"ซือซิ่นหลิงชีวิตหลังจากนี้ฉันจะดูแลเองขอให้เธอไปที่ชอบที่ชอบนะ" นางเอ่ยกับตัวเองเบาๆ เมื่อนางเอ่ยจบจึงมีลมพัดผ่านตัวนางไป
“ฮูหยินพูดกับบ่าวหรือเ้าคะ”เพ่ยเพ่ยเอ่ยถามอย่างแปลกใจ
"ไม่มีอะไรข้าพูดกับตัวเองเ้ามีอะไรทำก็ไปทำเถอะ" นางเอ่ยไล่อย่างขอไปที
“เช่นนั้นบ่าวไปหาอะไรมาให้ฮูหยินกินนะเ้าคะ”เพ่ยเพ่ยเอ่ยเสร็จจึงรีบไปหาอาหารให้ซิ่นหลิงอย่างรีบร้อน
"เฮ้อออแล้วเราจะทำอย่างไรละทีนี้ไปที่ไหนก็ไม่ได้ มีสามี สามีก็ไม่รัก เฮ้ออ"ซิ่นหลิงถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจที่ต้องมาทนอยู่ในสภาพนี้
"ท่านยมบาลฉันขอให้ชาตินี้มีแต่คนรักไงไหงถึงส่งมาในร่างนี้เล่า"ซิ่นหลิงพาลว่าไปถึงท่านยมบาล
ติ้ง!
“เสียงอะไรนะ”ซิ่งหลิงมองหาที่มาของเสียงแต่ก็ไม่พบที่มา
"ขณะนี้ระบบกำลังทำการติดตั้งนายหญิงจะเข้าสู่สภาวะจำศีลภายในห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง" ตุบ ร่างของซิ่นหลิงทิ้งตัวลงตามแรงโน้มถ่วงของทันที
“ฮูหยิน!” เพ่ยเพ่ยที่กลับมาพร้อมอาหารใเป็อย่างยิ่งที่เห็นนายของตนนอนสลบอยู่ที่พื้นห้องห้องทำงานนายท่านจิ้น
"เรียนนายท่านหญิงรับใช้ฮูหยินมาแจ้งว่าฮูหยินได้เกิดเหตุล้มหัวกระแทกพื้นหมดสติขอรับ"พ่อบ้านจิ้นได้เอ่ยรายงานแก่นายของตนจิวฝูจิปากอย่างอารมณ์เสีย "จะมาบอกข้าทำไมไปตามหมอมาดูนางสิ. บอกข้านางจะหายหรือไง"เอ่ยจบจิวฝูก็ไม่สนใจพ่อบ้านจิ้นอีกเขาหันไปตรวจบัญชีของร้านในตระกูลจิ้นต่อทันที เมื่อพ่อบ้านจิ้นเห็นว่าผู้เป็นายไม่สนใจแล้วจึงขอตัวไปทำธุระของตนทันที
“ท่านหมอ ฮูหยินเป็อย่างไรบ้างเ้าคะ”เพ่ยเพ่ยเอ่ยถามอย่างเป็ห่วงนายของตน
"ข้าขอกล่าวตามตรงั้แ่ตรวจผู้คนมาข้าไม่เคยพบเจอคนที่มีอาการป่วยอย่างนี้มาก่อน"ท่านหมอกล่าวอย่างจนปัญญา
“ฮูหยินเป็อย่างไรหรือเ้าคะ”เพ่ยเพ่ยเริ่มร้อนรนเพราะคิดว่าซิ่นหลิงป่วยหนักจนรักษาไม่ได้แล้ว
"จากที่ข้าดูเหมือนนางไม่ป่วยเพียงแค่หลับไปเพียงเท่านั้นาแที่หัวของนางหายเร็วจนน่าสงสัยแผลลึกขนาดนั้นไม่น่าจะหายได้เร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ"ท่านหมอยังคงเอ่ยถามอย่างฉงนสงสัย
“ฮูหยินขอข้าน้อยจะตายหรือไม่เ้าคะ”เพ่ยเพ่ยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวล
"ไม่มีอะไรน่าเป็ห่วงเดี่ยวข้าจะเขียนเทียบยาบำรุงให้ ใส่น้ำสามส่วนต้มเหลือหนึ่งส่วนนะ" ท่านหมออธิบายวิธีต้มยาให้เพ่ยเพ่ยฟัง
“เสร็จแล้ว ข้าขอตัว”เมื่อเขียนเทียบยาเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงขอตัวกลับโดยมีพ่อบ้านจิ้นเดินตามไปส่งที่หน้าจวน
"ฮูหยินเวรกรรมอันใดหนอท่านจึงต้องเจ็บตัวซ้ำซากเยี่ยงนี้" เพ่ยเพ่ยเอ่ยตัดพ้อในโชคชะตาของนายตน
“หึ กรรมที่พรากคนรักจากกันนะสิ”จิวฝูเอ่ยออกมาอย่างประชดประชัน
“นายท่าน”เพ่ยเพ่ยอุทานอย่างใ
"หรือไม่จริงพวกเ้าพรากข้าจากคนรักที่เจ็บตัวบ่อยๆ เช่นนี้คงเป็เพราะ์มีตาลงโทษคนเลวอย่างนางเป็แน่เมื่อใดนางตาแผ่นติดคงสูงขึ้น"จิวฝูยังคงเอ่ยต่อด้วยรอยยิ้มเหยียดหยันในให้กับหญิงสาวที่ได้ชื่อว่าฮูหยินของตน
"นายท่านฮูหยินไม่เคยคิดทำร้ายใครเลยนะเ้าคะถึงนางจะร้ายไปบ้างแต่ก็ไม่เคยคิดทำร้ายใครแน่นอนเ้าค่ะบ่าวยืนยันได้ว่าที่อนุอิงฮวาแท้งบุตรไม่เกี่ยวกับฮูหยินเลยเ้าค่ะวันนั้นฮูหยินไม่ได้ออกจากโรงครัวเลยเ้าค่ะหากนายท่านไม่เชื่อท่านสามารถไปถามบรรดาแม่ครัวได้เลยเ้าค่ะ
"หากข้าบอกว่านางเป็คนทำนางก็เป็คนทำเข้าใจรึไม่" จิวฝูตวาดเสียงดัง แล้วจึงสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป
"ฮืออฮูหยินเหตุใดนายท่านจึงทำเช่นนี้กับท่านกันนะเ้าคะเมื่อใดนายท่านจึงจะเห็นใจและรักฮูหยินของบ่าวกันนะเ้าคะ"เพ่ยเพ่ยเอ่ยอย่างสงสารนายของตนเมื่อกล่าวเสร็จแล้วเพ่ยเพ่ยจึงออกไปต้มยามาให้ป้อนนายของตน
“นายหญิงยินดีตอนรับสู้ระบบที่รักขอรับ”เสียงปริศนาดังขึ้นจากที่ใดที่หนึ่ง
“แล้วนี้ข้าอยู่ที่ใด”ซิ่นหลิงเอ่ยถามอย่างแปลกใจเพราะไม่ว่านางจะมองไปทางใดก็พบกับสีขาวไม่มีที่สิ้นสุด
"ตอนนี้นายหญิงอยู่ระหว่างการติดตั้งระบบขอรับทำให้ตอนนี้ร่างกายของนายหญิงอยู่ระหว่างการจำศีลแต่ไม่ต้องกังวลเลยขอรับอีกเพียงสองวันท่านก็จะฟื้นเองขอรับ" ระบบเอ่ยตอบ
“แล้วฉันจะสามารถมองเห็นตัวของนายได้หรือไม่”นางเอ่ยถามอย่างอยากรู้
“ได้แน่นอนขอรับ” ระบบที่รักเอ่ยตอบอย่างดีใจที่จะได้ปรากฏตัวต่อหน้านายของตนเสียที
27
