เกิดใหม่ยุค 70 เป็นสาวน้อยดวงดี ชาตินี้จะเป็นเศรษฐีนีพร้อมสามีคลั่งรัก

        “นั่นสิ! หลิวเกาเป็นหลานของแม่นะกินลูกอมของเธอไปแค่ไม่กี่เม็ดมันจะเป็นอะไรไป” คุณย่าหลิวเอ่ยพลางคว้าลูกอมกำมือหนึ่งยัดใส่มือของหลิวเกาโดยไม่ฟังคำคัดค้านใดๆ

        หลิวเการีบยัดมันใส่กระเป๋าเสื้อทันทีมือยังกุมกระเป๋าแน่น ราวกับกลัวเซียวหยวนซินจะแย่งมันกลับไป

        เซียวหยวนซินโกรธจนหน้าเขียวคล้ำแต่ก็ไม่กล้าแสดงออก เธอก็รีบยัดของกินทั้งหมดกลับคืนลงในถุง“คุณแม่คะ ของพวกนี้เก็บไว้กินตอนปีใหม่ค่ะตอนนี้ยังไม่ถึงปีใหม่เลย เอาออกมาทานตอนนี้แล้วปีใหม่จะเอาอะไรกินคะถ้าเพื่อนบ้านมาเยี่ยมบ้านเราเขาจะต้องคิดว่าเราจนถึงขนาดไม่มีแม้แต่เมล็ดแตงโมกับลูกอมไว้ต้อนรับแขกแน่นอนค่ะ”

        คุณย่าหลิวได้ยินดังนั้นก็เห็นด้วยทันทีเธอจึงกลอกตาไปมา “ถ้าอย่างนั้นก็เอามาให้ฉันเก็บไว้สิรับรองว่าจะไม่มีใครขโมยกินแน่นอน”

        เซียวหยวนซินกลอกตาในใจอย่างอดไม่ได้เธอไม่เชื่อหรอก ด้วยนิสัยรักหลานของแม่สามี ถ้าหลิวเกาและหลิวจิ้นอยากได้ดาวบนฟ้าเธอก็คงจะพยายามหามาให้ แม้แต่เมล็ดแตงโมและลูกอมพวกนี้ ถ้าให้แม่สามีเก็บรักษาไว้รับรองว่าไม่เกินสองวันก็คงหมดเกลี้ยง!

        หลิวเกาได้ลูกอมไปแล้วแต่หลิวจิ้นและลูกสาวทั้งสองของพี่สะใภ้ใหญ่หลิวกลับยังไม่ได้อะไรเลยพวกเขาจึงมองตาละห้อย เซียวหยวนซินแม้จะไม่เต็มใจแต่ก็จำใจหยิบลูกอมออกมาหนึ่งกำมือ แบ่งให้คนละห้าเม็ด

        หลิวจิ้นที่ได้ลูกอมไปแล้วก็ยังคงบ่นอย่างไม่พอใจ“แค่ห้าเม็ดเอง ทำไมน้อยจัง! หลิวเกาได้ตั้งเยอะแยะ!”

        หลิวจิ้นเป็นลูกชายของพี่รองหลิว

        เซียวหยวนซินแค่นเสียง“ถ้าคิดว่าน้อยก็คืนมา!”

        พูดจบก็ยื่นมือไปจะเอาคืนหลิวจิ้นเห็นดังนั้นก็รีบกุมกระเป๋าเสื้อแน่นแล้ววิ่งหนีไป

        หลิวจวีฟางลูกสาวคนโตของพี่สะใภ้ใหญ่หลิวอายุแปดขวบแล้วเธอมองเซียวหยวนซินแวบหนึ่งแล้วก็ออกจากห้องไป เหลือเพียงหลิวจวีเซียงลูกสาวคนเล็กของพี่สะใภ้ใหญ่หลิวที่เอ่ยขึ้นมาอย่างแผ่วเบาว่า“ขอบคุณค่ะคุณป้า”

        สีหน้าของเซียวหยวนซินจึงดูดีขึ้นเล็กน้อยอย่างน้อยก็ยังมีเด็กดีอยู่คนหนึ่งเธอเพียงกลัวว่าด้วยวิธีการอบรมสั่งสอนของพี่ใหญ่หลิวและพี่สะใภ้ใหญ่หลิวไม่ว่าเด็กจะดีแค่ไหนก็คงถูกอบรมสั่งสอนให้เสียคนได้

        เซียวหยวนซินยัดถุงทั้งหมดซ่อนไว้ใต้เตียงแล้วหันไปมองคุณย่าหลิว “ของของฉัน ฉันจะเก็บไว้เอง”

        เธอมองไปที่พี่สะใภ้ใหญ่หลิวรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า “พี่สะใภ้ใหญ่คะฉันได้ยินเฉิงเหว่ยบอกว่าวันนี้พี่สะใภ้ใหญ่ไปตัวอำเภอตั้งแต่เช้าได้ยินมาว่าซื้อเมล็ดแตงโมกับลูกอมกลับมาเยอะแยะเลยไม่ใช่เหรอคะ”

        พี่สะใภ้ใหญ่หลิวเห็นว่าเซียวหยวนซินเปลี่ยนมาเล่นงานตนเองก็รีบกล่าว “ฉันจะไปมีเงินซื้อของต้อนรับปีใหม่จากไหนกันเล่าฉันแค่ไปจ่ายภาษีธัญพืชเท่านั้นเอง ไม่ได้ซื้ออะไรสักหน่อย ฉันไม่มีเงินซื้อเลย”

        หลิวเฉิงเหว่ยที่เงียบมาตลอดเห็นว่าในห้องวุ่นวายและเสียงดังมาก แม่ของตนก็เอาแต่จ้องของที่ตนเองนำกลับมาไม่ได้สนใจหยวนซินเลย เขาก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย จึงกล่าวว่า“แม่ครับ พี่สะใภ้ครับผมกับหยวนซินเพิ่งกลับมาเองทุกคนออกไปก่อนเถอะ พวกเราอยากพักผ่อนสักหน่อย”

        คุณย่าหลิวจ้องมองลูกชายของตนอย่างไม่พอใจนับตั้งแต่เซียวหยวนซินเคยหนีออกจากบ้านเมื่อครั้งที่แล้วและกลับมาหลังจากผ่านไปยี่สิบวัน ลูกชายคนเล็กของเธอก็เปลี่ยนไปเขาเอาแต่ปกป้องเซียวหยวนซินทุกเรื่อง ไม่แม้แต่จะสนใจแม่แก่ๆ อย่างเธออีกแล้วสมแล้วที่ว่า “แต่งงานมีสะใภ้ แล้วลืมแม่สินะ”

        คุณย่าหลิวกล่าว“พักผ่อนอะไรกัน ไม่รีบไปทำอาหารเช้าอีก? ชักช้าเดี๋ยวจะไม่มีอะไรกินนะ!”คำพูดนี้พุ่งเป้าไปที่เซียวหยวนซิน

        เซียวหยวนซินหัวเราะ“คุณแม่คะ พวกเราแยกบ้านกันแล้ว อาหารของฉันกับเฉิงเหว่ยพวกเราจะทำเองค่ะ คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ”

        คุณย่าหลิวถึงกับชะงักงันวาจาที่เคยใช้ตอกกลับคนอื่นได้เสมอ บัดนี้กลับไม่สามารถใช้ได้แล้ว

        พี่สะใภ้ใหญ่หลิวก็หน้าบึ้งแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ทันใดนั้นดวงตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นเธอเห็นเสื้อผ้าที่หลิวเกาและคนอื่นๆ พลิกออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจวางอยู่บนเตียง

        เธอรีบหยิบขึ้นมาแล้วลองทาบบนตัว เสื้อแขนยาวผ้าฝ้ายสตรีตัวนี้ดูเข้ากับรูปร่างเป็นอย่างดีไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นเสื้อผ้าใหม่ของเซียวหยวนซิน

        ตัวเธอเองก็ยังไม่มีเสื้อผ้าใหม่ใส่เลยเซียวหยวนซินจะมีเสื้อผ้าใหม่สวยๆ แบบนี้ได้อย่างไร!

        พี่สะใภ้ใหญ่หลิวจึงรีบนำเสื้อแขนยาวผ้าฝ้ายตัวใหม่ไปให้คุณย่าหลิวพร้อมกล่าวประจบประแจงว่า “คุณแม่ดูสิคะเสื้อแขนยาวผ้าฝ้ายตัวใหม่นี้สวยจริงๆ ค่ะ คุณแม่ใส่แล้วต้องเข้ากันพอดีแน่นอนดูท่าทางแล้วเป็นของที่หยวนซินนำมามอบให้คุณแม่ด้วยความกตัญญูนะเนี่ย”

        สีหน้าบึ้งตึงของคุณย่าหลิวในที่สุดก็ดีขึ้นเล็กน้อยเธอยิ้มแล้วเอื้อมมือจะไปหยิบเสื้อแขนยาวผ้าฝ้ายตัวใหม่แต่เซียวหยวนซินกลับคว้าไปเสียก่อน

        เซียวหยวนซินรีบยัดเสื้อผ้ากลับเข้าไปในถุง“เสื้อผ้าตัวนี้เป็นของที่น้องสะใภ้ของฉันให้มาค่ะ”

        สีหน้าของคุณย่าหลิวชะงักไป

        พี่สะใภ้ใหญ่หลิวหัวเราะ“อ๋อ! เป็นของที่น้องสะใภ้เธอให้มานี่เอง ใช่สิเกือบจะลืมไปเลยว่าน้องสะใภ้เธอเป็นช่างตัดเสื้อถ้างั้นเธอก็รีบเอาเสื้อผ้าของแม่มาให้สิคะจะได้ให้แม่มีเสื้อผ้าใหม่ใส่ต้อนรับปีใหม่ไง”

        เซียวหยวนซินกล่าว“ฉันได้เงินเดือนแค่สามหยวนต่อเดือนทุกวันก็ต้องกินข้าวแล้วก็ต้องจ่ายค่าอาหารให้แล้ว จะมีเงินที่ไหนไปทำเสื้อผ้าใหม่ให้คุณแม่ล่ะ”

        พี่สะใภ้ใหญ่หลิวแปลกใจ“เธออยู่บ้านน้องชาย ก็ต้องจ่ายค่าอาหารด้วยเหรอ?”

        เซียวหยวนซินแค่นเสียง“เธอลองกลับไปอยู่บ้านน้องชายสักครึ่งปีสิแล้วดูซิว่าเธอต้องจ่ายเงินไหม เขาจะให้เธอกินอยู่โดยไม่จ่ายเงินได้ยังไง?”

        ไม่ใช่ว่าเซียวหยวนซินจงใจพูดแบบนี้แต่เป็นเพราะทันทีที่พวกเขาได้รู้ว่าเจียวเจียวดีกับเธอมากแค่ไหนพวกเขาก็จะเหมือนยุงลายที่เข้ามาดูดเลือดไม่ดูดจนเงินทองและของของเธอหมดเกลี้ยงก็คงไม่ยอมหยุดเธอเคยประสบกับเรื่องนี้มาแล้ว

        มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะหยุดยั้งพวกเธอไม่ให้คิดจะเอาเปรียบเซียวหยวนซินอีก

        พี่สะใภ้หลิวเอ่ยอย่างเหยียดหยาม“นึกว่าพวกเขาจะดีเด่อะไรนักหนา ที่แท้ก็แค่นี้” เธอหยุดเล็กน้อยแล้วกล่าวต่อ “บ้านน้องสะใภ้เธอต้องมีผ้าเหลือใช้เยอะแยะแน่นอนทำไมไม่ให้น้องสะใภ้เธอตัดเสื้อให้แม่สักตัวล่ะ? น่าจะไม่ต้องใช้เงินทองเพียงลงแรงเล็กน้อยก็เสร็จแล้ว”

        “ผ้าทุกชิ้น ทางกองผลิตเขาคำนวณไว้หมดแล้ว แม้แต่เศษผ้าเล็กๆ น้อยๆก็ต้องคืนหมด เสื้อแขนยาวผ้าฝ้ายตัวใหม่ของฉันตัวนี้น้องสะใภ้ของฉันลงทุนควักเงินตัวเองทำให้นะคะ ฉันไม่ได้ใส่เสื้อผ้าใหม่มากี่ปีแล้ว?ตั้งแต่ฉันแต่งเข้าบ้านหลิว ก็ไม่เคยใส่เสื้อผ้าใหม่ในวันปีใหม่เลยนี่เป็นของขวัญปีใหม่ที่น้องสะใภ้ของฉันให้มา ใครก็อย่าหวังที่จะแย่งไปได้”เซียวหยวนซินมีท่าทีที่เด็ดเดี่ยวอย่างมากสีหน้าของคุณย่าหลิวยิ่งดูแย่ลงไปอีก

        เซียวหยวนซินไม่ต้องการให้เรื่องราวดูเลวร้ายจนเกินไปเธอจึงกล่าวว่า “คุณแม่คะ คุณแม่มีลูกชายตั้งสี่คนการแสดงความกตัญญูก็ไม่ควรเป็นหน้าที่ของบ้านฉันแค่คนเดียวใช่ไหมคะ แบบนี้ดีกว่าให้ลูกชายทั้งสี่คนของคุณแม่รวบรวมเงินกันทำเสื้อผ้าใหม่ให้คุณแม่กับคุณพ่อคนละชุดดีไหมคะค่าผ้าและบัตรแลกผ้าพวกเราก็แบ่งกันจ่ายเท่าๆ กัน ส่วนค่าแรงตัดเย็บก็แบ่งกันจ่ายเท่าๆกัน แบบนี้บ้านละนิดละหน่อยก็คงไม่เยอะเท่าไร คุณแม่คิดว่าเป็นยังไงบ้างคะ?”

        เซียวหยวนซินพูดพลางเลิกคิ้วมองพี่สะใภ้ใหญ่หลิว“เก่งแต่คิดคำนวณ เก่งแต่พูดใช่ไหม”

        เมื่อก่อนเธอคิดแต่จะประนีประนอมครอบครัวปรองดอง สิ่งทั้งปวงย่อมเจริญรุ่งเรือง จำต้องอดกลั้นเพียงเท่านั้น

        ตอนนี้เซียวหยวนซินเข้าใจแล้วว่าไม่มีช่วงเวลาไหนที่ควรจะอดทน ถ้ายิ่งอดทน คนอื่นก็จะยิ่งคิดว่าเธอเป็นคนขี้ขลาด

        พี่สะใภ้ใหญ่หลิวได้ยินดังนั้นก็โกรธจนแทบกระอักเลือดเซียวหยวนซินคนนี้ยิ่งนับวันยิ่งจัดการยากขึ้นเรื่อยๆทำไมตอนนี้ถึงได้เจ้าเล่ห์นัก?

        พี่สะใภ้ใหญ่หลิวหันไปมองคุณย่าหลิวที่ดูเหมือนจะสนใจคำพูดนั้นก็รีบกล่าว “แม่คะฉันกับเฉิงกังไม่มีเงินติดตัวเลยค่ะจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้แม่กับพ่อได้คะ พวกเรามีลูกตั้งสามคนนะคะ”