บทที่ 21 — เครื่องยิงหินสั่นะเื
ศึกใหญ่ระหว่างฉินและเว่ยเริ่มขึ้น กลองศึกดังสนั่น ปืนธนูและดาบเงาวับไปทั่วสนามรบ
บนกำแพงไม้ของเว่ย ธนูรัวลงมาเหมือนฝน
ทหารฉินที่ถือโล่ไม้ยกขึ้นป้องกัน บางคนยังโดนเจาะทะลุจนล้ม
หลิวหานยืนอยู่ข้าง เครื่องยิงหิน ที่เขาออกแบบเอง ใบหน้าขาวซีดแต่ตาเป็ประกาย
นี่แหละ เวลาของเ้า… พิสูจน์ว่ามีค่า หรือเป็แค่กองไม้!
“วางหิน!” เขาะโ
ทหารแบกหินก้อนโตมาวางลงในถังปลายคาน
“ปล่อย!”
เชือกถูกปลด — ฟึ่บ!
คานสะบัด หินพุ่งทะยานขึ้นฟ้า… ก่อนตกใส่กำแพงไม้เว่ย ครืน! เสียงดังสะท้าน กำแพงสั่นะเืแต่ยังไม่แตก
ทหารฉินบางส่วนโห่ร้อง “มันได้ผล!”
แต่บางคนเริ่มกังขา “กำแพงยังอยู่…!”
หลิวหานกัดฟัน “ใส่อีกก้อน!”
แต่คราวนี้เชือกดีดแรงเกินไป ผึง! เชือกเส้นหนึ่งขาดสะบั้น เครื่องแทบโค่น
ทหารรอบข้างใวิ่งหนี “ของปีศาจมันพังแล้ว!”
ไป๋หลงที่อยู่ไม่ไกลยกยิ้มเยาะ
“เห็นหรือไม่! มันเป็เพียงกองไม้ไร้ค่า!”
หลิวหานรีบวิ่งเข้าจับเชือกที่เหลือ
“ยังไม่จบ!” เขาะโ
เขาใช้ความรู้เื่การถ่ายแรง ดัดเชือกที่เหลือเข้ากับสลักสำรอง ผูกด้วยเอ็นสัตว์เพิ่มแรงดึง
“ลองอีกครั้ง!”
ครั้งนี้หินก้อนใหญ่ถูกยิงออกไปอีกครั้ง ครืน!
เป้าหมายเดิมแตกกระจาย กำแพงไม้เว่ยพังถล่ม เสียงทหารเว่ยร้องลั่น
ทหารฉินทั้งค่ายโห่ร้องกึกก้อง
“มันทำได้! กำแพงแตกแล้ว!”
อวี้หานที่ยืนมองอยู่บนหลังม้า ยิ้มบาง ๆ
“หลิวหาน… เ้าทำให้ทุกคนเชื่ออีกครั้ง”
แต่หลิวหานเช็ดเหงื่อพลางหัวเราะแห้ง ๆ
เกือบแล้วกู… อีกนิดเดียวเครื่องก็พัง! ต้องพัฒนาเพิ่ม ไม่งั้นครั้งหน้ามีหวังพังคาสนามรบจริง ๆ
จบบทที่ 21
3K
