เสียงดนตรีแจ๊สเนิบนาบ ลอยเคล้าคลอไปกับเสียงกระทบกันเบาๆ ของแก้วไวน์ และเสียงสนทนาที่ดังงึมงำจับใจความไม่ได้
"โรงแรม คริมสัน ควิลล์" ไม่ใช่โรงแรมห้าดาวที่โอ่อ่าจนน่าอึดอัด มันเป็บูทีคโฮเทลที่มีสไตล์ชัดเจน แสงไฟสลัวสีอำพันส่องกระทบผนังอิฐเปลือย เฟอร์นิเจอร์ไม้สีเข้ม และพรมสีแดงก่ำ ทุกอย่างดูดีมีรสนิยม แต่สำหรับ 'วายุ' มันก็ยังคงเป็แค่ "งาน"
วายุ ช่างภาพหนุ่มวัยสามสิบ ยืนพิงเสาทรงโรมันจำลองที่มุมห้องจัดเลี้ยง เขาสวมสูทสีเทาเข้มสั่งตัดพอดีตัว แต่ปลดกระดุมเม็ดบนและคลายเนกไทสีดำออกเล็กน้อยให้พอหายใจคล่อง รอยยิ้มเ้าเล่ห์ประดับอยู่บนใบหน้าคมคายเสมอ แม้ว่าตอนนี้ดวงตาของเขาจะฉายแววเบื่อหน่ายอย่างปิดไม่มิด
เขาถูกจ้างมาในฐานะ "ครีเอทีฟ" ของแบรนด์ที่กำลังเปิดตัวสินค้าใหม่ แต่ความจริงแล้ว หน้าที่ของเขาในคืนนี้คือการเดินยิ้ม สร้างคอนเนคชั่น และทำตัวให้ดู "เข้าถึงง่าย"
น่าเบื่อชะมัด
วายุจิบวิสกี้ในแก้วของเขาเบาๆ ของเหลวสีอำพันรสชาติบาดคอไม่ได้ช่วยให้ตื่นตัวขึ้นเลยสักนิด เขาเกลียดปาร์ตี้ประเภทนี้ ที่ทุกคนเหมือนสวมหน้ากากเข้าหากัน คุยแต่เื่ผลประโยชน์ ตัวเลข และ "โอกาสทางธุรกิจ"
สิ่งที่วายุ้าคือ "โอกาสทางอื่น" มากกว่า
สายตาคมกริบของเขากวาดสแกนไปทั่วห้อง ไม่ใช่เพื่อมองหาพาร์ทเนอร์ธุรกิจ แต่เพื่อมองหา "เกม"
ผู้หญิงในงานนี้แต่งตัวดีกันทุกคน เดรสค็อกเทลรัดรูปอวดส่วนโค้งส่วนเว้า บางคนสวยเฉี่ยว บางคนสวยหวาน แต่ส่วนใหญ่ ดู "จริงจัง" เกินไป พวกเธอมาเพื่อหาสามีในอนาคต หรือไม่ก็มาเพื่อสร้างโปรไฟล์ทางสังคม วายุอ่านคนพวกนี้ออกทะลุปรุโปร่ง และพวกเธอไม่ใช่นักล่า พวกเธอคือ "เหยื่อ" ที่รอคนมาตกเบ็ด
และวายุ ไม่ได้อยากตกเบ็ด เขาอยาก "เล่น" กับนักล่าด้วยกัน
เขาถอนหายใจกำลังจะหันไปเติมเครื่องดื่ม และแล้วเขาก็สบตากับเธอ
'จีน่า'
เธออยู่ในชุดเดรสสั้นสีแดงเพลิง รัดรูปจนเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน ผมสั้นซอยเปรี้ยวรับกับใบหน้าเฉี่ยว ริมฝีปากอวบอิ่มสีเดียวกันกับชุดกำลังจิบมาร์ตินี่ในมือ เธอยืนอยู่คนเดียวข้างบาร์ คล้ายกับแมวป่าที่หลงเข้ามาในฝูงแกะ
จีน่าเป็ PR สาวสังคม และที่สำคัญ เธอคือ "แฟนเก่า" ของเขา
แต่คำว่า "แฟนเก่า" อาจจะไม่ถูกนัก พวกเขาไม่เคยคบกันจริงจัง ไม่เคยมีดราม่าน้ำเน่า ไม่เคยมีการหึงหวง มีแต่ความสัมพันธ์ทางกายที่เร่าร้อน จบลงด้วยดีเพราะต่างคนต่างเบื่อ และรู้ทันกันเกินไปว่าไม่มีทางผูกมัดกันได้
วินาทีที่สายตาของพวกเขาสบกัน ข้ามผ่านฝูงชนและเสียงดนตรีแจ๊ส ความหมายนับล้านถูกส่งผ่าน
วายุยกแก้ววิสกี้ขึ้นเล็กน้อย เป็เชิงทักทาย จีน่าไม่ยิ้ม เธอกวาดตามองเขาั้แ่หัวจรดเท้า แล้วเลียริมฝีปากตัวเองช้าๆ
เกมเริ่มแล้ว
วายุรู้ดีว่าจีน่าก็เบื่องานนี้ไม่ต่างจากเขา เขาหันหลังให้เธอชั่วครู่ แกล้งทำเป็คุยกับนักธุรกิจพุงพลุ้ยที่เข้ามาทักทาย "สวัสดีครับคุณวายุ งานถ่ายแบบเซ็ตล่าสุดของคุณสุดยอดมาก"
"ขอบคุณครับ" วายุยิ้มรับอย่างมืออาชีพ แต่หางตาของเขาเหลือบมองไปทางจีน่า
เธอวางแก้วมาร์ตินี่ลงบนบาร์ และเดินหายลับไปทางด้านหลังของห้องจัดเลี้ยง
ไม่ใช่ทางไปห้องน้ำ
วายุรีบตัดบทสนทนา "ขอตัวสักครู่นะครับ พอดีนึกขึ้นได้ว่าต้องโทรหาทีมงาน"
เขาเดินเลี่ยงฝูงชนออกมาอย่างแเี หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ความเบื่อหน่ายเมื่อครู่สลายไปหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นที่คุ้นเคย
เขาเดินตามสัญชาตญาณ ไปยังทางเดินแคบๆ ที่นำไปสู่ "ทางหนีไฟ" และ "ระเบียงสูบบุหรี่สำหรับพนักงาน"
ประตูเหล็กหนักอึ้งบานหนึ่งแง้มอยู่ มีแสงไฟสลัวจากด้านนอกลอดเข้ามา วายุผลักมันออกไปเบาๆ
"ปัง" เสียงประตูดีดกลับจนเกือบปิด แต่ไม่ลงล็อก
ด้านนอกคือระเบียงคอนกรีตแคบๆ ที่มีไว้สำหรับพนักงานแอบมาสูบบุหรี่ มันมืด อับ และมีกลิ่นฝนจางๆ ปนกับกลิ่นบุหรี่เก่าๆ ไกลออกไปคือแสงสีของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน และเสียงดนตรีแจ๊สจากในงานก็กลายเป็เพียงเสียงเบสตุบๆ ที่อู้อี้
จีน่ายืนพิงราวกั้นระเบียง หันหลังให้เขา
"มาช้านะ" เธอพูดโดยไม่หันมามอง
"ต้องเคลียร์ทางก่อน" วายุเดินเข้าไปประชิดด้านหลังเธอ กลิ่นน้ำหอมยั่วยวนของเธอปะทะจมูก "นึกว่าเธอจะไม่มาซะอีก"
"ฉันเบื่อ" จีน่าหันกลับมาเผชิญหน้าเขา แสงจันทร์สลัวๆ ทำให้ดวงตาของเธอดูเป็ประกาย "เบื่อพวกหน้าไหว้หลังหลอกข้างในนั่น"
"ฉันก็เหมือนกัน" วายุยิ้ม
ไม่มีการพูดพร่ำทำเพลงมากไปกว่านั้น นี่ไม่ใช่การเกี้ยวพาราสี มันคือความ้าดิบๆ ที่คนสองคนที่ "รู้กัน" เท่านั้นที่จะเข้าใจ
จีน่าเป็ฝ่ายเริ่ม เธอไม่ได้จูบเขา แต่เธอยกมือขึ้นมาลูบไล้แผงอกของเขาผ่านเนื้อผ้าสูท ก่อนจะเลื่อนต่ำลง ต่ำลง จนถึงหัวเข็มขัดของเขา
"คิดถึงไอ้นี่จัง" เธอพูดเสียงพร่า "ไม่รู้ว่ายัง 'สู้' เหมือนเดิมหรือเปล่า"
"เธอก็ลองดูสิ" วายุท้าทาย เขายืนนิ่ง ปล่อยให้เธอเป็คนคุมเกม
จีน่ายิ้มมุมปาก เธอไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ร่างเพรียวบางของเธอทรุดลง คุกเข่าต่อหน้าเขาบนพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ วินาทีนั้น ภาพของผู้หญิงในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ดูหรูหราจากในงาน กลับกลายเป็นางแมวป่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ
เสียงซิปกางเกงของวายุรูดลง ซืดดดด ดังลั่นในความเงียบ
มือเรียวของจีน่าล้วงเข้าไปในกางเกงชั้นในของเขา ัักับความอุ่นร้อนที่เริ่มตื่นตัว "แท่งเนื้อ" ของเขายังไม่แข็งเต็มที่ มันแค่ "พร้อม" และรอการปลุกเร้า
เธอควักมันออกมา แท่งเนื้ออุ่นๆ ขนาดใหญ่เกินมาตรฐานชายไทยทั่วไปเล็กน้อย เริ่มผงกหัวขึ้นทักทายอากาศเย็นด้านนอก
วายุสูดหายใจลึก เอนหลังพิงกำแพงอิฐเย็นเฉียบ สองมือวางไว้บนผมซอยสั้นของจีน่า
จีน่าจ้องมอง "แท่งเนื้อ" ของเขาในความมืดสลัว มันค่อยๆ ขยายตัวในมือเธอ "ใหญ่ขึ้นนะเรา" เธอกระซิบ ก่อนจะอ้าปาก
ความอุ่นชื้นและอ่อนนุ่มของ "ปาก" เธอ ครอบงำส่วนหัวแท่งเนื้อของเขาทันที
"อ่า" วายุครางในลำคอ
ความรู้สึกแรกคือความร้อนที่ตัดกับอากาศเย็นเยียบ ลิ้น (ลิ้น) ของเธอที่ชำนาญการ ตวัดเลียรอบรอยหยักของหัวแท่งเนื้อ ก่อนที่ริมฝีปากอวบอิ่มนั้นจะ "อม" ลึกเข้าไป
จีน่ารู้จังหวะ เธอเริ่มช้าๆ ใช้ลิ้นกวาดเลียไปตามเส้นเืที่เริ่มปูดโปน ดูดดึงเบาๆ เป็จังหวะ สลับกับการใช้โพรงปากอุ่นๆ รูดรั้งขึ้นลง
"ซวบ ซวบ จ๊วบ"
เสียงดูดเลีย เสียงอมแท่งเนื้อ ที่ชื้นแฉะและหยาบโลนดังขึ้น มันตัดกับเสียงดนตรีแจ๊สที่เล็ดลอดออกมาจากประตูอย่างสิ้นเชิง ความขัดแย้งนี้ ความเสี่ยงที่ใครสักคนจะผลักประตูออกมาเจอภาพนี้ มันยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของวายุ
"แท่งเนื้อ" ของเขาแข็งเป๊ก แข็งเต็มที่ในเวลาไม่ถึงนาที มันพองขยายจนคับแน่นเต็มปากของจีน่า
"อื้มมม" จีน่าครางในลำคอเมื่อรับรู้ถึงขนาดที่เปลี่ยนไป
วายุขยุ้มผมเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ใช่การบังคับ เป็การระบายความเสียวซ่าน เขารู้สึกได้ถึงความร้อนที่พุ่งพล่านไปทั่วร่างกาย ความเบื่อหน่ายเมื่อครู่หายไปปลิดทิ้ง ตอนนี้มีเพียงความ "เงี่ยน" ที่กำลังก่อตัว
จีน่าเร่งจังหวะ เธอยิ่ง "อม" ลึกลงไปอีก พยายามจะเอาแท่งแท่งเนื้อใหญ่ของเขาเข้าไปให้สุด "คอ" แต่ก็ทำได้แค่เกือบ มืออีกข้างของเธอที่ว่างอยู่ก็ไม่ปล่อยให้เปล่าประโยชน์ มันเลื่อนลงไปกอบกุม "ไข่" สองใบของเขาไว้ บีบเคล้นเบาๆ เป็จังหวะเดียวกับการ "อม"
"อ่า จีน่า ดี ดีมาก" วายุเริ่มหายใจหอบ
ความเสียวแล่นปราดจากปลายแท่งเนื้อขึ้นมายังสันหลัง ทุกครั้งที่เธอ "ดูด" และ "รูด" มันเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ช็อตเขา
เสียง "จ๊วบ จ๊วบ ซวบ" ดังต่อเนื่องและถี่ขึ้น
วายุรู้สึกได้ เขากำลังจะ "แตก"
ความรู้สึกเสียวสุดยอดกำลังจุกอยู่ที่ปลาย "แท่งเนื้อ" น้ำเงี่ยน กำลังจะพุ่งออกมา เขากำลังจะถึง์รอมร่ออยู่ตรงระเบียงอับๆ นี่
แกร๊ก!
เสียงลูกบิดประตู!
ไม่ใช่เสียงจากข้างใน แต่เป็เสียงจากทางเดินด้านนอกระเบียง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังเดินตรงมาทางนี้ อาจจะเป็พนักงานโรงแรมที่มาพักสูบบุหรี่
"ชิบ!" วายุสบถ
สัญชาตญาณนักล่าทำงานเร็วกว่าความคิด
ในวินาทีที่เขากำลังจะ "แตก" วายุใช้สองมือ "จับหัว" ของจีน่าไว้แน่น และดึงเธอออกจาก "แท่งเนื้อ" ของเขาทันที!
"ป๊อก!"
เสียงดังฟังชัด เมื่อปากของเธอหลุดออกจากแท่งแท่งเนื้อที่แข็งจนปวด
"อ๊ะ! อะไรของ" จีน่าเงยหน้าขึ้นมาโวยวาย ดวงตาฉ่ำเยิ้มด้วยอารมณ์ ริมฝีปากแดงก่ำของเธอตอนนี้มันวาวไปด้วยน้ำลายและน้ำหล่อลื่นใสๆ ของเขา
"ชู่ว์!" วายุทำสัญญาณให้เธอเงียบ เขาหันไปมองที่ประตู
เสียงฝีเท้านั้นหยุดอยู่หน้าประตู แล้วก็เดินเลยผ่านไป
รอดไป
วายุถอนหายใจ แต่หายนะสำหรับร่างกายเขามันเพิ่งเริ่ม
จีน่ามองหน้าเขาอย่างขัดใจ "เกือบแล้วนะ จะหยุดทำไม"
วายุพยายามยัด "แท่งเนื้อ" ที่ยังแข็งเป๊กเหมือนท่อนเหล็ก กลับเข้าไปในกางเกง มันยากลำบากมากเพราะมันยัง "ตั้งโด่" ไม่ยอมสงบ "มีคนเดินมา"
เขารูดซิปขึ้นอย่างทุลักทุเล ความรู้สึก "ค้างเติ่ง" มันทรมานอย่างบอกไม่ถูก "แท่งเนื้อ" ของเขาปวดหนึบๆ มัน้าการปลดปล่อย แต่กลับถูกตัดบทไปดื้อๆ
จีน่ายืนขึ้น เธอปาดคราบน้ำลายที่มุมปากอย่างไม่ใส่ใจ "งั้น ต่อข้างใน?" เธอยักคิ้ว
วายุส่ายหน้าช้าๆ "ไม่ อารมณ์มันไม่ใช่แล้ว"
"โอเค งั้นฉันขอกลับไปดื่มต่อล่ะ" จีน่าไม่ตอแย เธอรู้กฎของเกม "ไว้เจอกัน ถ้าคืนนี้ยังไม่เจอใครที่ 'น่าสนใจ' กว่านี้นะ"
เธอผลักประตูแง้มออกเล็กน้อย แล้วแทรกตัวกลับเข้าไปในงานเลี้ยง ทิ้งให้วายุยืนอยู่คนเดียวบนระเบียงมืดๆ
วายุยืนพิงกำแพงอีกครั้ง พยายามสงบสติอารมณ์
แม่งเอ๊ย
เขาก้มมองเป้ากางเกงที่ตุงนูนออกมาอย่างชัดเจน "แท่งเนื้อ" ของเขายังแข็งขืน ไม่ยอมอ่อนข้อให้ง่ายๆ ความเสียวซ่านเมื่อครู่ยังคงค้างคาอยู่ มันไม่ได้หายไปไหนเลย
"ออเดิร์ฟ" เมื่อกี้ มันไม่ได้ช่วยให้เขาหายเบื่อ
มันกลับทำให้เขา "อยาก" ยิ่งกว่าเดิมเป็ร้อยเท่า
วายุหลับตาลง สูดอากาศเย็นเข้าปอด "แท่งเนื้อ" ที่แข็งเป๊กอยู่ใต้กางเกงกำลังเรียกร้องหา "รู" สักรูเพื่อระบายอารมณ์ที่ค้างเติ่งนี้
เขากระตุกยิ้ม คืนนี้ยังอีกยาวไกล
เขาผลักประตูเหล็กกลับเข้าไปในงานเลี้ยง แสงไฟสลัวและเสียงดนตรีแจ๊สโถมเข้าใส่ทันที แต่ครั้งนี้ วายุไม่ได้รู้สึกเบื่ออีกต่อไป เขากลับมาพร้อมกับ "ภารกิจ"
สายตาของเขากวาดมองฝูงชนอีกครั้ง คราวนี้ ไม่ใช่เพื่อมองหา "เกม"
แต่เพื่อมองหา "อาหารจานหลัก"
564
