เช้าวันต่อมา
แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดม่านห้องนอนสีขาวนวล
ภีมค่อย ๆ ลืมตา พร้อมความรู้สึกหนักแน่นในอก
ความรู้สึกที่ยังอุ่นอยู่บนิั ความจำของเมื่อคืนยังชัดเจนทุกัั…
เขาหันไปมองข้างกาย
ไม่มีใครอยู่บนเตียง
ผ้าห่มอีกผืนที่แพรวาเคยถือไว้ พับเรียบร้อยวางอยู่ปลายเตียง
…เธอออกไปั้แ่เมื่อไหร่…
ภีมกลืนน้ำลาย เขาพยายามบอกตัวเองว่าทุกอย่างควรหยุดแค่นั้น
แต่หัวใจกลับเต้นแรงทุกครั้งที่นึกถึงสายตาเธอเมื่อคืน…
⸻
ชั้นล่างของบ้าน
แพรวานั่งจิบกาแฟริมหน้าต่างบานใหญ่ สวมชุดลำลองเรียบง่ายกว่าเดิม
เธอเงียบ…แต่นิ่งผิดปกติ
ดวงตาเรียวทอดมองไปยังสวนด้านนอก เหมือนจิตใจลอยไปไกลแสนไกล
ภีมเดินลงมา เขาหยุดนิ่งเมื่อสบตากับเธอ
“เมื่อคืน…ผม—”
“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น”
แพรวาเอ่ยเสียงเบา แต่แน่น
“มันแค่…ความผิดพลาดเล็ก ๆ ที่ไม่ควรเกิดขึ้นซ้ำอีก เข้าใจไหม?”
ภีมกำลังจะตอบ แต่เสียงประตูหน้าก็ดังขึ้นเสียก่อน
เสียงคุ้นเคยที่ทำให้เขาเผลอกลืนน้ำลายอีกครั้ง
“กลับมาแล้วค่า~!”
เสียงใส ๆ ดังมาจากทางเข้าบ้าน
พิมเดินเข้ามาในชุดเดรสลำลองสีขาว บ่าข้างหนึ่งตกจนเห็นสายชุดชั้นใน ผมสีน้ำตาลถูกมัดเป็หางม้าแบบลวก ๆ แก้มแดงจากแดดจาง ๆ
“เมื่อคืนพิมนอนบ้านเพื่อนนะคะ โทรศัพท์แบตหมด ขอโทษนะคะแม่…”
เธอหันมาทางภีม แล้วจงใจสบตาเขานานกว่าปกติ
…รอยยิ้มยังมี แต่สายตาเหมือนคนที่ “รู้ทุกอย่างหมดแล้ว”
…เธอเห็น?
เธออยู่ตรงนั้นจริง ๆ ใช่ไหม?
“เมื่อคืน…บ้านมันหนาวเนอะ?”
พิมพูดขึ้นในขณะที่เทน้ำเย็นใส่แก้ว
เสียงน้ำไหลลงแก้ว ดังผิดปกติในห้องที่เงียบกริบ
แพรวานิ่งไม่พูดอะไร
ภีมเงยหน้ามองพิม
แววตาเธอ…ไม่ใช่เด็กสาวใสซื่อคนเดิมอีกต่อไป
⸻
่บ่ายวันเดียวกัน
ขณะที่พ่อยังไม่กลับบ้าน พิมเดินเข้ามาในห้องของภีมโดยไม่เคาะ
“มีเื่จะถามค่ะ…”
เธอปิดประตูลงเบา ๆ เดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน
ริมฝีปากขยับเป็รอยยิ้มที่มีนัยแฝง
“เมื่อคืนพี่นอนคนเดียวจริงเหรอ?”
เธอถามเสียงเรียบ ขณะเดินเข้ามาใกล้จนภีมถอยเล็กน้อย
“เธอถามแบบนี้เพราะอะไรหรอ?”
“ก็เพราะ…”
เธอจับข้อมือเขาเบา ๆ
“ถ้าพี่ภีมจะทำแบบนั้นกับแม่…พิมก็ทำกับพี่ได้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”
จังหวะที่เธอพูด มือเล็ก ๆ ก็วางลงบนหน้าอกเขา
ัันุ่มและอุ่นราวกับไฟวาบผ่านผิว
“พิม…”
เสียงเขาเบาหวิว แต่ยังไม่ได้ผลักเธอออก
เธอเขยิบเข้าใกล้อีกนิด ใบหน้าอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ
“หรือพี่ไม่กล้า…”
ริมฝีปากนุ่มของพิมแนบเข้ากับมุมปากเขา…เพียงเสี้ยววินาที
ก่อนที่เธอจะถอยห่างแล้วยิ้ม
“หนูจะรอดูนะคะ…ว่าใครจะได้หัวใจของพี่ก่อนกัน”
แล้วเธอก็เดินออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ…ทิ้งภีมไว้กับหัวใจที่เต้นแรงแทบะเิ
⸻
คืนนั้นภีมเดินออกมายืนรับลมที่ระเบียง
พอเขาเงยหน้าขึ้น…ก็เห็นผู้หญิงอีกคนเดินเข้ามาในบ้านอย่างเงียบ ๆ พร้อมกระเป๋าเดินทางใบเล็ก
เธอหันมา…และยิ้มให้เขา
ลิน (Lin) – ลูกสาวอีกคนของพ่อจากภรรยาอีกคนหนึ่ง (วัย 25 ปี)
ผมยาวตรงสีน้ำตาลเข้ม ตาเรียวเฉียบ ฉลาดเฉียบขาดในท่าทางแต่แฝงเสน่ห์ที่อันตราย
เธอคือลูกพี่ลูกน้องที่ไม่มีสายเืโดยตรงกับภีม…แต่เธอเหมือนรู้ทุกอย่างที่กำลังเกิด
“ดูเหมือนบ้านนี้…ยังไม่เปลี่ยนเลยนะ”
เธอพูด พร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่เหมือนรู้หมดว่าเกิดอะไรไปแล้วบ้าง…
8K
