วิวาห์ลวง...บ่วงมาร

                        กิ๊กตาเหลือก ตัวสั่น หายใจแรง ระล่ำระลัก ปากหล่อนร้อง

                       “ว๊าย ตายแล้วคุณ คุณ เป็๲ไงบ้าง ช่วยด้วย ช่วยด้วย มีคนโดนตี มีคนโดนทำร้าย ช่วยด้วย”

                       เมื่อเห็นชายหนุ่มเขาอ่อนทรุดลงไปนั่งคุกเข่า จึงถลาย่อตัวลงประคองเขาไว้ในขณะที่เห็นลิ่มเ๧ื๪๨พุ่งทะลักออกจากมือชายหนุ่มที่กางกุมกดไปตรงแผลด้วยใบหน้าเหยเก

                       เสียงเออะโวยวายกรี๊ดกร๊าดของชายหญิงดังลั่นต่างคนต่างพูดผสมเสียงเพลงที่ดังสนั่นทำให้ทุกอย่างดูวุ่นวาย

                       “เฮ้ย อะไรว่ะ”

                       “เอ้ย ไอ้พงศ์เป็๲ไรว่ะ”

                       เพื่อนสองคนของพงศกรวิ่งพราดมาหาถามออกมาแทบจะพร้อมกัน

                       “ไอ้นั่นมันมันทำร้ายกู”

                       พงศกรเงยหน้าชี้มือไปที่โต๊ะคนที่ทำร้ายเขาเพราะหลังจากทำร้ายเขาแล้ว มันยังยืนยิ้มพอใจมองผลงานตัวเองอยู่อย่างไม่เกรงกลัว

                       “มึงมึงทำเพื่อนกู”

                       สองเพื่อนซี้ของพงศกรพุ่งตัวเข้าไปหาอีกสามคนที่ยืนจังก้าทั้งหมดทะยานเข้าชกต่อยทำร้ายกันอย่างบ้าคลั่ง เสียงดัง

                       “ตุ๊บ ตั๊บ พลั๊กโครม”

                       ข้าวของแตกหักเสียหาย นักท่องราตรีแตกฮือราวผึ้งแตกรัง ต่างคนต่างวิ่งเอาตัวรอดแบบไม่สนใจใครเสียงอึกทึกคึกโครมดังสนั่น

                       พงศกรสูดลมหายใจเรียกพลังอดทนกับความเจ็บของ๤า๪แ๶๣ฝืนลุกขึ้นแล้วรีบคว้าข้อมือกิ๊กที่ยังหน้าตื่นตระหนกฉุดให้วิ่งรวมกลุ่มคนออกไปจากผับปล่อยให้เพื่อนของเขาจัดการคู่อริอย่างดุเดือด

                       สักพักพงศกรได้ยินเสียง

                       “ปรี๊ด ปรี๊ด”

                       ดังไล่หลัง คงเป็๞เสียง การ์ด ของผับที่เข้ามาระงับเหตุ พวกมันคงไม่เป็๞อะไรหรอก เขาคิด ตอนนี้เขาเจ็บ คงต้องหลบออกจากที่นี่ไปก่อน

                       ปิ่นซึ่งเสร็จธุระออกจากห้องน้ำพอดีได้ยินเสียงเอะอะรีบวิ่งไปดู เห็นคนกรูกันออกจากผับและตรงกลางลานกว้างสำหรับเต้น ผู้ชายสี่หรือห้าคนกำลังตะลุมบอนกันอย่างน่ากลัว หญิงสาวชะโงกหน้ามองฝ่าฝูงชนไปยังโต๊ะของหล่อนเพราะห่วงเพื่อนกลับพบเพียงความว่างเปล่า มองไปที่ฝูงชนที่วิ่งตามกันออกจากผับ หล่อนจึงอุทานเบา ๆ

                       “กิ๊ก อยู่ไหนนะ”

                       ด้วยความเป็๲ห่วงแต่จำใจต้องวิ่งตามคนอื่นออกจากผับไปเมื่อ การ์ด หลายคนของผับเป่านกหวีดแล้ววิ่งกรูเข้าระงับเหตุ

                       พอออกมาถึงหน้าประตูผับ ปิ่นมองไปรอบตัว ดวงตาหล่อนกวาดไปจนทั่ว หญิงสาวกัดฟัน ใจเต้นแรง เมื่อมองไม่เห็นเพื่อน ความเป็๞ห่วงกังวลและรู้สึกผิดทำให้หญิงสาวต้องถอยหลังไปพิงกำแพงตึกอย่างอ่อนแรง แล้วรำพึงอย่างคนสำนึกผิด

                       “กิ๊ก กิ๊ก เธออยู่ไหนนะ อย่าเป็๲อะไรนะ ปิ่นขอโทษ ปิ่นไม่น่าพากิ๊กมาที่นี่เลยปิ่นขอโทษ”

                       และกล่าวโทษตัวเองซ้ำๆ ด้วยความเสียใจ

            ♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥