ยัยตัวร้ายกับนายสุดโหด

บทที่ 12

 แสดงความแข็งแกร่ง

หยานเจ๋อยังคงนั่งนิ่งเงียบแล้วมองถังซือซือด้วยความสงสัย

ถังซือซือเพิ่มระดับเสียง ก่อนพูดเสียงดังขึ้นอีกครั้งว่า “อาจารย์คะ หนูไม่ได้โกงจริง ๆ ค่ะ”

อาจารย์ทุกคนที่กำลังอ่านข้อสอบของเธอ ทุกคนหยุดอ่านในทันทีแล้วหันไปมองถังซือซือ

อาจารย์บางคนสังเกตเห็นจุดผิดปกติได้ ว่าถังซือซือคนนี้ ทำไมถึงดูเปลี่ยนไปจากเดิมมาก?

แต่ทุกคนไม่สามารถบอกได้ว่ามีอะไรแตกต่างไปจากเดิม เพราะถังซือซือในอดีตนั้น ทุกครั้งที่พวกเขาพบเธอ ถังซือซือจะชอบยืนหลังค่อม แล้วไม่ชอบเงยหน้าขึ้นมามองกับคนที่สนทนาด้วย รวมไปถึงหน้าม้าอันเป็๞เอกลักษณ์ของเธอ เพราะเธอจะใช้หน้าม้าปิดหน้าตัวเองอยู่ตลอดเวลา เมื่อเธอพูดอะไรขึ้นมา เสียงก็ดูเหมือนคนพูดไม่รู้เ๹ื่๪๫ พูดตะกุกตะกัก ซึ่งตอนนี้มันต่างจากเดิมมากเพราะเธอเปิดหน้าม้าขึ้น แล้วพูดเสียงดังฟังชัดด้วยความมั่นใจ

เมื่อเร็ว ๆ นี้ ก็มีอาจารย์บางคนสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอได้เช่นกัน

ผ่านไปครู่หนึ่ง หยานเจ๋อพูดขึ้นด้วยความสบายใจว่า

“ถังซือซือ อาจารย์ไม่ได้จะบอกว่าคุณโกงหรอกนะ แต่ในที่สุดคุณก็กล้าที่จะเป็๞ตัวของตัวเอง อาจารย์พูดถูกใช่ไหม?”

เมื่อประโยคนี้ดังออกมา อาจารย์ทุกคนรวมถึงถังซือซือก็ต่างแปลกใจ

หยานเจ๋อเห็นถังซือซือไม่ตอบกลับมา เขาจึงหันกลับไปเปิดห้องเก็บของ

ตู้เก็บเอกสาร เขาเปิดหาเอกสารบางอย่าง หลังจากนั้น เขาเดินกลับมาพร้อมกับกระดาษประมาณสองถึงสามแผ่น

“มาดูสิ นี่คือกระดาษข้อสอบของคุณ ๻ั้๹แ๻่ชั้นปีที่หนึ่งถึงสาม บอกอาจารย์ซิว่าคุณเห็นอะไรบ้าง?”

อาจารย์ทุกคนรวมถึงถังซือซือ พวกเขาเข้ามาดูกระดาษข้อสอบจากหยานเจ๋อ แล้วตรวจสอบดูทีละแผ่น

ถังซือซือ๻๠ใ๽และแปลกใจไปพร้อมกัน

“กระดาษข้อสอบนี่...  มันเว้นว่างไว้เยอะมาก! หยานเจ๋อ คุณพยายามจะอธิบายอะไรเหรอ?”

“ฉันก็คิดเหมือนคุณนะว่ามันหมายถึงอะไร...”

หยานเจ๋อนิ่งเงียบ และไม่ยอมอธิบายในทันที

ในที่สุดอาจารย์คนหนึ่งก็พูดขึ้นว่า

“ฉันเห็นแล้วว่า กระดาษข้อสอบทั้งหมดของถังซือซือ ถ้าดูคำตอบอื่นแต่ยกเว้นในส่วนที่เว้นว่างไว้ เธอตอบได้ดีมากเลยนะ”

เมื่ออาจารย์คนอื่น ๆ ได้ยิน พวกเขาก็หันมาให้ความสนใจกับคำถามที่ถังซือซือตอบ

“พออ่านแล้ว คำตอบมันดูเป็๞ระเบียบมาก ทั้งยังมีความเข้าใจอย่างถ่องแท้อีกด้วย”

“แล้วทุกคำถามที่เธอตอบไป ได้รับคะแนนเต็มสำหรับคำถามนั้นทุกข้อ”

“นี่มันไม่เหมือนคำตอบของนักศึกษาในอันดับท้าย ๆ เลยนะ”

“ฉันเชื่อเลยว่านักศึกษาที่สอบเข้าหนานซานได้ต้องมีความสามารถพิเศษบางอย่าง”

ความจริงแล้ว มหาวิทยาลัยนี้ไม่ได้ให้ความสนใจเ๹ื่๪๫เกรดมากนัก เช่นเดียวกับถังซือซือ เธออยู่อันดับท้ายสุดของการสอบทุกครั้ง นอกจากนี้ เธอยังไม่มีผลงานโดดเด่นอะไรเลยหลังจากเข้าเรียนมาได้สามปี แต่อาจารย์หลายคนนั้นจัดประเภทให้เธออยู่ในประเภทการเรียนรู้ช้า และความสามารถน้อย

“ไม่เคยคิดเลยว่าถังซือซือจะ...”

เมื่อหยานเจ๋อเห็นทุกคนขมวดคิ้ว เขาจึงหันมาหา        ถังซือซือแล้วพูดขึ้นว่า

“ไม่ว่าคุณจะต้องทนทุกข์ทรมานกับอดีตมากแค่ไหน คุณเลือกจะยอมแพ้ให้กับตัวเองตลอด แต่ตอนนี้ไม่แล้ว คุณเลือกที่จะแสดงความแข็งแกร่งจริง ๆ ของตัวเองออกมา แล้วอาจารย์เองก็มีความสุขมากที่ได้เห็น อาจารย์หวังว่าคุณจะรักษาหัวใจที่สู้สุดตัวนี้ไว้ รักษาและใช้มันจนกว่าจะสำเร็จการศึกษานะถังซือซือ”

“แล้วอย่าลืมตัวตนของตัวเองล่ะ คุณเป็๞ถึงวัยรุ่นยอดนักกวีสุดเก่งกาจคนหนึ่งจากเมือง F เลยนะ”

หลังจากหยานเจ๋อพูดจบ ดวงตาของถังซือซือก็พลันสว่างขึ้นทันทีเหมือนกับไฟที่กำลังลุกโชน

อาจารย์รอบข้างต่างแสดงความประหลาดใจออกมา “ทำเป็๲เล่นไป?”

“อาจารย์จำได้ว่าคุณเลือกอาจารย์เป็๲ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์จบการศึกษา หวังว่าคุณจะเขียนออกมาได้ดีแล้วไม่ทำให้อาจารย์ผิดหวังนะ”

“ค่ะ อาจารย์หยาน”

ถังซือซือเดินออกมาจากห้องพักอาจารย์ด้วยรอยยิ้ม   เล็ก ๆ บนใบหน้าของเธอ

“นี่ฉันกำลังเห็นอะไรอยู่เนี่ย? นี่มันบ้าไปแล้ว! นังคางคกนั่นกำลังยิ้มเหรอ?”

“หยานเจ๋อคุยอะไรกับมัน? นี่เป็๲ครั้งแรกเลยที่ฉันเห็นคนเดินออกมาจากห้องพักอาจารย์ด้วยรอยยิ้ม”