีก 50 ไม้ เชื่อเถอะว่าผู้คนที่นี่จะต้องสรรเสริญนางแน่! ทั้งหมดนี้ไม่ถือว่าเขาทำเพื่อนางหรอกหรือ?

จางหลิวอี้ลอบกัดฟันกรอดภายใต้รอยยิ้มเศร้าใจ ข้ารับใช้ผู้หาเรื่องตายมาให้รู้งานมาก นางไม่ยอมให้คุณหนูของตนเองต้องรับเคราะห์กรรมนี้หรอก

“คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นหรอกเจ้าค่ะ บ่าวรู้แล้วว่าคุณหนูมีใจเมตตาต่อบ่าวไพร่ในจวนทั้งหมด อย่างไรก็ตาม...หากนี่เป็นความผิดของบ่าว ก็ให้บ่าวถูกทุบตีเถอะเจ้าค่ะ”

“บ่าวโง่เง่าไม่รู้ความเอง เพียงต้องการให้คุณชายหลี่มาพูดคุยกับคุณหนูเกี่ยวกับเรื่องการแจกจ่ายอาหารให้ทหารเท่านั้น ไม่คิดเลยว่าคุณชายหลี่จะไม่สนใจทำเรื่องเหล่านี้เพื่อทหารในกองทัพด้วยซ้ำ ข้าโกรธจนหน้ามืดและกระโจนออกไปขวางหน้าม้าเอาไว้ คงจะทำให้คุณชายหลี่ได้รับบาดแผลจากรถม้าหยุดกระมังเจ้าคะ”

“ดูเถอะว่าคุณชายหลี่บอบบางขนาดไหน เขายังเป็นขุนนางระดับต่ำที่เหนือกว่าบ่าวไพร่เช่นบ่าวด้วยเจ้าค่ะ บาดแผลเล็กๆน้อยๆที่เกิดขึ้น บ่าวชดใช้ทั้งชีวิตก็ไม่มีวันหมดเจ้าค่ะ!!”

หญิงรับใช้พูดจาเปลี่ยนทิศทางลมได้จริงๆ นางพูดวกไปวนมา สรุปแล้วก็คือ...นางต้องการบอกว่าหลี่ชิงหมินใจดำมาก ขนาดคุณหนูของนางต้องการให้มาช่วยกันแจกจ่ายอาหารให้ทหารในกองทัพ ซึ่งอยู่ในการดูแลของสกุลหวงว่าที่ตระกูลสามีของหลี่ชิงหมินแท้ๆ เขากลับไม่สนใจ 

อีกอย่าง ชิงหมินแท้จริงแล้วไม่มีบาดแผลปรากฏเลยด้วยซ้ำ แม้แต่รอยแดงก็ยังไม่มี ถึงนางจะผิดที่กระโดดออกมาขวางหน้ารถม้าจนเกือบทำให้เกิดอุบัติเหตุ ถึงอย่างนั้น...เรื่องนี้ก็ยังไม่ได้เกิดขึ้นเสียหน่อย สาวใช้ผู้นี้ยกเรื่องอาการบาดเจ็บที่ไม่ปรากฏขึ้นมาพูด เพื่อยืนยันให้ทุกคนได้เห็นว่าความจริงแล้วนี่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย แต่คุณชายหลี่ต้องการจะทำให้เป็นเรื่องใหญ่

นิสัยที่แตกต่างนี้เปรียบเทียบกันได้ชัดเจนเกินไป นอกจากนี้...คุณชายหลี่ที่มาจากตระกูลระดับต่ำกลับถือยศถาบรรดาศักดิ์เสียเหลือเกิน ไม่เห็นหรือว่าคุณหนูของนางซึ่งมีระดับสูงกว่ากลับยังไม่ถือตัวต่อทหารสกปรกมอมแมมเหล่านี้เลย แล้วคนเช่นนี้น่ะหรือที่คู่ควรจะมาเป็นนายหญิงของพวกเขา!!

หลี่ชิงหมินแค่นหัวเราะ ไม่สนใจว่าคำพูดของข้ารับใช้ผู้นี้จะส่งผลต่อความคิดของใครบ้าง ผู้ใดโง่เขลามากนักอยากจะเชื่อก็เชื่อไป

เขาทำเพียงโบกมือส่งสัญญาณให้ทหารรีบจับกุมข้ารับใช้ผู้นั้นไป ในขณะที่สายตาของเขามองไปยังจางหลิวอี้ อยากรู้ว่านางจะยอมถูกจับไปด้วยหรือไม่

ก่อนหน้านี้ นางพูดออกมาว่าจะช่วยสาวใช้ เช่นนั้นนางมีความกล้าที่จะถูกโบยจริงๆหรือ? แน่นอนว่า “ไม่” หญิงสาวเพียงยืนกัดฟันอยู่เงียบๆ ความโกรธเกือบจะทำให้นางไม่อาจรักษาสีหน้าเศร้าเอาไว้ได้ด้วยซ้ำ

 …………………………………………