พวกเขาตัดสินใจเดินทางต่อไปยังเมืองเล็กๆ ที่อยู่ใกล้ที่สุด และเข้าพักในโรงเตี๊ยมที่ดูเงียบสงบแห่งหนึ่ง ฉินหลิวซีจัดแจงห้องพักให้จ้าวอี้ิอยู่คนเดียวเพื่อพักฟื้น ส่วนนางก็แยกไปพักอีกห้องที่อยู่ติดกัน
หลังจากจัดการเื่ที่พักเรียบร้อยแล้ว ฉินหลิวซีรู้สึกว่าร่างกายของนาง้าการชำระล้างอย่างเร่งด่วน แม้ว่าเครื่องรางหยกจะช่วยชำระล้างไฟปรารถนาไปแล้ว แต่กลิ่นอายของโลกีย์วิสัยที่ติดค้างอยู่บนิัยังคงทำให้นางรู้สึกไม่สบายตัว นางจึงสั่งน้ำร้อนมาเต็มอ่างไม้ในห้องน้ำส่วนตัวของห้องพัก
นางปลดเปลื้องชุดนักพรตสีขาวออกอย่างไม่ลังเล ร่างกายที่ขาวผ่องและงดงามราวหยกถูกเปิดเผยอีกครั้ง นางก้าวลงไปในอ่างน้ำอุ่นอย่างผ่อนคลาย พลังปราณที่บริสุทธิ์เริ่มไหลเวียนไปทั่วร่างเพื่อขับไล่ความเหนื่อยล้า
ขณะที่ฉินหลิวซีกำลังหลับตาเพลิดเพลินกับความสงบนั้นเอง จิตััของนางก็จับได้ถึงคลื่นพลังงานที่พุ่งเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว!
แกร๊ก!
ประตูห้องพักถูกเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่ย่องเข้ามาในห้อง ฉินหลิวซีลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว นางรู้ทันทีว่านี่คือการจู่โจม!
นางไม่รอช้า นางคว้ายันต์อัคคีที่เตรียมไว้ข้างอ่างน้ำ และดีดมันออกไปในทิศทางของประตูห้องน้ำ
เปรี๊ยะ!
ยันต์อัคคีะเิออกเป็เปลวไฟสีแดงฉาน พร้อมกับเสียงร้องด้วยความใของชายร่างใหญ่ที่สวมชุดดำปิดบังใบหน้า เขามีรอยสักรูปงูเห่าที่แขน ซึ่งบ่งบอกว่าเป็โจรจากแก๊งค์เดียวกับที่จ้าวอี้ิเพิ่งต่อสู้ด้วย
"นังนักพรตชั่ว!" โจรผู้นั้นสบถด้วยความเ็ปที่แขนข้างหนึ่งถูกไฟไหม้
ฉินหลิวซีไม่มีเวลาสวมเสื้อผ้า นางะโออกจากอ่างน้ำอย่างรวดเร็ว ร่างกายที่เปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำเปล่งประกายภายใต้แสงเทียน นางคว้าเข็มเงินจำนวนหนึ่งไว้ในมือ และใช้วิชาตัวเบาพุ่งเข้าใส่โจรผู้นั้น
โจรผู้นั้นไม่คาดคิดว่านักพรตหญิงที่กำลังอาบน้ำจะตอบโต้ได้อย่างรวดเร็วและรุนแรงเช่นนี้ เขาชักมีดสั้นออกมาและพุ่งเข้าแทง
ฉัวะ!
ฉินหลิวซีหลบคมมีดได้อย่างหวุดหวิด แต่หยดน้ำที่เกาะอยู่บนิัของนางกลับกระเซ็นไปถูกใบหน้าของโจรผู้นั้น โจรผู้นั้นเห็นร่างเปลือยเปล่าที่งดงามของนางอย่างเต็มตา ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงระคนความโลภและความปรารถนาที่รุนแรงจนแทบจะเผาไหม้
"์! นางฟ้าหรือนางมารกันแน่!" โจรผู้นั้นอุทานในใจ ร่างกายที่ขาวผ่องราวหิมะตัดกับแสงเทียนสลัวๆ ในห้องน้ำนั้นงดงามจนน่าพรั่นพรึง รูปร่างที่อัดแน่นเต่งตึงทุกสัดส่วนนั้นเย้ายวนเกินกว่าที่เขาจะเคยจินตนาการถึง ปลายปทุมถันสีอ่อนที่ชูชันจากความเย็นและอารมณ์ตื่นเต้นจากการต่อสู้ ทำให้เืในกายของเขาเดือดพล่านจนลืมความเ็ปจากาแที่ถูกไฟไหม้
"ฮ่าๆ! วันนี้ข้าได้ทั้งเงินและนางบำเรอชั้นดี!" โจรผู้นั้นหัวเราะอย่างหยาบคาย พุ่งเข้าใส่ฉินหลิวซีอย่างบ้าคลั่งโดยไม่สนใจคมดาบที่กำลังจะมาถึง
ฉินหลิวซีรู้สึกถึงความโกรธที่พุ่งขึ้นมา นางไม่เคยถูกดูิ่เช่นนี้มาก่อน นางรวบรวมพลังปราณทั้งหมดไว้ที่ปลายนิ้ว ท่วงท่าการต่อสู้ของนางในสภาพเปลือยเปล่านั้นงดงามราวกับระบำเทพธิดา แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดและรุนแรง วิชาตัวเบาของนางทำให้ร่างของนางพลิ้วไหวราวกับสายลม หลบหลีกคมมีดสั้นของโจรได้อย่างง่ายดาย ทุกการเคลื่อนไหวของสะโพกและทรวงอกที่เปลือยเปล่าล้วนเป็ไปตามหลักการของวิชาเต๋า แต่ในสายตาของโจร มันคือการยั่วยวนที่ร้ายกาจที่สุด
นางใช้มือซ้ายปัดป้องมีดสั้นที่พุ่งเข้าใส่ลำคอ ก่อนจะใช้มือขวาที่กำเข็มเงินไว้ ปาออกไปอย่างรวดเร็วและแม่นยำราวกับสายฟ้าฟาด เข็มเงินพุ่งเข้าปักที่จุดพลังของโจรอย่างต่อเนื่อง
ฉึก! ฉึก! ฉึก!
โจรผู้นั้นร้องด้วยความเ็ป ร่างกายของเขาเริ่มแข็งทื่อและเชื่องช้าลง แต่ความปรารถนาที่รุนแรงทำให้เขายังคงพยายามจะเข้าถึงตัวนาง
ในขณะเดียวกัน จ้าวอี้ิที่พักอยู่ในห้องข้างๆ ได้ยินเสียงะเิและเสียงต่อสู้ เขารีบคว้าดาบและพุ่งเข้ามาในห้องของฉินหลิวซีทันที
ภาพที่เขาเห็นทำให้เขาแทบหยุดหายใจ: ฉินหลิวซีเปลือยกายยืนอยู่กลางห้องน้ำที่เต็มไปด้วยไอน้ำและหยดน้ำ ร่างกายของนางงดงามราวกับภาพวาดที่ถูกสลักจากหยกขาว แต่ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นในการต่อสู้ ตรงหน้าคือนักฆ่าที่กำลังพยายามจะทำร้ายนาง
"หลิวซี!" จ้าวอี้ิะโ เขาพุ่งเข้าใส่โจรผู้นั้นทันที
แคร้ง!
เสียงดาบกระทบกันดังสนั่น จ้าวอี้ิแม้จะาเ็ แต่ก็ยังสามารถต่อสู้กับโจรผู้นั้นได้อย่างสูสี
"มีคนอื่นกำลังมา!" ฉินหลิวซีกล่าวเสียงเครียด นางใช้จิตััรับรู้ถึงฝีเท้าหลายคู่ที่กำลังวิ่งขึ้นบันไดมา
"เราต้องหนี!" จ้าวอี้ิกล่าว เขาใช้ดาบฟันเข้าที่แขนของโจรผู้นั้นอย่างรุนแรง ทำให้โจรผู้นั้นล้มลงไปกองกับพื้น
ฉินหลิวซีรีบคว้าชุดนักพรตมาคลุมร่างอย่างรวดเร็ว แต่ไม่มีเวลาสวมใส่ให้เรียบร้อย จ้าวอี้ิมองไปรอบๆ ห้อง และเห็นตู้เสื้อผ้าไม้ขนาดใหญ่ที่มุมห้อง
"ตู้เสื้อผ้า!" เขาะโ
ฉินหลิวซีเข้าใจทันที นางรีบวิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้า จ้าวอี้ิตามมาติดๆ พวกเขาเปิดประตูตู้เสื้อผ้าออกและเบียดตัวเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว
ตู้เสื้อผ้าแคบมากจนร่างกายของพวกเขาแนบชิดกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ จ้าวอี้ิรู้สึกถึงความนุ่มนวลและอบอุ่นของร่างฉินหลิวซีที่อยู่แนบชิดกับแผ่นอกของเขา กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรและกลิ่นกายของหญิงสาวที่เพิ่งอาบน้ำใหม่ๆ ทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด
ฉินหลิวซีเองก็รู้สึกถึงกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งและอบอุ่นของจ้าวอี้ิที่โอบล้อมนางไว้ ชุดนักพรตที่คลุมร่างนางไว้หลุดลุ่ย ทำให้ิัของนางัักับิัของเขาโดยตรง
ตึกตัก...ตึกตัก...
เสียงหัวใจของจ้าวอี้ิเต้นรัวอย่างบ้าคลั่งจนนางได้ยินชัดเจน
ปัง!
ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างรุนแรง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหลายคู่ที่เข้ามาในห้อง
"มันไปไหนแล้ว!" เสียงหนึ่งะโ
ฉินหลิวซีและจ้าวอี้ิกลั้นหายใจ พวกเขาเบียดตัวกันแน่นยิ่งกว่าเดิม ในความมืดมิดของตู้เสื้อผ้า จ้าวอี้ิพยายามยันตัวเองให้ห่างจากนางเอกเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เกิดการััที่ไม่เหมาะสม แต่พื้นที่ที่จำกัดทำให้เขาล้มเหลวโดยสิ้นเชิง
ความคิดของจ้าวอี้ิ: บัดซบ! นี่มันการทรมานชัดๆ! เขารู้สึกถึงความอ่อนนุ่มของร่างกายฉินหลิวซีที่แนบชิดกับเขา ปลายปทุมถันที่แข็งเป็ไตของนางัักับแผ่นอกของเขาอย่างจัง ความรู้สึกนั้นรุนแรงจนเขาแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ความเ็ปจากาแที่สีข้างถูกบดบังด้วยความปรารถนาที่พุ่งพล่าน เขาพยายามรวบรวมสติและท่องคาถาทำใจให้สงบ แต่กลิ่นหอมอ่อนๆ ของนาง และความรู้สึกที่ส่วนล่างของเขาัักับส่วนล่างของนางผ่านเนื้อผ้าที่บางเบาของชุดนักพรต ทำให้ความพยายามของเขาล้มเหลวโดยสิ้นเชิง
ความคิดของฉินหลิวซี: นี่คือความรู้สึก...ที่ถูกชำระล้างไปแล้วหรือ? นางรู้สึกถึงความแข็งแกร่งที่พุ่งพล่านของจ้าวอี้ิที่ัักับส่วนล่างของนางผ่านเนื้อผ้าที่บางเบา ความรู้สึกที่เพิ่งถูกชำระล้างไปเมื่อเช้าเริ่มก่อตัวขึ้นมาใหม่ในใจของนางอย่างช้าๆ มันไม่ใช่ความปรารถนาที่เร่าร้อนเหมือนกับเศรษฐีหวัง แต่มันเป็ความรู้สึกที่ตื่นเต้นและอยากรู้อยากเห็นอย่างประหลาด เมื่อร่างกายของพวกเขาขยับเล็กน้อยตามจังหวะการหายใจ การเสียดสีที่เกิดขึ้นเพียงเล็กน้อยก็ทำให้ร่างกายของนางตอบสนองอย่างรุนแรง นางรู้สึกถึงความชื้นที่เริ่มก่อตัวขึ้นที่หว่างขา และความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในฐานะนักพรตก็เริ่มสั่นคลอนอีกครั้ง
"ค้นให้ทั่ว! พวกมันต้องยังอยู่ในห้องนี้!"
เสียงฝีเท้าดังไปทั่วห้อง พวกเขาได้ยินเสียงการรื้อค้นที่รุนแรง และเสียงบ่นพึมพำของพวกโจรที่กำลังหงุดหงิด
จ้าวอี้ิพยายามขยับตัวเพื่อหลีกเลี่ยงการััที่รุนแรงเกินไป แต่การขยับตัวเพียงเล็กน้อยในพื้นที่แคบๆ กลับทำให้เกิดการััโดยบังเอิญที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม มือของเขาที่ยันผนังตู้เสื้อผ้าไว้เพื่อรักษาสมดุล กลับไปัักับสะโพกที่กลมกลึงและแน่นกระชับของฉินหลิวซีอย่างจัง
ฉินหลิวซีสะท้านไปทั้งร่าง นางกัดริมฝีปากเพื่อไม่ให้ส่งเสียงออกมา ปฏิกิริยาตอบสนองโดยธรรมชาติของร่างกายที่ถูกกระตุ้นทำให้ร่างกายของนางแอ่นเข้าหาเขาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว จ้าวอี้ิรู้สึกถึงความนุ่มนวลที่ตอบรับการััของเขา ความปรารถนาในใจของเขาพุ่งสูงขึ้นจนแทบจะะเิออกมา
ถ้าไม่ใช่เพราะสถานการณ์นี้... ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวของเขาอย่างรวดเร็ว
ในความมืดมิดและเงียบงัน มีเพียงเสียงหายใจที่แ่เบาของพวกเขา และเสียงรื้อค้นของพวกโจรที่ดังอยู่ภายนอก ความใกล้ชิดที่เกินเลยนี้สร้างความตึงเครียดทางเพศที่รุนแรงยิ่งกว่าการต่อสู้ใดๆ ที่พวกเขาเคยเผชิญมา
"ไม่มี! พวกมันหนีไปแล้ว!" เสียงหนึ่งะโด้วยความหงุดหงิด
"เป็ไปไม่ได้! ค้นอีกครั้ง!"
เสียงรื้อค้นยังคงดำเนินต่อไปอีกครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงฝีเท้าจะเริ่มห่างออกไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเงียบสนิท
จ้าวอี้ิและฉินหลิวซีรออีกหลายอึดใจเพื่อให้แน่ใจว่าพวกโจรไปแล้วจริงๆ
เมื่อความเงียบกลับมาปกคลุมห้องอีกครั้ง จ้าวอี้ิก็ค่อยๆ เปิดประตูตู้เสื้อผ้าออกอย่างช้าๆ แสงสลัวๆ จากภายนอกสาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นใบหน้าของทั้งสองที่แดงก่ำด้วยความอับอายและความปรารถนาที่ยังคงคุกรุ่น
"พวกเขา...ไปแล้ว" จ้าวอี้ิกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
ฉินหลิวซีไม่ได้ตอบอะไร นางเพียงแต่พยักหน้าเล็กน้อย ดวงตาของนางยังคงสับสนกับความรู้สึกที่เพิ่งเกิดขึ้น นางรีบจัดชุดนักพรตที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ ก่อนจะเดินออกจากตู้เสื้อผ้าไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้จ้าวอี้ิยืนอยู่คนเดียวในความมืดมิดของตู้เสื้อผ้า พยายามควบคุมลมหายใจและสติที่กระจัดกระจายของตนเอง
ต่อจากนั้น...
หลังจากออกจากตู้เสื้อผ้า ฉินหลิวซีรีบเดินไปยังหน้าต่างเพื่อตรวจสอบสถานการณ์ภายนอก ชุดนักพรตที่คลุมร่างนางไว้อย่างหลวมๆ ยังคงเผยให้เห็นเส้นสายของร่างกายที่งดงามใต้แสงจันทร์ที่ส่องเข้ามา นางใช้จิตััสำรวจรอบๆ โรงเตี๊ยม และพบว่าพวกโจรได้ถอนตัวไปแล้วจริงๆ
"พวกเขาไปแล้ว" นางกล่าวเสียงเบา โดยไม่หันมามองจ้าวอี้ิ
จ้าวอี้ิยังคงยืนอยู่ข้างตู้เสื้อผ้า ดวงตาของเขาไม่อาจละจากร่างของฉินหลิวซีได้ ภาพที่เขาเห็นในตู้เสื้อผ้าเมื่อครู่นี้ยังคงติดอยู่ในใจ ความรู้สึกของิัที่นุ่มนวลและอบอุ่นของนางที่ัักับร่างกายของเขา ยังคงทำให้เืในกายของเขาเดือดพล่าน
"หลิวซี..." เขาเรียกชื่อนางเบาๆ
ฉินหลิวซีหันมามองเขา ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความสับสนและความรู้สึกที่ซับซ้อน "อี้ิ... สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้..."
"ข้าเข้าใจ" เขาขัดจังหวะ "มันเป็เพียงสถานการณ์ฉุกเฉิน เราไม่มีทางเลือกอื่น"
แต่ทั้งสองคนต่างรู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในตู้เสื้อผ้านั้นมากกว่าแค่การหลบซ่อนจากพวกโจร มันเป็การเปิดเผยความรู้สึกที่ทั้งคู่พยายามปกปิดมาตลอด
ฉินหลิวซีเดินเข้าไปใกล้เขา ชุดนักพรตที่หลวมๆ ทำให้เห็นเส้นคอที่ขาวผ่องและไหล่ที่เปลือยเปล่าบางส่วน "อี้ิ... ข้ารู้สึกว่าตัวเองเริ่มเปลี่ยนไป หลังจากที่ได้พบเ้า ความรู้สึกที่ข้าคิดว่าถูกชำระล้างไปแล้ว กลับมาแรงกว่าเดิม"
จ้าวอี้ิก้าวเข้าไปใกล้นางมากขึ้น มือของเขาเอื้อมไปััแก้มของนางเบาๆ "หลิวซี... ข้าก็เช่นกัน ั้แ่วันแรกที่ได้พบเ้า ข้ารู้ว่าเ้าไม่ใช่แค่นักพรตธรรมดา เ้าคือผู้หญิงที่ข้าปรารถนา"
ฉินหลิวซีรู้สึกถึงความอบอุ่นจากการััของเขา ร่างกายของนางสั่นเทาเล็กน้อย "แต่ข้าเป็นักพรต ข้าไม่ควรมีความรู้สึกเช่นนี้..."
"ความรู้สึกของเ้าเป็สิ่งที่แท้จริง" เขากล่าวเสียงเบา "อย่าปฏิเสธมัน"
ในความเงียบของคืนนั้น ทั้งสองคนยืนเผชิญหน้ากัน ความปรารถนาที่ถูกปลุกขึ้นมาในตู้เสื้อผ้ายังคงคุกรุ่นอยู่ระหว่างพวกเขา แต่ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม พวกเขายังต้องเผชิญกับอันตรายมากมาย และความรู้สึกที่ซับซ้อนนี้จะต้องรอเวลาที่เหมาะสมกว่านี้
"เราควรพักผ่อน" ฉินหลิวซีกล่าวในที่สุด "พรุ่งนี้เราต้องออกเดินทางต่อ"
จ้าวอี้ิพยักหน้า แต่ก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้อง เขาหันกลับมามองนางอีกครั้ง "หลิวซี... สิ่งที่เกิดขึ้นคืนนี้ ข้าจะไม่มีวันลืม"
ฉินหลิวซีมองตามหลังของเขาจนกระทั่งเขาหายไปในความมืด ก่อนจะค่อยๆ นั่งลงบนเตียง มือของนางััที่ริมฝีปากที่ยังคงรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเมื่อครู่นี้ ความรู้สึกใหม่ๆ ที่เกิดขึ้นในใจทำให้นางทั้งตื่นเต้นและกังวลไปพร้อมๆ กัน
คืนนั้นทั้งสองคนต่างนอนไม่หลับ ทั้งคู่ต่างนึกถึง่เวลาที่อยู่ในตู้เสื้อผ้า ความรู้สึกของการัักัน และความปรารถนาที่เริ่มก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา พวกเขารู้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว และไม่มีทางกลับไปเป็เหมือนเดิมได้อีกต่อไป
9K
