PH501#8
หลังจากปาร์ตี้ไปเมื่อคืน วันรุ่งขึ้นคือเช้าวันเสาร์ เช้าที่บรรยากาศในบ้านดูเอื่อยเฉื่อย ววิกานั่งกินขนมขบเคี้ยวพลางมองคนนู้นคนนี้
ธันวาใส่หูฟังเล่นเกมอยู่ในโลกส่วนตัว
นรารีเอนกายอ่านนิยายรักที่เธอชอบ
เวฆาเปิดทีวีทิ้งไว้ ดูบ้างไม่ดูบ้าง แต่ที่สังเกตได้ชัดคือเขามองนรารีบ่อยกว่ามองหน้าจอสี่เหลี่ยมที่กำลังฉายหนังบู๊นั่น
อ่อ ส่วนธนบัตรยังไม่กลับมาั้แ่เมื่อคืน ววิกาได้ยินเวย์กับธันคุยกันว่า
‘ไอ้ตางค์แม่งอึด ถ้าเบลไม่สลบคาอกมันก็คงจะไม่หยุดจนกว่าจะสลบคาอกเบล’
ในประโยคนั้นมีคำตอบชัดเจนของสิ่งที่เธอสงสัย เธอจึงไม่ได้ถามอะไรสองคนนั้นต่อ
“วิว”
เวลาผ่านไปสักพักธันวาก็เรียกววิกา
“หื้ม?”
“มานี่แป๊บดิ”
แล้วธันวาก็เดินนำไปยังระเบียงห้องซึ่งแม้ววิกาจะงงแต่ก็ยอมตามไป ธันวาปิดประตูกระจกพลางมองเข้าไปด้านใน เขาใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มอย่างคิดไม่ตก เขายังไม่ลืมหรอกนะว่าเมื่อวานไอ้เวย์เมาไวน์ แล้วพอตื่นเช้ามามันกับรารี่ก็แทบจะไม่คุยกัน
แบบนี้จะไม่ให้สงสัยได้ไงอ่ะถามจริง?
“เธอว่าไอ้เวย์กับรารี่แปลกไหม”
“แปลกมาก รารี่ดูไม่สบตาเวย์ แบบว่า เหมือนไม่อยากคุยด้วย”
“เธอคิดว่ามันเกี่ยวกับที่สองคนนั้นกลับด้วยกันเมื่อวานไหม”
“อ่า...” ววิกาไม่ได้ตอบในทันที เธอกดหัวคิ้วลงต่ำ เอียงคอเล็กน้อยแล้วคิดย้อนกลับไป
ก่อนออกมาจากร้านเวย์กับรารี่ก็ปกติดี สองคนนั้นมาถึงช้ากว่าพวกเธอเกือบยี่สิบนาทีทั้งที่ออกมาก่อน
พอกลับมาถึงนรารีก็รีบอาบน้ำ แต่ตอนปิดไฟนอนนี่สิ เพื่อนเธอนอนไม่หลับ รารี่พลิกตัวไปมาหลายครั้ง หนักเข้าก็เดินออกจากห้องนอนไป
ตอนนั้นเธอไม่ได้สงสัยอะไรเพราะคิดว่าอาจจะนอนผิดเวลานรารีเลยนอนไม่หลับแล้วออกไปนั่งเล่นที่ห้องโถง หลังจากนั้นเธอก็หลับสนิท ตื่นเช้ามาอีกทีเพื่อนเธอก็ทำตัวแปลกไป
ซะแล้ว
พอคิดมาถึงตรงนี้ววิกาก็หันไปตอบธันวา
“อาจจะเกี่ยวมั้ง เมื่อวานกลางดึกรารี่ออกมานอกห้องด้วย ไม่รู้อันนี้เกี่ยวด้วยรึเปล่า”
“....” คนฟังทำสีหน้าหนักใจจนววิการู้สึกว่าธันวาก็แปลกตามไปด้วย
“มีอะไรหรอ?”
“ไอ้เวย์มันชอบกินไวน์ แต่ถ้ากินแล้วมันจะ...เอ่อ...”
“...?”
“จะหื่นกว่าปกติ”
“ห้ะ!!”
บ้าสิ!! แล้วเมื่อวานเพื่อนเธอก็นั่งรถมากับเขาน่ะนะ!?
“ทำไมนายไม่บอกฉันั้แ่อยู่ที่ร้าน!”
“ฉันมารู้ทีหลังไหม! มารู้ก็ตอนถามเธอไงว่าใครสั่งไวน์มา”
สองคนที่ยืนตรงระเบียงทำหน้าเครียดพอกัน คนนึงก็กลัวเพื่อนจะวู่วาม อีกคนก็กลัวเพื่อนโดนปล้ำ จะบ้าตาย!
“แล้วเวย์ก็ชอบรารี่อยู่ด้วยอ่า”
“ก็ใช่ไง”
“นายว่า...เอ่อ... ว่า สองคนนั้นเขา...”
“ดูแล้วน่าจะยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอก”
“....”
“....”
“เห้ออออ...” ววิกาถอนหายใจ เธอท้าวขแขนลงกับขอบระเบียงแล้วขยับไปยืนชิด
ธันวาไม่ได้อยากคิดอกุศล แต่พอเธอทำท่านี้แล้วหน้าอกนูนๆ ภายใต้เสื้อยืดสบายๆ สำหรับใส่อยู่บ้านมันนูนกว่าเดิม
ซะอีก
แล้วอยู่ๆ คำพูดของไอ้เวรที่ผับก็ลอยเข้ามา
‘มึงดูดิ เสื้อโชว์หลังของวิวแม่งอย่างเด็ด เวลาเอื้อมแขนเสื้อมันรัดไง นมแม่งโคตรกระแทกตา’
ในความเป็จริงที่พวกมันไม่มีทางรู้คือไม่ว่าจะชุดไหนนมเธอก็กระแทกตาอยู่ดี... ลอบมองแล้วอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายอึกใหญ่
คอแห้งขึ้นมากระทันหันเลยว่ะ
แม่งเอ้ย! เหมือนที่คิดไว้ไม่มีผิด หลังจากเมื่อวานเวลามองหน้า(อก)วิวทีไรก็คิดไม่ดีในหัวตลอด
แล้วยิ่งนึกถึงตอนได้ยินว่าเขาเป็ ‘ผัว’ เธอแล้วยิ่ง....
“ผัว?” นั่นไม่ใช่เสียงเขา...
“ห้ะ?” ธันวาหันไปมองหน้าววิกา
“ฉันสิต้องถาม อยู่ๆ นายก็พูดคำว่าผัว”
“อ่อ...”
ธันวาอ้ำอึ้ง แม่ง... เขามั่นใจนะว่าพูดในใจ มันหลุดปากออกมาได้ไงวะ
“หลุดปากน่ะ ฉันแค่คิดว่าไอ้เวย์คงอยากเป็ผัวรารี่เต็มทน”
เอาหน่า... ขอแก้ตัวใส่ร้ายเพื่อนไปแบบนี้ก่อนละกัน
- ตกเย็นวันเดียวกัน -
เห้อออออ~
นรารีถอนหายใจเป็รอบที่ร้อยของวันนี้ ในที่สุดเธอก็หลบเลี่ยงเวฆาได้สักที! ตาบ้านั่นจ้องเธอตลอดเวลาจนเธอเกร็งไปหมด!
หลังจากเื่เมื่อคืนเธอก็เขินจนจะเป็บ้า วางตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าตอนมองหน้าเขาจะทำสีหน้ายังไง แต่ไอ้บ้านั่นก็เอาแต่จ้องๆๆๆๆ อยู่นั่นแหละ!
มาหายใจสะดวกหน่อยก็เพราะเขาออกไปข้างนอกกับธันวา ดังนั้นตอนนี้จึงเหลือแค่เธอกับววิกาสองคน
“รารี่! มาคุยกันเลยนะ คิดหรอว่าแกจะหนีฉันพ้น”
ลืมบอกไป นอกจากเวฆาจะคอยจ้องเธอแล้วก็ยังมีววิกาเพื่อนรักที่หาโอกาสสอบปากคำเธอด้วย
“ฉันไม่ได้หนีนะ” ว่าพลางก้าวขาเดินอ้อมโซฟาแบบเนียนๆ
“โกหก! หยุดเดินนะ”
“อ่า...” เื่อะไรจะหยุด
“ตอบมาเลยนะ! แกกับเวย์ได้กันหรือยัง!?”
“วิว!!!!” สาวหน้าหมวยถึงกับะโดังลั่นกับคำถามของววิกา
“ทำไมแกไม่กล้าสบตาเวย์ แล้วทำไมเขาถึงจ้องแกขนาดนั้น! เมื่อวานแกมาถึงห้องช้ากว่าฉัน พอตกดึกออกมานอกห้อง! น่าสงสัยที่สุด!”
“แค่จูบ!!”
“กรี๊ดดดดด ว่าแล้วเชียว!”
ตุบ!
ววิกาะโคว้าตัวนรารี่ให้ล้มลงไปบนพื้นพรมด้วยกัน เธอนั่งเอวคร่อมนรารีไว้ไม่ให้วิ่งหนี จับแขนของเพื่อนไว้ด้วยเรียวแขนที่ขนาดเล็กพอกัน(แต่แรงเยอะกว่า)
“เล่ามานะรารี่!”
“ก็... เขาเมา...แล้ว....จูบฉัน”
“แค่นั้น?”
“แล้ว...เวย์ก็...ก็... บอกว่าชอบฉันอ่า”
“กรี๊ดดดดดดดด”
ไอ้เวย์บ้านั่นรุกเพื่อนเธอเร็วกว่าที่คิดนะ! เห็นวางแผนการนั่นนู้นนี่ตั้งนาน! สุดท้ายมาแพ้ฤทธิ์ไวน์แดงขวดเดียว!
“จูบแล้วพูดอะไรต่อ แล้วแกตอบว่าไง?”
“ไม่ได้ตอบอะไร”
“Whattt!??? แกก็ปล่อยให้หมอนั่นจูบเนี่ยนะ!?”
“ก็กลางดึกมันเงียบอ่ะ ไฟสลัวๆ พอเวย์จูบหลายรอบเข้าฉันก็เผลอจูบตอบ...”
“รารี่! แกมันร้าย! เห็นหงิมๆ แต่ร้าย!”
“แค่จูบเองวิว...”
“สาบาน?”
“เอ่อ...แล้วก็ลูบๆ คลำๆ นิดนึง...”
“แต่ยังไม่ถึงขั้นได้เสียใช่ไหม”
“ในหัวแกคิดแต่อะไรแบบนี้หรอ!”
เพื่อนบ้า! ไม่คิดว่าเธอจะเขินบ้างเลยหรือไง! ถามเอาเป็เอาตายอยู่นั่น
“เออๆๆ ไม่ถามแล้วก็ได้ แต่ถ้ามีอะไรไม่โอเคแกต้องเล่าฉันนะ โอเคไหม”
“อื้อๆ” พยักหน้าขึ้นลงเสริมความน่าเชื่อถือ “เล่าอยู่แล้ว ถ้าไม่เล่าแกจะให้ฉันไปเล่าใครละ”
“น่ารักที่สุดเลยรารี่” ววิกาพูดแล้วดึงแก้มป่องๆ ของนรารี่ด้วยความหมั่นไส้
เธอยินดีกับนรารีนะที่มีคนมาชอบและดูเหมือนว่าจะจริงใจ แต่ลึกๆ ข้างในก็แอบเสียดายบัตรเติมน้ำมันรถจากเวฆาด้วยเช่นกัน!!
.......................................................................
25K
![เล่ห์รักดวงหทัย [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1618815194_92584977.webp)
