[ล็อคเป้าหมายศิษย์คนที่สองของโฮสต์ได้แล้วโฮสต์ได้โปรดรีบเร่งเดินทางไปหาศิษย์โดยด่วนเนื่องจากศิษย์คนใหม่ของโฮสต์กำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต ]
“อะไรนะศิษย์คนที่สองของข้ากำลังมีอันตรายหรือไม่ได้การแล้วข้าต้องรีบไปช่วยเหลือศิษย์ของข้าแล้ว”
ซูเฉินรีบบินไปตามลูกศรตามที่ระบบกำหนดในทันทีด้วยความเร็วสูงสุดที่สามารถทำได้ในเวลานี้
ณที่แห่งหนึ่งในทวีปเทียนโจว
“ศิษย์ทุกคนรีบหนีเอาตัวรอดปีศาจกำลังบุกมาทำลายสำนักของพวกเราแล้ว รีบ ๆ หนีไปให้ดี”
เสียงะโดังไปทั่วทำให้ศิษย์ในสำนักแต่ละคนหนีกันไปคนละทิศละทางเพื่อเอาชีวิตรอดจากปีศาจเหล่านี้
“ฮ่าฮ่า ฮ่า พวกหนูทั้งหลาย เ้าปีศาจของพวกเราทะลวงขอบเขตจักพรรดิในตำนานได้แล้วพวกเ้าไม่มีทางหนีรอดความตายไปได้ ต่อให้พยายามสักแค่ไหนก็ตาม ฮ่า ฮ่า”
ปีศาจตนหนึ่งพูดออกมาหลังจากที่หลบซ้อนจากยุทธภพมาหลายพันปีในที่สุดปีศาจก็สามารถออกอาละวาดได้อีกครั้งและเป้าหมายในครั้งนี้คือยึดครองทวีปเทียนโจวและทวีปเทียนหยุนซึ่งเป็สองทวีปที่อ่อนแอที่สุดใน4 ทวีป
“บัดซบเ้าปีศาจข้าจะยอมสู้ตายกับเ้าต่อให้ข้าต้องตายก็ตาม”
ชายหนุ่มรูปร่างหล่อเหล่าะโออกมาพร้อมกับชักกระบี่ที่เอวออกมาพุ่งเข้าหาปีศาจทันที
“เ้าหนูหลิงซวนหนีไปซะเ้าไม่สามารถต่อสู้กับมันได้หนีออกไปซะ ข้าจะปิดทางพวกปีศาจให้”
ผู้าุโฝ่ายนอกพูดออกมาก่อนที่จะออกไปต้านรับปีศาจที่เหลือ
“ไม่ข้าจะไม่หนีไปไหนทั้งนั้น ข้าคือศิษย์ของสำนักเทียนหยินต่อให้ตายก็ต้องตายอย่างมีเกียรติ”
หลิงซวนพูดออกมาด้วยความองอาจไม่มีความหวาดตัวต่อความตายที่กำลังจะมาถึง ทำให้ซูเฉินที่กำลังมองดูอยู่ห่าง ๆรู้สึกพึงพอใจกับนิสัยของศิษย์ขึ้นมาในทันที
“ดีมากระบบศิษย์ที่เ้าหาให้นั้นนิสัยช่างยอดเยี่ยม ข้าถูกใจเขามาก”
[ศิษย์ทุกคนที่ระบบคัดเลือกให้ จะไม่ดีได้อย่างไร ]
อ๊ากกก!!!!
ผู้าุโฝ่ายนอกเสียท่าให้กับปีศาจกำลังจะโดนสังหารในตอนนี้ทำให้ซูเฉินที่กำลังมองดูอยู่ทนเห็ฯไม่ได้อีกต่อไปจึงต้องลงมือช่วยเหลือ
“ตายซะ”
ตูม!!!!
“ไม่นะท่านผู้าุโ”
หลิงซวนะโออกมาเสียงดังพร้อมกับน้ำตาที่กำลังไหลออกมาจากดวงตาด้วยความโกรธแค้น
อั๊กอั๊ก!!!!
เสียงกะอักเืออกมาจากกลุ่มควันที่กำลังปกคลุมผู้าุโฝ่ายนอก
“เห้อคิดว่าจะไม่ทันการสะแล้ว”
ซูเฉินพูดออกมาหลังจากหันไปมองผู้าุโฝ่ายนอกที่กำลังาเ็หนัก
“เ้าเป็ใครกล้าเข้ามายุ่งเื่ของปีศาจเช่นข้า”
ปีศาจพูดออกมาด้วยความหวาดกลัวด้วยการโจมตีเมื่อสักครู่คือการโจมตีเต็มพิกัดของตนแล้วแต่กลับโดนชายหนุ่มตรงหน้าป้องกันได้สบาย ๆ
“ปีศาจ อย่างงั้นหรือ?ไม่ใช่พวกปีศาจโดนกวาดล้างไปหมดแล้ว?”
ซูเฉินพูดถามออกมาด้วยความสงสัยเพราะเผ่าพันธุ์ปีศาจนั้นเขาไม่เคยพบเห็นมาก่อนมีเพียงแต่ในตำราเท่านั้นที่เขาเคยเห็น
“ฮ่าฮ่า ฮ่า เ้าปีศาจของพวกเราสามารถทะลวงขอบเขตจักพรรดิได้แล้วทวีปเทียนโจวและทวีปเทียนหยุนไม่มีใครสามารถหยุดยั้งพวกเราเผ่าพันธุ์ปีศาจได้อีกแล้ว”
“ขอบเขตจักพรรดิหรือ?แข็งแกร่งขาดนั้นเลยรึ”
ซูเฉินพูดออกมาก่อนที่จะหันไปทางหลิงซวนที่กำลังมองมาทางซูเฉินด้วยความหวัง
“ผู้าุโได้โปรดช่วยเหลือสำนักของข้าด้วยข้าจะยอมทำตามที่ผู้าุโขอทุกอย่าง ได้โปรดช่วยเหลือสำนักของข้าด้วยขอรับ”
“ได้ทุกอย่างเลยหรือ ดีงั้นเ้ามาเป็ศิษย์คนที่สองของข้าซะ เ้าตกลงหรือไม่”
ซูเฉินพูดสิ่งที่ตนเอง้าออกมาทันที
“หะผู้าุโท่านแน่ใจแล้วใช่หรือไม่ว่าจะรับข้าเป็ศิษย์พร์ของข้านั้นต่ำต่อยไม่อาจจะเป็ศิษย์ของผู้าุโได้หรอกขอรับ”
“ของไม่ได้มองหาศิษย์ที่พร์ข้ามองหาศิษย์ด้วยนิสัยใจแค่ ความแข็งแกร่งสามารถฝึกฝนได้แต่นิสัยใจคอไม่สามารถหามั่วซั่วได้ ตกลงเ้าจะเป็ศิษย์ของข้าหรือไม่”
“เ้าหนูหลิงซวนในเมื่อผู้าุโอยากจะรับเ้าเป็ศิษย์เ้าก็ตกลงไปเถอะ สำนักของเราไม่มีอีกแล้ว”
ผู้าุโฝ่ายนอกพูดออกมาหลังจากเห็นความลังเลในแววตาของหลิงซวน
“ตกลงข้าจะเป็ศิษย์ของท่านหากท่านจัดการปีศาจเหล่านี้ทั้งหมด”
“ได้ถือว่าข้ามอบของขวัญให้กับเ้าก็แล้วกัน”
“เอาละเรามาต่อกันเถอะพวกเ้าปีศาจ 5 ตนข้าจะเล่นกับพวกเ้าเอง”
“ดัชนีพิฆาติ”
ซูเฉินชี้นิ้วไปทางปีศาจทั้ง5 ตนควบเน้นพลังลมปราณไปที่นิ้วละปล่อยออกมาด้วยกำลังที่สามารถสังหารปีศาจได้ในทันที
“ไม่นะทุกตนหนีไป”
หลังจากเห็นซูเฉิน้าสังหารพวกมันปีศาจตนหนึ่งจากะโออกมาด้วยความหวาดกลัวด้วยความแข็งแกร่งของซูเฉินพวกมันไม่ใช่คู่ต่อสู้
“หนีหรอไม่มีทางหรอก”
“ไม่นะอ๊ากกกก!”
ตูม ตูม ตูมตูม ตูม!!!!!!
เสียงะเิดังขึ้นหลังจากที่ลำแสงจากนิ้วของซูเฉินไปถึงปีศาจทั้ง5 ตนในทันทีพร้อมกับเืสีม่วงจำนวนมากที่กระจายไปทั่ว
“ขอบคุณผู้าุโที่ช่วยเหลือข้าน้อยจะไม่มีวันลืมสิ่งที่ท่านช่วยเหลือในวันนี้”
ผู้าุโฝ่ายนอกพูดออกมาจากใจจริงหากซูเฉินไม่ยื่นมือช่วยเหลือพวกเขาจะต้องตายแน่นอน
“ในเมื่อสำนักของเ้าไม่เหลือแล้ว ข้าเองก็ไม่ใช่คนใจไม้ใส่ระกำนำป้ายนี้ไปที่สำนักหลิงหยุนและเข้าร่วมกับสำนักหลิงหยุนซะ”
“ขอบคุณผู้าุโไม่ทราบว่าท่านมีนามว่าอะไรขอรับ”
“ข้าประมุขูเาหลินเทียนแห่งสำนักหลิงหยุนเ้าสามารถนำตราของข้าเข้าสำนักหลิงหยุนได้”
“ขอบคุณผู้าุโขอรับ”
“อืม”
“ศิษย์หลิงซวนเคารพท่านอาจารย์”
หลิงซวนเดินมาหาพร้อมกับเคารพซูเฉินในทันที
“ดี ดีดี กลับกันเถอะ ข้าจะนำเ้ากลับูเาของข้า”
“ขอรับท่านอาจารย์ศิษย์จะติดตามทานอาจารย์ไปขอรับ”
ตัดมาที่ทวีปเทียนหยุนสำนักหลิงหยุนูเาหลิงหยุนเ้าสำนักเย่หลิงซวนกำลังประชุมกับประมุขูเาทั้ง 9คนด้วยเื่เร่งด่วน
“เ้าสำนักสำนักเสวียนเทียนขอความช่วยเหลือจากสำนักของเราเพราะปีศาจจริง ๆ หรือท่าน”
ประมุขูเาคนหนึ่งพูดออกมา
“อืมข้าได้รับการยืนยันจากสายข่าวของข้าแล้วมีปีศาจปรากฏขึ้นออกมาจริง ๆและในครั้งนี้ดูเหมือนว่าพวกมันจะแข็งแกร่งมากกว่าในอดีตที่ผ่านมา ในตอนนี้มีชาวบ้านธรรมดาโดนปีศาจสังหารไปหลายล้านคนแล้วหากปล่อยให้พวกปีศาจทำอย่างนี้ต่อไปสำนักของพวกเราเองอาจจะเดือดร้อนได้”
เ้าสำนักพูดออกมาด้วยความโกรธแค้นปีศาจเ่าั้
“เช่นนั้นท่านจะให้ความช่วยเหลือสำนักเสวียนเทียนเช่นไรขอรับหรือส่งศิษย์ชั้นในและศิษย์หลักของแต่ละูเาไปช่วยเหลือพวกสำนักเสวียนเทียนก็น่าจะพอแล้วขอรับ”
ผู้าุโสูงสุดพูดออกมาด้วยเขาในตอนนี้กำลังรับผิดชอบูเากระบี่ดาวตกหลังจากที่จ้าวเฟ่ยโดนซูเฉินสังหารไป
“ข้าเห็นด้วยในเมื่อศิษย์ของพวกเรามีความแข็งแกร่งมากกว่าในอดีต ด้วยความช่วยเหลือจากประมุขูเาหลินเทียนให้ศิษย์ชั้นในและศิษย์หลักออกไปหาประสบการณ์ต่อสู้จริงกับปวกปีศาจก็ดีเหมือนกันมีประมุขคนใดไม่เห็ฯด้วยในเื่นี้หรือไม่”
เ้าสำนักหลิงหยุนพูดออกมาเพราะความคิดของผุ้าุโใหญ่นั้นดีมากในตอนนี้
ขณะนั้นเองมีชายหนุ่มสองคนเดินเข้าในในหอประชุม ทำให้ทุกสายตาหันไปมองชายหนุ่มทั้งสองในทันที
“พวกท่านประชุมอะไรกันอีกละเนี่ยวัน ๆ ไม่ทำอะไรประชุมกันอยู่ได้ ไม่ปวดหัวมั้งเลยหรือยังไงกัน”
ซูเฉินเดินเข้ามาพร้อมกับถามออกมาด้วยความสงสัย
“เ้าหึ่ย!!!!!”
ประมุขูเาอื่นๆ อยากจะเข้ามาอัดหน้าซูเฉินที่กล้าพูดแบบนี้ออกมาแต่ด้วยความแข็งแกร่งของซูเฉินจึงไม่มีใครกล้าลงมือแม้แต่เ้าสำนักก็ทำได้แต่กุมขมับกับนิสัยของซูเฉิน
“ประมุขูเาหลินเทียนท่านก็ควรเข้าประชุมด้วยสิ เื่นี้มันเกี่ยวกับความอยู่รอดของสำนักหลิงหยุน”
เ้าสำนักพูดออกมาพร้อมกับเชิญให้ซูเฉินเข้าร่วมประชุมด้วย
“ไม่ละข้าไม่ชอบพูดคุยกับคนแก่ ๆ เท่าไร มีอะไรให้ทำก็บอกข้าไม่อยากนั่งปวดหัวกับพวกท่านอ่อช่วยลงทะเบียนให้ศิษย์คนใหม่ของข้าด้วยพาเขามาส่งทีู่เาข้าด้วยข้าขอตัวก่อนละ เหนื่อยจากการเดินทางลาก่อนท่านเ้าสำนัก”
ซูเฉินพูดออกมาก่อนที่จะบินหนีออกไปในทันทีปล่อยให้เ้าสำนักและประมุขูเาสาปแช่งตามหลังไปติด ๆ