หลังจากที่กลุ่มของเป่ยจินกลับมา ก็ได้ซื้อซาลาเปามาจำนวนมาก เกินกว่าจำนวนคน ด้วยตั้งใจนำมามอบแก่กลุ่มขอทานน้อยเ่าั้
“คารวะขอรับนายท่าน” พี่ใหญ่หนึ่งในกลุ่มขอทานน้อยเอ่ยออกมา เมื่อเห็นว่าคนนายจ้างตนเองกลับมาแล้ว นั้นหมายถึงว่า พวกตนกำลังจะได้เงินเพื่อนำไปรักษาน้องเล็ก
“อืม รับเงินไปสิ” หยางคงยื่นเงินให้แก่ขอทานน้อย โดยใส่ในถุงเงินเอาไว้
“อ่ะ ข้าซื้อมามากเกินไปพวกเ้ารับไปเสีย” เป่ยจินได้โอกาสจึงยื่นซาลาเปา ให้กับกลุ่มขอทานน้อยเช่นกัน
“เอ่อ” เหล่าขอทานน้อยลังเลที่จะยื่นมือไปรับ เด็กน้อยต่างหันไปมองพี่ใหญ่ของตน เพื่อให้ตัดสินใจว่าจะรับหรือไม่รับ
เป่ยจินที่เห็นเช่นนั้นก็พอใจยิ่ง ที่ขอทานน้อยเหล่านี้ มิได้มีความละโมบ และแย่งชิงกัน ทั้งยังให้ผู้เป็พี่ใหญ่ได้ตัดสินใจก่อนต่างหาก เพียงแต่นางเองก็อยากทดสอบ…
“เช่นนั้นก็ทิ้งเสียเถิด” นางมิจำเป็ต้องพูดหลายรอบ หากมิรับความปรารถนาดีจากนางๆ ก็มิว่า
“อ่ะ รับขอรับ พวกข้ารับไว้อย่างทิ้งเลยขอรับ เช่นนั้นข้าและเหล่าน้องๆ ขอบพระคุณนายท่านขอรับ พวกข้าขอตัวก่อนนะขอรับ น้องๆ ของข้ามิสบายข้าจะรีบนำเขาไปหาหมอ” แน่นอนว่าพี่ใหญ่ของกลุ่มขอทานน้อยนั้น หาได้ไร้ซึ่งประสบการณ์ในชีวิต การเป็ขอทานและมีชีวิตรอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ เขาผ่านอะไรมาเยอะมากมายนัก ใช่ว่าจะมองคนมิออก เพียงแต่จุดประสงค์ที่กลุ่มคนเหล่านี้ยื่นมา ช่างไร้สาเหตุ โลกใบนี้สอนให้เขารู้ว่า ทุกสิ่งล้วนต้องใช้สิ่งใดแลกมาเสมอ เช่นเดียวกับครอบครัวของเขาที่ต้องแลกไป
“เดี๋ยวก่อน พวกเ้าพักอยู่ที่ใด” เป่ยจินเอ่ยขัดกลุ่มขอทานน้อยก่อนที่ทั้งหมดกำลังจะเดินจากไป เห็นได้ชัดว่าความคิดความอ่านขอเด็กหนุ่มคนนี้น่าสนใจยิ่งนัก
จากนั้นจึงยื่นมือไปลูบหัวเด็กน้อยที่ไม่สบายเบาๆ คนที่ไร้ซึ่งพลังปราณหรือมีพลังปราณต่ำกว่าเป่ยจิน อาจจะมองมิออกว่านางกำลังช่วยรักษาเบื้องต้นให้กับเด็กคนนี้ พลังชีวิตที่เหลือน้อยเต็มที หากไปถึงร้านยาหรือโรงหมอ หมอที่รักษาคงปฏิเสธอยู่ดี ด้วยรู้ว่ามิว่าสมุนไพรหรือยาใดๆ คงมิอาจยื้อชีวิตเด็กคนนี้ได้
นางมิรู้ว่าเด็กคนนี้โดนพิษอันใดมา คนที่ทำช่างโเี้และอาฆาตยิ่งนัก ้าให้เ้าตัวน้อยค่อยๆ เ็ปจนจากไปในที่สุด แม้จะมิใช่พิษที่ร้ายแรงที่สุด แต่หากใช้กับเด็กไม่กี่หนาวก็ถือว่าโหดร้ายเกินจะทน
“ตรอกขอทานขอรับ ชาวบ้านที่นี่รู้จักทุกคน หากท่าน้าจ้างงานพวกข้าสามารถไปที่นั่นได้เลยขอรับ” หัวหน้าเด็กน้อยชะงักไปขณะหนึ่ง เมื่อเห็นว่าคุณหนูที่จ้างตนเอง เอามือมาััน้องชายคนเล็กของตนเอง
แต่หากจะทำร้ายน้องชายตน ตนเองก็พร้อมจะสู้ แม้จะต้องตายไป แต่มากกว่าครึ่งของความรู้สึกของเขา มันกำลังบอกว่าปล่อยให้คุณหนูท่านนี้ลูบหัวน้องตนเองได้
เป่ยจินที่ทำการถ่ายพลังปราณและถอนพิษให้แก่เด็กน้อย เหลือบมองพี่ใหญ่ที่กำลังอุ้มเด็กน้อยด้วยปรายหางตาแล้วยกยิ้มมุมปากเบาๆ
ทักษะการมองคนของเ้าเด็กนี้ถือว่าใช้ได้ทีเดียว เมื่อเห็นว่าอาการของเด็กน้อยคงที่แล้วนางจึงละมือออกและถอยออกมาเล็กน้อย
“อืม ไปเถิด” หลังจากชักมือกลับมา จึงหันไปสบตากับหยางคง และพยักหน้าให้เด็กน้อยเบาๆ
“ขอบพระคุณมากๆ ขอรับ เช่นนั้นพวกข้าขอลาก่อน” กลุ่มขอทานน้อยรีบวิ่งออกไป เพื่อมุ่งหน้าไปยังร้านยาเพื่อรักษาน้องชายของตนเองทันที
คุณหนูทำเช่นนี้อีกแล้วนะขอรับ หยางคงส่งพลังจิตออกไป เพื่อเตือนคุณหนูของตนเอง ด้วยกลัวว่าในการใช้พลังแต่ละครั้งคุณหนูต้องเสียพลังปราณไปมากแค่ไหน มิอยากให้เกิดอันตรายใดๆ กับคุณหนูของตน
ยามเว้ย (เวลา 13.00-14.59 น.) หลังจากเดินเล่นมาได้สักพักและจัดการซ์้อของที่้าแล้ว ไป่ฮวาจึงแนะนำให้เป่ยจินและหยางคงเข้าพัก ณ โรงเตี๊ยมของนางอีกเช่นเคย เป็อันว่าตระกูลไป๋คือตระกูลค้าขายที่ทำกิจการเกือบจะครอบคลุมในทุกด้าน
“จินเออร์ เช่นนั้นเย็นนี้ไปทานข้าวบ้านข้าหรือไม่” ไป๋ฮวาเอ่ยชวนสหายออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ มิได้กลัวคนตรงหน้ามิไป เพียงแต่กลัวว่าหากคนตรงหน้ายินดี แล้วคนที่จวนจะยินดีหรือไม่ แต่เช่นไรก็แล้วแต่ นาง้าสหายจริงๆ
“ไว้วันหลังเถิด ข้าเหนื่อยมากอยากพัก” เป่ยจินเอ่ยปฏิเสธออกมาด้วยเพราะวันนี้เจอเื่ต่างๆ มากมาย อีกทั้งยังเสียพลังไปมากนักจากการรักษาเด็กน้อยคนนั้น จึงอยากพักผ่อนจริงๆ
“เช่นนั้นหรือ งั้นพรุ่งนี้ละ” ไป๋ฮวาเข้าใจเป่ยจิน เพียงแต่ก็ยังอดคาดหวังมิได้ อยากให้คนตรงหน้าได้รู้จักกับครอบครัวของตนเองบ้าง
“อืมๆ พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน” เป่ยจินเห็นเช่นนั้นจึงรีบเอ่ยตกลง เพื่อ้าให้ไป๋ฮวาปล่อยนางไปเสียที นางอยากเข้าไปฟื้นฟูพลังตนเองเสียที ไม่เช่นนั้น หยางคงคงส่งสารรายงานครอบครัวของนางแน่ หากเห็นว่านางเป็เช่นนี้
“ได้ เช่นนั้นข้าลาก่อน เชิญพวกเ้าพักผ่อน” ไป๋ฮวาที่รับรู้แล้ว จึงมิได้ตามตื้ออีกต่อไป
“อืม ลาก่อน”
หลังจากที่ไป๋ฮวาจากไป เป่ยจินก็ได้เข้าสู่มิติทันที ส่วนหยางคงนั้นรู้หน้าที่ของตนเอง จึงนั่งรอคุณหนูของตนในห้องเงียบๆ มิได้ออกไปไหน ป้องกันการเกิดเหตุที่มิคาดคิดขึ้นมาภายหลัง
ไม่นานนัก เป่ยจินก็ออกมาจากมิติของตนเองด้วยพลังปราณที่เต็มเปี่ยม เมื่อออกมาจากมิติก็ได้นำอาหารออกมาให้หยางคงได้ทานด้วย
ในตอนนี้นั้นนางสามารถทำอาหารภายในมิติได้แล้ว ดังนั้นจึงทำออกมาด้วยเสียเลย จะได้มิเสียเวลาในการรออาหารจากโรงเตี๊ยม
“พี่หยาง ท่านว่าเราจะสามารถช่วยเหลือผู้คนที่นี่ได้หรือไม่” เป่ยจินถามออกไปพลางคีบอาหารเข้าปากไปพลาง
“มิใช่ว่าคือกลุ่มขอทานน้อยที่คุณหนูกล่าวถึง” หยางคงเงยหน้าขึ้นมาจากโต๊ะทานข้าวและเอ่ยถามออกมา
“เ้าค่ะ ข้าััได้ว่าพวกเขาน่าสนใจ” เป่ยจินเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มิได้ให้ความสนใจจนมากไปนัก แต่ก็มิได้เอ่ยติดเล่นจนเกินไป ทำให้หยางคงรับรู้ถึงน้ำเสียงที่จริงจังนั้นได้
“เช่นนั้นเราคงต้องสืบให้ดีก่อนกระมัง มิใช่ว่าท่านลืมจุดประสงค์หลักของพวกเราไปแล้วหรือ” หยางคงเอ่ยเตือนสติเป่ยจินอีกครั้ง
“ไม่ลืมๆ เพียงแต่…ข้าคงปล่อยให้เวลาดำเนินไปตามที่มันจะเป็ ไม่ใช่ว่าชีวิตนี้ของข้าเพิ่งได้เริ่มต้นหรอกหรือเ้าคะ แล้วก็…”
“ตามใจเ้าๆ เช่นนั้นอาบน้ำแล้วพักผ่อนเถิด ข้าไปล่ะ” หยางคงเอ่ยตัดบทสนทนาทันที
“ราตรีสวัสดิ์เ้าค่ะพี่หยาง” เป่ยจินรับรู้ว่าหยางคงนั้นเข้าใจทุกอย่างดีที่สุดเสมอ ว่าแต่นางทำไปกันทำไมนะ หืมม
“ขอรับ ราตรีสวัสดิ์” หยางคงเอ่ยลาออกมา ด้วยเพราะอยู่กับเป่ยจินมานาน จึงได้คำพูดใหม่ๆ เสมอมา จนเผลอเอ่ยออกไปจนเคยชิน
เ้าวันรุ่งขึ้น ไป๋ฮวาตัดสินใจออกมาหาเป่ยจินตามที่นัดไว้และชวนไปทานข้าวที่บ้านตนเอง ระหว่างทางนั้นไป๋ฮวาต่างก็กังวลว่าเป่ยจินจะไปกับตนเองหรือไม่ ครอบครัวของนางจะปฏิบัติต่อสหายใหม่ของตนเองเช่นไร
เป่ยจินและหยางคงที่มารออยู่นานแล้วก็ให้เดินไปรอหน้าโรงเตี๊ยมเพราะสงสัยว่าเหตุใด รถม้ามาถึงแล้ว แต่คนด้านในถึงยังมิลงมาเสียที หรือคนไม่มาแต่ให้ม้ามารับ เหตุใดถึงเงียบเช่นนี้
เพียงแต่ไม่นานนักหลังจากที่เป่ยจินและหยางคงส่งพลังไปััดูกลับพบว่าไป๋ฮวายังคงนั่งเหม่ออยู่ด้านใน เหตุใดหญิงสาวนางนี้ถึงมีเื่ราวให้คิดมากเสียจริง
หากหยางคงได้ยินสิ่งที่เป่ยจินคิด คงจะตอบกลับให้ว่า เพราะท่านมิเคยคิดเื่ใดต่างหากคุณหนู
ซึ่งเป่ยจินและหยางคงเมื่อเห็นดังนั้นก็มิได้เข้าไป ทำเพียงรอให้คนด้านในลงมาหาพวกตน สาวใช้ข้างกายของนางที่เห็นว่าเ้านายของตนเองนั่งนิ่งนานเกินไปแล้วจึงเอ่ยเรียกสติ ไป๋ฮวาจึงรับรู้ว่าตนเองเสียมารยาทไปแล้ว
เมื่อไป๋ฮวาลงมาด้านล่างแล้วก็ทำการขออภัยแก่คนทั้งสอง จากนั้นจึงพากันขึ้นรถมากลับไปยังคฤหาสน์ของตนเองทันที ให้ทันกินอาหารมื้อเช้า ซึ่งทั้งสองก็มิได้ถือสาใดๆ ในเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ต่างพากันคุยเื่ราวต่างๆ ของแคว้นจนมาถึงคฤหาสน์
2K
