ในขณะที่หลานเซียนกับจุนเป่ากำลังปรึกษากันถึงเื่ที่ เขาอยากจะตามม่านเฉวไปเที่ยวเล่นที่เมืองของน้ำและหลานเซียนจะถือโอกาสนี้บอกความในใจที่มีต่อนางด้วย เเต่ทว่าความฝันของหลานเซียนก็ต้องสลายไปเมื่อเื่ที่เขาแอบขโมยเงินจากห้องเสบียงนั้น ได้เล็ดลอดไปถึงหูของหวังเสิ่นเรียบร้อยและในตอนนี้ขบวนทหารและเกี้ยวเสด็จของกูเป็พ่อก็ได้ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าพวกเขาทั้งสองคนแล้ว
"ทหารฟังคำสั่งฆ่าจับกุมเฉินหลานเซียนและนำไปกักบริเวณไว้ที่จวนซิ่วิเป็เวลา 7 วัน!!ในโทษทัณฑ์แอบลักลอบเข้าห้องเสบียงหลวง นำเงินจำนวนมากไปแจกจ่ายให้กับชาวบ้านโดยเปล่าประโยชน์และลักขโมยทรัพย์สินของเมือง"
"ท่านพ่อ..น้องรองยังเล็ก อาจจะทำอะไรไปโดยไม่ยั้งคิด ขอท่านพ่อทรงอภัยให้น้องรองด้วยพะยะค่ะ"
"ท่านพ่อ! สิ่งที่ข้าทำในวันนี้ ก็เพียงเพราะข้าอยากจะช่วยเหลือชาวเมือง ข้าไม่ได้มีเหตุผลอย่างอื่นหรือลักลอบนำไปใช้ส่วนตัวโดยเปล่าประโยชน์ดังเช่นที่ท่านว่า!!"
"หุบปาก!!นอกจากเ้าจะไม่ยอมรับความผิดครั้งนี้แล้ว เ้ายังจะมาขึ้นเสียงกับข้าอีกหรือหลานเซียน!!ทหาร!!นำตัวหลานเซียนไป!!"
"เเต่ข้าไม่ผิดท่านพ่อ ข้าทำไปก็เพื่อช่วยเหลือชาวเมือง ท่านพ่อ!! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ท่านพ่อ!!พี่ใหญ่ช่วยข้าด้วย"
"ท่านพ่อ ข้าคิดว่า…."
"เ้าไม่ต้องพูดอะไรจุนเป่า นี่คือผลของการที่เ้าตามใจน้องของเ้ามากเกินไป เวลานี้เ้าก็รู้ไม่ใช่หรอว่าเมืองของเรากำลังขาดแคลนเสบียงและกำลังทรัพย์ การที่น้องเ้าเอาเงินไปแจกจ่าย ซื้อยา ซื้ออาหารให้กับชาวเมืองแบบนั้น เ้าไม่คิดว่ามันเปล่าประโยชน์เช่นคำที่ข้าว่างั้นหรือ..ซึ่งในข้อนี้ข้าก็จัดสรรเสบียงให้กับชาวเมืองเป็ปกติอยู่แล้วแต่ที่น้องเ้าทำ มันคือการแจกจ่ายเสบียงและเงินทองอย่างสิ้นคิด ในภายภาคเงินจำนวนนั้นอาจจะมีค่ามากกว่าให้น้องเ้าเอาไปถลุงเล่นเช่นนี้ก็เป็ได้ ข้าลงโทษน้องเ้าเช่นนี้ มันเหมาะสมแล้วไม่ใช่หรือ!!"
"ท่านพ่อ..ข้ารู้ว่าข้าอาจไม่ใช่ลูกรักท่าน เเต่ที่ข้าทำไปทั้งหมด ถ้าตั้งใจจะช่วยเหลือชาวเมืองจริงๆไม่มีอย่างอื่นแอบแฝง"
"แต่สิ่งที่เ้าทำมันคือ การเอาทรัพย์สินของเมืองทั้งหมดไปทำลายทิ้ง นี่เ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ ว่าตัวเ้ากำลังจะทำให้ชาวเมืองลำบาก!!"
"ข้านำยา อาหาร เครื่องนุ่งห่มไปให้พวกเขาเพียงเพราะข้าอยากจะปลอบขวัญและเป็กำลังใจให้กับพวกเขา ท่านมีทรัพย์สินมากมายแต่พวกเขาไม่มีอะไรเลยแม้กระทั่ง เงินที่จะเอามาหาหมอก็ไม่มี ท่านเรียกแทนตัวเองว่าเป็เ้าเมือง แล้วท่านทำกับชาวเมืองที่รักท่านเช่นนี้งั้นหรือ..หากสิ่งที่ข้าทำในวันนี้มันผิดจริง..ข้าก็ยินดีจะรับโทษ!!"
"เ้าไม่ต้องมาพูดจาประชดประชันข้าหลานเซียน ทหารจัดกำลังคุมเข้มที่จวนซิ่วิและเพิ่มวันกักบริเวณของหลานเซียนเป็ 10 วัน!!"
"ท่านพ่อ!!"
"เขาบอกแล้วไงว่าเ้าไม่ต้องพูดจุนเป่า ต่อไปนี้คนที่จะเข้าออกจวนมุซานและจวนซิ่วิได้มีเเค่ชิวลู่เท่านั้น เข้าใจไหม!!"
"ท่านพ่อ..ก่อนที่ข้าจะถูกกักบริเวณ ข้าขออะไรทำอย่างหนึ่งได้หรือไม่..แค่สิ่งเดียวเท่านั้นแล้วข้าจะไม่ขออะไรจากท่านอีก"
"หมดเวลาต่อรองของเ้าแล้วหลานเซียน ถ้าปล่อยให้เ้าเที่ยวเล่นสนุกตามอำเภอใจเ้ามานานมากแล้ว ถึงคราวที่พ่ออย่างข้าจะต้องกำราบเ้าอย่างจริงจังเสียแล้ว เ้าก็เช่นกันจุนเป่า..ในภายภาคหน้าเ้าก็จะต้องขึ้นเป็องค์รัชทายาทและดูแลเมืองนี้แทนข้า เ้าจะมัวมาทำตัวเหลวไหลเช่นน้องเ้าไม่ได้อีกแล้ว"
"ขอท่านพ่อทรงอภัยให้น้องรองด้วยเถิด ให้น้องรองถูกกักตัว 7 วันตามเดิมและอีก 3 วันนั้นข้าจะรับแทนน้องรองเองพะยะค่ะ"
"เ้าเป็พี่ที่ดีนะจุนเป่า ฟังไว้นะหลานเซียน ไม่มีความจำเป็อะไรที่พี่ของเ้าจะต้องมาออกหน้ารับแทนเ้าเช่นนี้ ทั้งหมดมันก็เป็เพราะความไม่ยั้งคิดและทำอะไรโดยไม่มีการไตร่ตรองของเ้า เอาเถอะ!..ข้าเห็นว่าเป็การทำผิดร้ายเเรงครั้งเเรกของเ้าและพี่เ้าของน่ารักแทงขนาดนี้ ข้าจะยอมลดโทษให้ ใหนเ้าลองบอกข้ามาซิว่าเ้าอยากจะขออะไรข้า?"
"ขอบพระทัยท่านพ่อ สิ่งที่ข้าจะขอก็คือ..ข้าขอไปส่งคณะหมอหลวงที่หน้าประตูเมืองได้หรือไม่..แล้วหลังจากนั้นข้าจะยินยอมให้ท่านกักบริเวณข้าจนกว่าท่านจะพอใจ"
"เหตุใดเ้าจึงอยากเดินทางไปส่งคณะหมอหลวงจากต่างเมืองด้วย เ้ามีเหตุผลอะไร?"
"ข้าอยากไปบอกลากับคนๆนึง ที่เขาเคยช่วยเหลือข้าไว้"
"ได้!!ข้าอนุญาต แต่ส่งได้แค่หน้าประตูเมืองเท่านั้น เ้าห้ามออกจากเมืองไปเด็ดขาด เข้าใจที่ข้าพูดหรือไม่?"
"ลูกเข้าใจพะยะค่ะ ขอบพระทัยท่านพ่อที่เมตตาลูก" หวังเสิ่นพูดจบก็รีบขึ้นเกี๊ยวกลับจวนไปโดยเปิดโอกาสให้จุนเป่ากับหลานเซียนได้พูดคุยกันต่อถึงเื่ที่หวังเสิ่นยินยอมให้หลานเซียนไปส่งคณะหมอหลวง เเต่ทว่าหลานเซียนไม่ได้บอกหวังเสิ่นว่าเขาจะไปส่งม่านเฉว หวังเสิ่นจึงยินยอมให้ไปเเต่ก็ต้องมีทหารติดตามหลานเซียนไปด้วย งานนี้หลานเซียนจะปลีกตัวไปบอกลากับม่านเฉวสองต่อสองยังไง..ติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ
1K
