ทะลุมิติในยุค 70 มาเป็นภรรยาของหนุ่มบ้านนอกสุดเถื่อน(?)

บทที่ 25 ความแตกต่างของเสิ่นเสี่ยวเยว่

เสิ่นเสี่ยวเยว่แค่คิดในใจ มือของเธอก็ปรากฏปืนสีดำขลับกระบอกหนึ่ง เล็งไปที่หน้าผากของชายร่างใหญ่คนนั้นเช่นกัน

ในทันใดนั้นบรรยากาศก็พลันเงียบสงัด ทุกคนตาเหลือกจนแทบจะหลุดออกมา แต่ไม่มีใครกล้าส่งเสียงออกมาโดยไม่คำนึงถึงชีวิต

เหตุการณ์บ้าอะไรกันนี่ พวกเขาแค่มาจัดการสาวบ้านนอกคนหนึ่ง ทำไมถึงกลายเป็นการยิงต่อสู้กันไปได้

เมื่อเผชิญหน้ากับปากกระบอกปืนสีดำสนิท ชายร่างใหญ่คนนั้นก็เริ่มไม่สงบ ทั้งร่างเกร็งจนเห็นได้ชัด

"มือที่ถือปืนกำลังสั่นอยู่นะ ทำไมล่ะ?"

เสิ่นเสี่ยวเยว่ไม่หลบไม่หลีก กลับเดินเข้าไปหาอย่างตรง ๆ สายตาของเธอกวาดมองผ่านปืนที่อีกฝ่ายเล็งมาที่เธออย่างเรียบเฉย มุมปากของเธอเผยรอยยิ้มเย็นชาเล็กน้อย

ชายร่างใหญ่คนนั้นตกตะลึง ไม่คิดว่าแม้แต่เรื่องนี้ก็ไม่สามารถทำให้เสิ่นเสี่ยวเยว่กลัวได้ ยิ่งไม่คิดว่าเสิ่นเสี่ยวเยว่จะมีปืนด้วย

พื้นที่ชนบทเล็ก ๆ ห่างไกลแห่งนี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่มีคนแบบนี้ปรากฏตัวขึ้น?

เสิ่นเสี่ยวเยว่ค่อย ๆ เดินไปข้างหน้าทีละก้าว ในขณะที่เขาก็ถอยหลังทีละก้าวเช่นกัน

"ปืนกระบอกนี้ไม่ใช่ของนาย แถมในนั้นยังไม่มีกระสุนด้วย ใช่ไหม?"

"เธอ...เธอรู้ได้ยังไง?" ชายร่างใหญ่ถามด้วยความตกใจและไม่อยากเชื่อ

ปืนกระบอกนี้เขาได้มาจากตลาดมืดเมื่อหลายปีก่อน แต่เดิมธุรกิจที่เขาทำก็ไม่ค่อยสะอาดนัก ที่ซื้อปืนมาก็แค่เพื่อข่มขู่ บางทีในยามคับขันอาจจะใช้ป้องกันตัวได้

แต่ไม่เคยมีใครมองการแสร้งทำของเขาออกมาก่อน

มีเพียงผู้หญิงคนนี้เท่านั้น

เสิ่นเสี่ยวเยว่แค่นเสียงเบา ๆ "แค่จับปืนยังจับไม่เป็นเลย ยังคิดจะใช้ปืนอีกเหรอ? ถ้าในปืนคุณมีกระสุน คุณจะต้องกลัวฉันขนาดนี้หรือไง?"

คนคนนี้แม้มีประสบการณ์แต่ยังไม่มากพอ แค่พูดนิดหน่อยก็ถูกเธอหลอกเอาได้แล้ว

ตอนนี้ชายซึ่งเป็นลูกพี่ใหญ่ของเหล่านักเลงได้แต่ยืนนิ่งอ้ำอึ้งพูดอะไรไม่ออก

เรื่องแค่นี้ยังดูออก ดูเหมือนครั้งนี้พวกเขาจะเจอของจริงเข้าให้แล้ว!

ถ้าเจอคนที่อยู่ในระดับเดียวกัน เขาอาจจะคิดที่จะกลืนกินและแทนที่อีกฝ่ายได้

แต่เมื่อเจอคนที่เหนือกว่าตัวเองหลายระดับอย่างชัดเจน เขาก็คิดได้แค่อย่างเดียวว่า ต้องไม่ทำให้คนคนนี้โกรธเด็ดขาด

ชายร่างใหญ่จ้องลูกน้องที่ก่อเรื่องอย่างดุดัน รีบวางปืนลงแล้วยิ้มให้เสิ่นเสี่ยวเยว่พลางพูดว่า "ต้องโทษที่พวกเรามีตาแต่ไม่รู้จักเขาไท่ซาน*[1] หวังว่าคุณจะให้อภัย"

"ผมชื่อเหอจิ้น เป็นคนขับรถบรรทุก ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรครับ? สนใจจะมาเป็นพันธมิตรกันไหม?"

เหล่าลูกน้องรอบข้างอ้าปากจนกรามแทบค้าง เมื่อครู่ยังเอาปืนจ่อหัวกันอยู่เลย ตอนนี้กลับจะมาสานสัมพันธ์เป็นพันธมิตรกันซะแล้ว

สถานการณ์เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

คนขับรถบรรทุกเหรอ?

เป็นอาชีพที่ดีนะเนี่ย...

เสิ่นเสี่ยวเยว่มือก็หมุนปืนเล่นไปช้า ๆ ปากก็พูดว่า

"พันธมิตรเหรอ? ฉันไม่กล้าหรอก ยังไงฉันก็เป็นคนขี้กลัว ถ้าพวกนายใจดีปล่อยให้ฉันกลับบ้านอย่างปลอดภัย ฉันก็พอใจแล้ว"

เหอจิ้นยิ้มประจบอย่างระมัดระวัง "จะเป็นไปได้ยังไงล่ะครับ? พวกเราจะกล้ารังแกคนเก่งอย่างคุณได้ยังไง? พวกเราเป็นแค่พวกหยาบคาย ที่ผ่านมาล่วงเกินคุณไปมาก ต้องขอโทษด้วยนะครับ"

เขาเตะหัวหน้านักเลงคนเมื่อวานที่แอบมาหลบอยู่ด้านหลังอย่างแรง "รีบขอโทษคุณหนูคนนี้เร็วเข้า!"

นักเลงคนนั้นหมดท่าโอหังไปนานแล้ว โดนเตะทีก็ไม่กล้าพูดอะไร

เขาได้แต่คุกเข่าลงกับพื้น น้ำตาไหลพราก พลางพูดว่า "คุณผู้หญิงครับ ผมขอโทษ ผมมันไม่มีตาดูคน ขอคุณโปรดให้อภัยคนต่ำต้อยอย่างผมด้วย ผมสัญญาว่าต่อไปจะไม่มายุ่งกับคุณอีก..."

"ไม่อยากแก้แค้นแล้วหรือ?"

"ไม่...ไม่กล้าแล้วครับ..."

เสิ่นเสี่ยวเยว่เดินเข้าไปข้างหน้านักเลงคนนั้น ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของเขา เธอก็ยื่นมือคว้าแขนอีกข้างที่ยังดีอยู่ของเขาแล้วบิดอย่างแรง

กร๊อบ!

นั่นคือเสียงกระดูกหัก

"อ๊ากกก!"

อันธพาลคนนั้นร้องโหยหวนสุดเสียง ความเจ็บปวดจากแขนที่หักทำให้เขาแทบอยากตาย ได้แต่กลิ้งไปมาอยู่บนพื้นด้วยความทรมาน

แต่เสี่ยวเยว่ยังรู้สึกว่าไม่พอ

"ถ้าฉันจับได้อีกว่านายไปลวนลามผู้หญิงบ้านไหน หรือทำอะไรไม่ดี..."

เธอบรรจุกระสุนอย่างคล่องแคล่วแล้วยิงไปที่อันธพาลคนนั้นหนึ่งนัด

ทุกคนตกใจจนเหงื่อไหลออกมา บางคนที่ขี้ขลาดหน่อยถึงกับเอามือปิดตา ไม่กล้ามองสภาพน่าสยดสยองของนักเลงคนนั้นที่โดนยิง

นักเลงคนนั้นคิดว่าตัวเองต้องตายแน่ ๆ จึงกรีดร้องออกมาดังลั่นโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น 

เสี่ยวเยว่แคะหูอย่างรำคาญ "หุบปากซะ เสียงร้องน่ารำคาญจริง ๆ ! "

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ทุกคนถึงกล้ามองดูอย่างละเอียด

ที่แท้กระสุนนัดนั้นเฉียดผ่านข้างหูของเขาไป ทิ้งรอยแผลลึกเอาไว้

"ถ้ามีคราวหน้า ฉันจะเอาชีวิตนาย"

กลิ่นแปลก ๆ โชยมาจากด้านล่าง ผู้ชายตัวโตคนหนึ่งถึงกลับตกใจจนฉี่ราดใส่กางเกง!

วิธีการอันโหดเหี้ยมของเธอ ทำให้ทุกคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุต้องหลบตา ก้มหน้าลงไม่กล้าสบตากับเธอ

ทั้งตกใจทั้งกลัว

ขณะที่เสิ่นเสี่ยวเยว่กำลังทำสิ่งเหล่านี้ เธอก็ไม่ลืมที่จะสังเกตสีหน้าของเหอจิ้น นัยน์ตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ไร้ซึ่งความโกรธแค้น นั่นจึงทำให้เธอรู้สึกพอใจไม่น้อย

เป็นคนที่รู้จักแยกแยะความสำคัญได้ดี

เมื่อนึกถึงอาชีพขับรถบรรทุกของเขา เสิ่นเสี่ยวเยว่ก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา

"ฉันชื่อเสิ่นเสี่ยวเยว่ ทุกวันฉันจะไปขายของแถวโรงงานเหล็กในช่วงบ่าย ต่อจากนี้นายคงรู้ว่าต้องทำอะไรนะ"

พูดจบ เสิ่นเสี่ยวเยว่ก็ปัดมือ หมุนตัวเดินไปที่จักรยานของเธอ ทุกคนต่างหลีกทางให้เธอโดยอัตโนมัติ

ไม่มีใครกล้าขวางทาง

ส่วนปืนกระบอกนั้น เพียงชั่วพริบตาเธอก็เก็บมันกลับเข้าไปในพื้นที่มิติแล้ว แต่ในสายตาของทุกคนกลับกลายเป็นหลักฐานที่แสดงให้เห็นถึงฝีมือที่ลึกล้ำยากจะคาดเดาของเธอ

เสิ่นเสี่ยวเยว่ปั่นจักรยานจากไปอย่างสบาย ๆ ทิ้งให้พวกผู้ชายเหล่านั้นมองหน้ากันอย่างทำตัวไม่ถูก ส่วนหัวหน้านักเลงที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เห็นได้ชัดว่าพวกเขาส่วนใหญ่ไม่ได้มีความผูกพันกับคนคนนี้มากนัก

หัวหน้าของพวกเขาก็คือ เหอจิ้น

"พี่เตา ผู้หญิงคนนี้อันตรายเกินไปแล้ว"

"ใช่ครับพี่เตา ถึงยังไงพวกเราก็แวะมาแถวนี้แค่ปีละสองสามครั้ง เรารีบไปกันเถอะครับ"

คนกลุ่มนี้ล้วนเป็นคนขับรถบรรทุก ตลอดทั้งปีต้องขับรถไปทั่ว เพียงแต่วันนี้บังเอิญแวะมาพักที่นี่และอยากหาอะไรสนุก ๆ ทำเท่านั้น

เหอจิ้นจ้องมองไปยังทิศทางที่เสิ่นเสี่ยวเยว่จากไปอย่างครุ่นคิด ก่อนจะพูดว่า "พวกนาย พรุ่งนี้ก็ไปกันก่อนเถอะ ฉันจะอยู่ที่นี่เพื่อรอพบเธอสักหน่อย"

สำหรับคนแบบเขา แค่หนึ่งหรือสองประโยคก็เข้าใจแล้ว

บางที นี่อาจจะเป็นโอกาสดีก็ได้

หลังจากพิจารณาคำพูดของเสิ่นเสี่ยวเยว่อีกครั้ง จึงเสริมว่า "ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ พวกนายทุกคนต้องเก็บเงียบไว้ ห้ามพูดออกไปเด็ดขาด เข้าใจไหม?"

"เข้าใจครับ" ทุกคนตอบพร้อมกัน

ทุกคนไม่ใช่คนโง่ เรื่องแบบนี้หากเล่าออกไปก็มีแต่จะเสียหายไม่มีประโยชน์อะไร

ส่วนนักเลงที่แขนหักทั้งสองข้างนั้น พอส่งถึงโรงพยาบาล พวกเขาก็ไม่ได้สนใจอีก

ในขณะเดียวกัน เสิ่นเสี่ยวเยว่เพิ่งปั่นจักรยานไปได้ไม่ไกล ก็สังเกตเห็นสวี่หนิงอันยืนรออยู่ที่ริมถนน

หัวใจของเธอกระตุกวูบ รีบปั่นจักรยานเร็วขึ้น "ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่ ที่บ้านมีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"

'เขาคงไม่เห็นอะไรหรอกใช่ไหม?'

สวี่หนิงอันส่ายหน้าพลางกล่าว "ไม่มีอะไรหรอก แค่ผมเห็นว่ามันค่อนข้างดึกแล้ว กลัวว่าคุณจะกลัวถ้าอยู่คนเดียว เลยมารับหน่อย"

เขาแกะห่อกระดาษน้ำมันในมือออก ข้างในมีขนมหวานอยู่หลายชิ้น

"ถ้าหิวก็กินนี่ประทังท้องไปก่อนนะ"

เสิ่นเสี่ยวเยว่หยิบขนมหวานขึ้นมากัดชิ้นหนึ่ง ความหวานของขนมแผ่ซ่านถึงหัวใจ จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าการที่ตัวเองต้องดิ้นรนอยู่ข้างนอก แต่พอกลับบ้านแล้วมีคนรออยู่ก็ไม่เลวเหมือนกัน

"คุณขี่จักรยานแทนฉันหน่อยได้ไหม ฉันเหนื่อยนิดหน่อย"

เธอเงยหน้าขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเล็กน้อย ถ้ากลุ่มนักเลงเมื่อสักครู่เห็นท่าทางของเธอในตอนนี้ ลูกตาคงจะถลนออกมาด้วยความตกใจแน่

ช่างแตกต่างกันมากเกินไปแล้ว!

"ได้สิ แน่นอน"

สวี่หนิงอันตอบรับด้วยความยินดีพร้อมอุ้มเสิ่นเสี่ยวเยว่ลงจากอานจักรยานไปนั่งที่เบาะหลัง แล้วส่งห่อกระดาษน้ำมันให้เธอ ให้เธอนั่งกินไปพลาง ๆ

เขาปั่นจักรยานได้นิ่งมาก พาเธอผ่านทุ่งนาแล้วทุ่งนาเล่า ค่อย ๆ เคลื่อนไปตามถนนเส้นเล็ก ๆ

ชาวบ้านที่ผ่านไปผ่านมาเห็นพวกเขา ก็ทักทายอย่างเป็นมิตร "หัวหน้าสวี่ เวลานี้ยังต้องมารับภรรยากลับบ้านอีกเหรอ?"

"วันนี้ไม่ยุ่งน่ะครับ" สวี่หนิงอันหยุดทักทายกับพวกเขา

คนแก่คนหนึ่งทำเสียงจุ๊ปากด้วยความแปลกใจ "ไม่นึกว่าไอ้หนูนี่จะรู้จักเอาใจใส่ภรรยาขนาดนี้ แต่ก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้เลยนะ"

"ใครว่าล่ะ พี่อันเป็นคนดีมาตลอดนะ" คนหนุ่มอีกฝั่งไม่พอใจจึงพูดแทรกขึ้นมา

สวี่หนิงอันหัวเราะเบา ๆ ตัดบทการถกเถียงของพวกเขา "พวกเรายังมีธุระต้องทำที่บ้าน ขอตัวก่อนนะครับ"

"เฮ้อ คู่สามีภรรยานี่ ชีวิตช่างหวานชื่นกันจริง ๆ "

คนอื่น ๆ มองดูทั้งสองคนจากไปด้วยความอิจฉา ใครจะคิดว่าสะใภ้ที่แต่งเข้ามาไม่ถึงเดือน ก็ทำให้สกุลสวี่เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ขนาดนี้

หนี้สินหมดไป เงินทองก็มีมากขึ้น ชีวิตก็ดูมีความหวังมากขึ้นเรื่อย ๆ แทบทุกวันจะต้องได้กลิ่นหอมของเนื้อสัตว์โชยมาจากบ้านสกุลสวี่

สะใภ้ของสกุลสวี่คนนี้ช่างเป็นคนที่มีบุญจริง ๆ !

[1] มีตาแต่ไม่รู้จักเขาไท่ซาน (有眼不识泰山) เปรียบเทียบกับประโยคไทยที่คุ้นเคยกันคือ 'มีตาแต่หามีแววไม่' ใช้เพื่อพูดยกย่องผู้อื่น