พระราชวังชั้นใน ตำหนักของสมเด็จพระจักรพรรดิ
ดวงจันทร์มีเต็มมีแหว่งเว้า ดอกบัวมีบานมีตูม เช่นเดียวกับชีวิตย่อมมีสุขมีทุกข์ ผิดหวังสมหวัง สัจธรรมนี้จริงเสมอไม่ว่าเ้าหรือไพร่ ไม่มีใครหนีพ้น
สมเด็จพระจักรพรรดิเรเซย์ (เรเซย์เทนโน) ผู้ทรงศักดิ์ที่สุดในแผ่นดินก็เช่นกัน พระองค์ควรมีความสุขที่สุดในเวลานี้ ทว่าพระพักตร์กลับหม่นหมองคล้ายมีเื่ลำบากพระทัย ถึงขนาดทรงหลบเลี่ยง ไม่ไปร่วมงานฉลองประสูติกาลขององค์หญิงน้อย หลบมาเสวยน้ำจัณฑ์อยู่เพียงลำพัง
“ลูกสาวอีกแล้ว”
หลังตรัสประโยคนี้จบก็ทรงถอนพระทัย
แม้พระองค์ทรงโปรดองค์หญิงมุเนโกะ องค์หญิงองค์โตผู้เรียบร้อยน่ารักเพียงใด ในใจก็ไม่อยากได้องค์หญิงอีกพระองค์รวดเร็วขนาดนี้ องค์ชายต่างหากที่ทรงปรารถนา…
บุตรชายเพื่อสืบราชสมบัติ
พระชายามาซาโกะพร่ำบอกให้ใจเย็น เธอจะลองบนบานเทพเ้าที่ศาลเ้าคาโมะ ปีหน้าด้วยเทพอำนวยพร เธอมั่นใจต้องคลอดเด็กชายขาวอวบให้เป็ที่พอพระทัย แต่หากเกิดเหตุไม่คาดหมาย เธอยินดีเดินทางไปยังศาลเ้าใหญ่อิเสะ*เพื่อขอพรด้วยพระองค์เอง
อันที่จริงเรเซย์เทนโนไม่ได้เป็คนใจร้อนอะไร จะอีกกี่ปีก็ทรงรอได้ แต่เพราะข่าวลือหนาหู่นี้ต่างหาก
‘…เทพเ้าทรงไม่พอพระทัยและกำลังลงโทษพระจักรพรรดิ ด้วยเหตุเสกสมรสกับพระปิตุจฉาอาหญิง หากยังไม่มีพระประสูติกาลองค์รัชทายาทจะเกิดอาเพศใหญ่ ผู้คนล้มตาย’
ข่าวลือนี้ไม่มีที่มา หาตัวคนปล่อยข่าวไม่ได้ อยู่ ๆ ก็แพร่หลายเป็ไฟลามทุ่ง กระจายไปทั่วเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว หากเป็เช่นนี้ต่อไปพระองค์คงถูกบีบให้แต่งตั้งพระมเหสีอีกพระองค์หนึ่ง**
เรเซย์เทนโนยังจำภาพพระชายามาซาโกะปลอมตัวใส่ชุดอุเนเมะ*** ออกนอกวังไปกับนางกำนัล ยืนชมดอกซากุระบานที่ริมแม่น้ำคาโมะได้ วันนั้นผู้คนมากมายจนนางถูกเบียดแทบตกสะพาน ดีที่พระองค์ผ่านมาเห็นและช่วยไว้ทัน เนื้อตัวนุ่มนิ่ม กลิ่นกายสาวหอมกรุ่น สีหน้าขวยเขิน แก้มแดงดั่งลูกพลัม ภาพนั้นยังจดจำได้จนวันนี้
เปรี้ยง!
ตูม!
อ๊ากกกก!
อย่า อย่า… ฮือ ๆ
ช่วยด้วย!
ไม่!
ข้าไม่อยากตาย
กรี๊ด!!!
เสียงเอะอะโวยวาย เสียงหวีดร้อง เสียงร้องไห้คร่ำครวญ ดังระงมฝ่าความเงียบสงัดมาถึงพระตำหนักอย่างไม่มีเค้าลางมาก่อน
ตึก ตึก ตึก
หัวใจของจักรพรรดิหนุ่มเต้นระรัว สร่างเมาในทันใด
เสียงฝีเท้าเคลื่อนเข้าใกล้สร้างความหวาดผวาแก่พระองค์ พระเนตรจ้องไปทางบานประตูกรอบสีทองตกแต่งด้วยภาพทิวทัศน์งดงาม พระหัตถ์กำแน่น พระเสโท (เหงื่อ) ไหลซึมเต็มพระนลาฏ (หน้าผาก)
“ฝ่าา หัวหน้าสำนักโหรหลวง ท่านยาสึโนริมีเื่กราบทูลเพคะ” นางข้าหลวงน้ำเสียงสั่นเครือเลื่อนเปิดประตูให้ชายวัยกลางคนเดินเข้ามา เวลานี้คำสั่งห้ามใครรบกวนของพระองค์คล้ายถูกลืมเลือนไปสิ้น
“ฝ่าา เฮอันเกียวถูกโจมตีพ่ะย่ะค่ะ”
คะโมะ โนะ ยาสึโนริ หัวหน้าสำนักโหรหลวงและเ้าสำนักองเมียวรุ่นที่สี่ หน้าตาคร่ำเคร่ง แต่งกายด้วยชุดคิริกินุของบัณฑิต สวมหมวกเอโบชิ**** ข้างหลังติดตามด้วยนักรบสึอิบุชิหลายสิบคน บ้างสะพายธนู บ้างถือง้าว บ้างถือดาบ
“อะไร มัน มันผ่านประตูเมืองมาได้อย่างไร”
จักรพรรดิทรงตกพระทัย พระพักตร์ซีดขาวไร้สีเื
การเมืองคือการจัดสรรอำนาจ จักรพรรดิทุกพระองค์ทรงเข้าใจเป็อย่างดี พระราชบิดาของพระองค์ทรงพร่ำสอนและทำเป็ตัวอย่าง อำนาจของราชวงศ์จะมั่นคงต้องได้รับการสนับสนุนอย่างน้อยสามจากสี่ตระกูลใหญ่ พระมเหสีแทบทุกพระองค์มาจากตระกูลฟูจิวาระ ดังนั้นราชวงศ์กับตระกูลนี้ถูกผูกติดอยู่ด้วยกัน
ในสามตระกูลที่เหลือ มินาโมะโตะ ไทระ ทาจิบานะ ตระกูลทาจิบานะด้อยกำลังถนัดคารม เหล่านักปราชญ์ราชบัณฑิตส่วนใหญ่ล้วนสังกัดตระกูลนี้ ตระกูลมินาโมะโตะกับตระกูลไทระต่างกุมอำนาจทางทหาร มินาโมะโตะเป็พระญาติใกล้ชิด ดังนั้นคนก่อฏต้องเป็ไทระแน่... ความคิดมากมายลุกวาบดั่งประกายไฟ
เรเซย์เทนโนทรงตกพระทัยก็จริง แต่ความคิดกลับฉับไวกว่ายามปกติ
‘เสียงอยู่ใกล้เพียงนี้ แสดงว่าประตูวังชั้นนอกถูกตีแตก ทหารองครักษ์น่าจะถอยร่นมาป้องกันกำแพงชั้นใน แสดงว่าก่อนนี้ต้องถูกจู่โจมราวฟ้าแลบ อืม ไม่ต้องกังวล ทหารองครักษ์เต็มไปด้วยยอดฝีมือ ทั้งซื่อสัตย์ภักดี คงยันได้ถึงรุ่งสาง กำลังเสริมจากตระกูลมินาโมะโตะคงกำลังรุดมา’
“กำลังเสริมล่ะ”
คะโมะ โนะ ยาสึโนริเลี่ยงไม่ตอบคำถาม
“นี่ไม่ใช่เวลามาสนทนาขอรับ ขอเชิญฝ่าาเสด็จออกจากที่นี่ก่อน ขอประทานอภัยนับแต่นี้คำพูดและการกระทำของพวกกระหม่อมอาจไม่ตรงตามจารีตไปบ้าง” ยะสึโนะริคำนับสองมือกำเป็หมัดััพื้นเบื้องหน้า หน้าผากก้มจรดพื้น
ทันใดนั้นเขาดึงมีดสั้นข้างเอว ยื่นมือซ้ายจับพระหัตถ์ขวาของจักรพรรดิหนุ่ม แล้วใช้มีดสั้นในมือเฉือนฝ่ามือของพระองค์เป็แผลลึก เืสด ๆ ทะลักออกจากปากแผล นักรบซึ่งอยู่ด้านหลังยื่นกระถางสำริดที่เตรียมไว้ล่วงหน้า รองเืเ่าั้ไว้
ก่อนหน้านี้เรเซย์เทนโนทรงตกพระทัยก็จริง แต่เหตุการณ์อยู่ไกลตัว ยังพอรักษาสติไว้ได้ ทว่าเมื่อเจอกับการจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ พระองค์ตะลึงพรึงเพริด พระพักตร์ซีดขาว รู้สึกหนาวเย็นจับขั้วหัวใจ ที่แท้ฏได้บุกถึงตำหนักบรรทมแล้ว และยังฝ่าการป้องกันมาถึงตัวอีก ‘จบกัน’
“ฏ!”
“ฏ! พวกเ้าจะฏหรือ”
เรเซย์เทนโนเพิ่งถูกเสียงโวยวายกรีดร้อง ปลุกให้ตื่นจากความทรงจำอันหวานชื่น ยังไม่ทันเตรียมพระทัย กลับมาถูกคนใกล้ชิดทำร้ายอีก พระองค์จึงเสียจริตไปชั่วขณะ
ทว่าคะโมะ โนะ ยาสึโนริ เ้าสำนักองเมียว ไม่แม้แต่กะพริบตา ใบหน้าไร้ความรู้สึกผิดใด ๆ คล้ายกับการกระทำเช่นนี้คือสิ่งสมควรแล้ว
“ทหาร ทหาร”
จักรพรรดิหนุ่มพยายามดิ้นรน แต่แขนคล้ายถูกปลอกเหล็กรัดรึง ไม่อาจขยับตัวได้ พระองค์ร้องะโด้วยความสิ้นหวัง ไม่มีผู้ใดตอบรับ มีเพียงเสียงกรีดร้องดังแว่วมาแต่ไกล
‘ในวังเกิดเื่ขนาดนี้ องครักษ์ย่อมเฝ้ารักษาอย่างแข็งขัน คนผู้นี้กลับเข้ามาถึงสถานที่นี้ได้ ทำไมเื่ง่ายแค่นี้ถึงคิดไม่ได้ เรานี่เลอะเลือนจริง ๆ’
พระองค์ให้เสียพระทัย ยามนี้ไม่ห่วงตัวเองเพียงห่วงลูกน้อยกับเมียรักเท่านั้น
“ขออภัยด้วยขอรับ อย่าเพิ่งขยับนะขอรับ ขอข้าทำแผลก่อน” ยาสึโนริกล่าวขออภัย ระหว่างนั้นนักรบสึอิบุชิอีกคนเข้ามาบีบแผลจนเืไหลช้าลง แล้วโรยผงห้ามเื จากนั้นพันผ้าปิดแผลเรียบร้อย
อาการเ็ปหายเป็ปลิดทิ้งเหลือเพียงความรู้สึกคันชา พระองค์แทบไม่เชื่อภาพที่เห็นตรงหน้า
“ทำไมไม่ฆ่าเรา” เสียงคำรามลอดตามไรฟัน ในฐานะจักรพรรดิย่อมมีทิฐิมานะ หากต้องถูกจับเป็ตัวประกัน พระองค์ยอมตายดีกว่า
“พวกเ้าคุ้มครองพระองค์อยู่ที่นี่” ยาสึโนริหันมาออกคำสั่ง เลื่อนประตูด้านข้างก้าวทะลุห้องหับต่าง ๆ จนถึงห้องบรรทม นักรบสึอิบุชิ*****ต่างประจำตำแหน่ง มือโล่อยู่หน้า ถัดมามือง้าว ตรงกลางมือธนูง้างสาย มือดาบอยู่ด้านข้าง แต่ละคนหน้าตาคร่ำเคร่งอย่างที่สุด ราวกับศัตรูอยู่ตรงหน้า
ใช่ อยู่ตรงหน้า!
คำพูดสุดท้ายของยาสึโนริยังไม่ทันจางหาย จู่ ๆ นางกำนัลจากกองน้ำจัณฑ์ซึ่งหมอบอยู่นอกระเบียง พลันกระโจนข้ามร่างนางข้าหลวงเข้ามาในห้อง ร่างของนางบวมเป่ง เสื้อผ้าขาดรุ่ย ิัเบ่งพองจนตึง บวมเป่ง ใสจนเห็นเส้นเืฝอย เนื้อตัวค่อย ๆ ปริออกอย่างรวดเร็ว ดั่งรอยร้าวบนเครื่องเคลือบ ปริแตกจากหน้าผากจรดหัวหน่าว เผยให้เนื้อหนังสีแดงและอวัยวะภายใน หัวใจ กระเพาะ ตับ ไต ปอด ม้าม ลำไส้เล็ก ลำไส้ใหญ่ เืแดงฉานทะลักทลาย แลน่าสยดสยอง และงดงามในขณะเดียวกัน
‘กุหลาบแดงเบ่งบาน’
อวัยวะภายในแต่ละชิ้นส่งเสียงดั่งมีชีวิต ปากเล็ก ๆ ฟันแหลมคม กระทบกันดังกึก กึก แล้วพุ่งตัวออกจากร่างพร้อมกัน…
กี๊ซซซซซ!
เป้าหมายคือสมเด็จพระจักรพรรดิ!
*ศาลเ้าใหญ่อิเสะ เป็ศาลเ้าโบราณ เชื่อกันว่าเทพเ้าอามาเทราสึ โอวมิคามิ (天照大御神) ทรงประทับอยู่ (สมเด็จพระจักรพรรดิสืบเชื้อสายมาจากพระองค์)
**ตำแหน่งพระจักรพรรดินีิมีได้สองพระองค์ องค์แรกเรียก ‘โคโกว’ (มีตำแหน่งผู้ปกครองวังหลัง) องค์ที่สองเรียก ‘จูกูว’
***ชุดอุเนเมะ คือกิโมโนสำหรับนางกำนัลและนางสนองพระโอษฐ์
****ชุดคิริกินุของบัณฑิต เป็ผ้าชิ้นยาวเวลาสวมจะพองตัว เข้าชุดกับหมวกเอโบชิ (หมวกกลม ้าเป็ทรงกรวยสูงขึ้นไป)
*****สึอิบุชิ (追捕使) ถูกคัดเลือกจากชาวบ้านผู้ชายที่มีความกล้าหาญ ทำหน้าที่ดูแลรักษาความสงบ จับกุมผู้ร้าย บ้างถูกดึงตัวมาจากเ้าหน้าที่ทางการหรือเ้าหน้าที่ท้องถิ่น ผู้ใดมีทักษะทางทหารแสดงว่ามาจากตระกูลใหญ่
ปลายสมัยเฮอัน คำคำนี้หมายถึง ผู้ดูแลความเรียบร้อยในศาลเ้าและนักบู๊พิทักษ์ตึก
3K
