เธอที่ผมเริ่มมอง โดยไม่รู้ตัว

เสียงนาฬิกาปลุกในเช้าวันหยุดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องของผม ผมลุกขึ้นมาพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรง เพราะวันนี้คือวันที่ผมกับซาโยะนัดกันไว้ ว่าจะไปห้างสรรพสินค้าด้วยกัน 

“เดทงั้นเหรอ... ไม่สิ แค่เที่ยวเฉย ๆ” 
ผมพึมพำกับตัวเองหน้าแดงเล็กน้อยก่อนจะจัดการกับตัวเองอย่างเร่งรีบ 

เมื่อถึงเวลานัด ผมก็ออกไปยืนรอที่หน้าทางเข้าอพาร์ตเมนต์ และไม่ทันไร เธอก็มาถึง 

“รอนานไหมคะ?” เธอถามเสียงเรียบพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ 
“ไม่เลย ผมก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน” ผมตอบพลางพยายามไม่จ้องนานเกินไป 

ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันไปที่สถานีรถไฟ ระหว่างทางมีลมเย็นพัดผ่านเบา ๆ 

“วันนี้อากาศดีจังเลยนะคะ” 
“อื้ม... นั้นสินะถึงจะหายากในฤดูนี้แต่เหมาะกับการออกมาเดินเล่นเลยล่ะครับ” 

“ฮิฮิ..นั้นสินะคะ” 

ซาโยะหัวเราะในลำคอเบาๆก่อนที่จะยิ้มจนทำให้ใจของผมแทบจะละลาย จากนั้นเราก็ขึ้นบนรถไฟ เรานั่งข้างกัน ผมแอบเหลือบมองเธอเป็๞ระยะ เธอกำลังมองวิวข้างทางอย่างเงียบ ๆ 

“ตอนเด็ก ๆ ฉันเคยมาห้างนี้กับคุณแม่บ่อย ๆ ค่ะ” 
“จริงเหรอครับ? ผมก็เหมือนกันเลย... แต่ตอนนั้นผมสนใจแค่โซนของเล่น ฮะ ๆ” 

เธอหัวเราะเบา ๆ แล้วหันมามองผม 
“ตอนนี้ล่ะคะ? สนใจโซนไหน?” 
“ตอนนี้... สนใจแค่คนที่มาด้วยมากกว่าครับ” 
ผมพูดออกไปก่อนจะรู้ตัว หน้าแดงจัดจนต้องหันไปมองหน้าต่างแทน 

เมื่อถึงห้าง หัวใจของผมก็ยิ่งเต้นแรงขึ้นไปอีก แสงไฟในห้างระยิบระยับ กลิ่นหอมของขนมปังอบใหม่และดนตรีเบา ๆ ชวนให้รู้สึกเหมือนอยู่ในโลกอีกใบ 

“เราไปดูตรงโซนเสื้อผ้ากันไหมคะ?” ซาโยะถาม 
“อื้ม ได้สิ” 

ผมเดินตามเธอไปยังโซนแฟชั่น เธอลองหยิบเสื้อบางตัวขึ้นมาแนบกับตัว แล้วหันมาถาม 

“ตัวนี้ดูโอเคไหม?” 
ผมหน้าแดงเล็กน้อย “สวยมากเลย ดูเข้ากับเธอมาก” 

ซาโยะนำชุดที่อยู่บนราวมาแนบร่างกายเพื่อให้ฮารุกิดูว่าเหมาะสมกับเธอหรือไม่ เธอยิ้มบาง ๆ อย่างพอใจไปทางฮารุกิ... แล้วเราก็เดินไปดูร้านอื่น ๆ ต่อ เธอแวะชมเครื่องประดับและของจุกจิกเล็กน้อย ก่อนจะพาผมเดินไปยังโซนเครื่องเขียน  

“ฉันชอบพวกสมุดโน้ตน่ะค่ะ เวลาจดอะไรลงไปจะรู้สึกเหมือนหัวใจสงบ” 
“เหมือนผมเลย ผมก็ชอบขีดเขียนอะไรเงียบ ๆ เหมือนกัน” 

ซาโยะหยุดเดินแล้วหันมามองผม ดวงตาเป็๲ประกายเล็กน้อย 
“ดีจังค่ะ ที่มีใครเข้าใจแบบนี้” 

“จะว่าไปฮารุกิชอบไปโซนไหนอย่างงั้นหรอค่ะ ฉันอยากรู้ความชอบของฮารุกิคุงด้วย” 

“อย่าหัวเราะน่ะ” 

“ไม่หัวเราะหรอกค่ะ” 

“ฉันอยากไปโซนเกมเซ็นเตอร์น่ะ” 

ฮารุกิบอกกับซาโยะด้วยความเขินอายนิดหน่อย ก่อนที่ผมจะเดินนำทางซาโยะไปโซนเกมเซ็นเตอร์เหมือนรู้จักทางไปเป็ยอย่างดี 

“ว้าว”ดวงตาของซาโยะเป็๲ประกาย 

“ฮ่า ฮ่า ซาโยะดูตื่นเต้นจังเลยน่ะ” 

“ก็ฉันไม่เคยมาที่โซนแบบนี้เลยซักครั้งนี้ค่ะ มันเลยรู้สึกแปลกใหม่สำหรับฉันมากๆเลยค่ะ” 

“งั้นซาโยะอยากลองเล่นอะไรบ้างละ” 

ฮารุกิผายมือออกไปข้างหน้าเพื่อให้ซาโยะเลือกสิ่งที่สนใจมากที่สุด 

“อันนี้เล่นอย่างไรหรอค่ะ” 

“อ้อ ตู้คีบตุ๊กตาสิน่ะ ลองเล่นดูไหม” 

ซาโยะที่ได้รับคำชวนของฮารุกิจึงได้ลองเล่นแต่ 1 เหรียญ 2 เหรียญ ซาโยะยังคีบไม่ได้คงถึงเวลาของผมแล้วสิน่ะ ผมที่ได้เล่นด้วยความมั่นใจกลับหมดไป 10 เหรียญถึงจะได้ตุ๊กตากระต่าย ผมจึงยื่นตุ๊กตาให้กับซาโยะ 

“นี้ฉันให้” 

“เอ๋ ฮารุกิคุงไม่เก็บไว้เองหรอค่ะ” 

“ที่ฉันเล่นเพราะอยากจะเอามาให้ซาโยะนั้นแหละ ไม่ต้องคิดมากหรอกน่ะ” 

ซาโยะรับตุ๊กตาและมอบรอยยิ้มที่ทำให้ใจผมเจ็บ ผมคิดในใจจนถึงเมื่อกี้ ต่อให้ใช้เงินจนหมดกระเป๋าแต่มันคุ้มค่ามากที่ได้เห็นรอยยิ้มของซาโยะ 

หลังจากเดินมาหลายชั่วโมง ทั้งคู่ต่างเริ่มรู้สึกเหนื่อย และหิวขึ้นมา 

“ทานราเม็งกันไหมคะ?” ซาโยะชี้ไปยังร้านหนึ่งที่ตกแต่งสไตล์ญี่ปุ่นโบราณ 
“ได้เลย ผมหิวพอดีเลย” 

เรานั่งลงในร้านเล็ก ๆ นั้น กลิ่นน้ำซุปหอมกรุ่นลอยฟุ้งขึ้นมา 

“ราเม็งนี่รสชาติเหมือนร้านแถวบ้านฉันเลยค่ะ” 
“งั้นเหรอครับ... ผมชอบราเม็งเพราะมันทำให้อุ่นใจดี” 

เธอยิ้มแล้วเป่าเส้นราเม็งเบา ๆ ก่อนจะคีบขึ้นมากินอย่างสง่างาม ผมเผลอมองเธอโดยไม่รู้ตัว 

“ขอบคุณนะคะ ที่มาวันนี้ด้วยกัน” ซาโยะพูดเบา ๆ 
“ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณ มันสนุกมากเลยครับ” 

หลังทานเสร็จ พวกเราเดินเล่นรอบ ๆ ชั้นบนที่มีสวนลอยฟ้า ลมเย็นพัดผ่านเบา ๆ ทำให้บรรยากาศดูเงียบสงบและอบอุ่น 

“ถ้าเลือกได้... เธออยากใช้ชีวิตแบบไหนในอนาคตเหรอ?” ผมถาม 
“อืม... อยากมีชีวิตเรียบง่าย อยู่กับใครสักคนที่เข้าใจค่ะ” 
เธอหันมายิ้มให้ผมเบา ๆ 

ทันใดนั้น เสียงเปียโนเบา ๆ ก็ดังขึ้นจากลานกิจกรรมด้านล่างของห้าง 

“เสียงเพลงนั่น...” ซาโยะหันไปมอง 

ผมมองตามสายตาเธอ เห็นเวทีเล็ก ๆ ที่มีนักดนตรีสมัครเล่นกำลังเล่นเปียโนอยู่ ท่วงทำนองช้า ๆ ละมุนละไม ลอยขึ้นมาถึงชั้นบนสุดของห้าง 

“เขาเล่นเพราะจังเลยนะ” ผมพูดเบา ๆ 
“ค่ะ... เหมือนเพลงประกอบหนังรักเลย” ซาโยะยิ้มบาง ๆ 

เสียงฝนเริ่มโปรยปรายลงมาเบา ๆ 

“ฝนตกเหรอ?” ผมเงยหน้ามองท้องฟ้า 

ละอองฝนเล็ก ๆ ตกลงมาทีละหยด ซาโยะยกมือขึ้นรับหยดน้ำด้วยรอยยิ้ม 
“ฝนแบบนี้... ฉันชอบนะคะ มันเย็นสบายดี” 

ผมรีบถอดเสื้อคลุมของตัวเองออก แล้วคลุมให้เธอโดยไม่คิดอะไร 
“เดี๋ยวเธอจะไม่สบายเอานะ” 

ซาโยะชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มจาง ๆ แล้วพูดเบา ๆ 
“ขอบคุณค่ะ... ฮารุกิคุง ใจดีเหมือนเดิมเลยนะคะ” 

เราสองคนวิ่งหลบฝนไปยังศาลาเล็ก ๆ ที่อยู่ริมสวนลอยฟ้า เสียงฝนกระทบหลังคาเบา ๆ ผสมกับเสียงเปียโนที่ยังคงเล่นอยู่ด้านล่าง กลายเป็๞บรรยากาศที่อบอุ่นและโรแมนติกอย่างน่าประหลาด 

ผมหันไปมองซาโยะที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอกำลังมองสายฝนด้วยแววตาอ่อนโยน เส้นผมบางส่วนเปียกชื้นเล็กน้อยจากฝนก่อนหน้านี้ ผมยื่นมือไปที่ผมของซาโยะเส้นผมที่เปียกเล็กน้อยกลับยิ่งทำให้เธอดูมีเสน่ห์มากขึ้นในสายตาผม 

“ซาโยะ...” ผมเรียกชื่อเธอเบา ๆ 

เธอหันมามอง ดวงตาคู่นั้นสะท้อนแสงฝนและแสงไฟจากสวนอย่างนุ่มนวล 
“คะ?” 

“ผมดีใจนะ... ที่ได้มาใช้เวลาวันนี้กับเธอ” 
ผมพูดออกไปโดยไม่ทันคิด แต่ก็ไม่อยากถอนคำพูดนั้นกลับ 

เธอยิ้มบาง ๆ ก่อนจะตอบกลับด้วยเสียงแ๶่๥เบา 
“ฉันก็เหมือนกันค่ะ... มันเป็๲วันที่อบอุ่นมากเลย” 

เรานั่งเงียบกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะพูดต่อ 

“ตอนแรกฉันไม่คิดเลยว่าจะกล้าชวนใครมาเที่ยวแบบนี้... แต่กับฮารุกิคุง ฉันรู้สึกว่าไม่ต้องฝืนอะไรเลย” 

ผมไม่รู้จะตอบยังไงดี เลยได้แต่ยิ้มกลับไป 
หัวใจผมเต้นแรงจนรู้สึกได้ถึงจังหวะของมันในอก 

เสียงฝนยังคงตกเบา ๆ ผสมกับเสียงเปียโนที่ลอยมาอย่างแ๶่๥เบา