บทที่ 20 ข่าวดี
สายตาของเสิ่นเกาหลานเปลี่ยนไป โอบกอดร่างกายของสวี่หยางรัดแน่นเพื่อไม่ให้นางได้หนี บดจูบนางอีกครั้งอย่างเร้าร้อนทำให้สติของนางไม่อยู่กับเนื้อกับตัวร่างกายอ่อนระทวยไร้ทางขัดขืน มือหนาคืบคานขึ้นมานวดคลึงเนินอกสวยใต้ชุดที่สวมใส่ ความซาบซ่านเริ่มเข้ามาปะทุในร่างกายของสวี่หยาง รถม้าเคลื่อนไปตามทางโดยไม่รู้ว่าด้านในรถม้ากำลังเป็สนามรบด้านอารมณ์ของเสิ่นเกาหลาน หลังจากมาถึงเรือนเขาอุ้มร่างของสวี่หยางลงจากรถม้าค่ำคืนนี้ที่ยาวนานได้เริ่มขึ้นอีกครั้ง
ส่วนเจี่ยฟางหลังจากที่รถม้าเคลื่อนตัวออกไปนางร่ำไห้เสียใจที่มิได้ไปร่วมงามเลี้ยง ทำให้สาวใช้ในเรือนผ่านมาได้ยินต่างพากันสงสารต่างพากันลือและคิดว่าผู้ที่น่าจะได้ออกงานน่าจะเป็เจี่ยฟางมากกว่าที่จะเป็สวี่หยางนั่นอีก เจี่ยฟางนอนไม่หลับเฝ้าเสิ่นเกาหลานกลับมาที่เรือนด้วยหัวใจที่ร้อนรุ่มคิดต่าง ๆ นา ๆ เมื่อเห็นรถม้าเคลื่อนเข้ามานางรีบเดินออกไปเพื่อต้อนรับอยากฟังคำบอกเล่าของเสิ่นเกาหลานว่าพบเจออันใดบ้าง แต่เมื่อนางเดินออกไปกลับเห็นเสิ่นเกาหลานอุ้มสวี่หยางเดินลงรถม้าเข้าไปยังห้องของสวี่หยางไม่นานเทียนในห้องถูกดับลง ใจของเจี่ยฟางเจ็บลึกกำมือแน่นแววตาเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาเดินกลับห้องด้วยความแค้นเต็มอก
เช้าวันรุ่งขึ้น
แสงแดดสาดส่องเข้ามาในเรือนร่างบางนอนซุกอยู่ในอ้อมกอดของเสิ่นเกาหลานที่โอบกอดนางไว้ นางลืมตาจ้องมองเขาที่นอนเคียงข้างั้แ่แต่งเข้ามาอยู่สกุลเสิ่นนี่เป็ครั้งแรกที่เขามานอนเคียงข้างนางจนฟ้าสว่างเช่นนี้ แม้จะไม่พอใจในสิ่งที่เขาทำเมื่อคืน แต่ความสุขที่เขามอบให้นั้นช่างอบอุ่นนุ่มนวลอย่างที่นางไม่เคยพบเจอ หรือว่าเขาจะมีความรู้สึกกับนางบ้างแล้ว เพียงแค่คิดหัวใจของสวี่หยางเริ่มสั่นไหวและเจ็บแปลบอย่างบอกไม่ถูกเพราะคนที่นอนเคียงข้างนางยามนี้คือคนที่เจี่ยฟางรักเช่นกัน
ครั้นคิดได้เช่นนั้นสวี่หยางจึงเก็บความรู้สึกของตนที่เริ่มเปลี่ยนไปเก็บไว้ในใจให้ทุกคนคิดว่านางเป็สตรีที่ไร้ใจเ็าเช่นนี้ดีแล้ว นางขยับกายออกจากอ้อมแขนไม่ให้อีกฝ่ายได้รู้สึก เยื้องย่างลงจากเตียงอย่างแ่เบาเพื่อออกมาล้างเนื้อล้างตัวเพื่อแต่งกายใหม่
หลังจากนั้นไม่นานเสิ่นเกาหลานเองได้ตื่นขึ้นมาข้างกายกลับไม่เห็นสวี่หยางอยู่ข้างกาย เขาจึงดึงผ้ามาสวมใส่เดินออกมาด้านนอกเห็นสวี่หยางนั่งจิบชาอยู่ที่ห้องโถงเสียแล้ว เสิ่นเกาหลานจึงเดินเข้ามาหานางหวังจะเอ่ยขอโทษที่ทำตัวหยาบโลนกับนางเมื่อคืนที่ผ่านมา จังหวะเดียวกันนั้นเองก็ได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงสาวใช้เอ่ยทักทายด้านนอกดังขึ้นมาก่อน สวี่หยางหันไปมองผู้มาเยือนเห็นเจี่ยฟางเดินมาพร้อมกับรอยยิ้มเต็มดวงหน้า
"พี่หยางตื่นหรือยังเ้าคะ? ข้ามารบกวนเวลาพี่หยางกับท่านพี่หรือไม่?" เจี่ยฟางะโเข้ามาก่อนที่ตัวจะมาถึง เสิ่นเกาหลานได้มานั่งใกล้ ๆ สวี่หยางเสียแล้ว
"ข้าตื่นแล้ว เ้ามิได้รบกวนอันใด เ้ามาที่นี่ั้แ่เช้าตรู่เช่นนี้มีเื่อันใดหรือใบหน้าเ้ายิ้มแย้มเช่นนี้คงมีเื่ดี ๆ ใช่หรือไม่ " สวี่หยางยิ้มกว้างเอ่ยถามเจี่ยฟางที่หยุดเดินอยู่ข้างหน้า
"ท่านพี่เสิ่นเกาหลานกับพี่หยางต้องดีใจเช่นเดียวกับข้าแน่ ๆ เ้าค่ะ หากข้าบอกเื่นี้ออกไป" คำพูดคำจาทีเล่นทีจริงเอ่ยออกมาด้วยอารมณ์ชื่นบานของเจี่ยฟางทำให้สวี่หยางอยากรู้ยิ่งนักว่าเื่อะไรที่จะทำให้นางกับเสิ่นเกาหลานดีใจ
"เจี่ยฟางเ้าเอ่ยมาเถิดข้าเองอยากรู้เหลือเกินว่าเื่ที่จะทำให้ข้าดีใจคือเื่อันใดกัน"
เสิ่นเกาหลานรินน้ำชาใส่จอกยกดื่มพลางมองไปยังเจี่ยฟางรอนางบอกเล่าเื่ที่น่ายินดี
"ท่านพี่ พี่หยางตอนนี้ฤดูของข้าไม่มาหนึ่งรอบ หากข้าคิดไม่ผิดหรือคิดเข้าข้างตัวเองข้าคิดว่าตอนนี้ข้ากำลังตั้งครรภ์บุตรของท่านพี่เสิ่นเกาหลานเ้าค่ะ " น้ำเสียงยินดีปรีดาเอ่ยออกมาทำให้ทั้งสองต่างตกตะลึง เสิ่นเกาหลานรีบเข้ามาดึงกายของเจี่ยฟางโอบกอดอย่างแแ่ดีใจในที่สุดเขาจะได้มีบุตรทายาทสืบสกุล แต่ทว่ายามนี้ใจของสวี่หยางกลับสั่นไหวแม้จะยินดีแต่ความรู้สึกที่ถูกเข็มทิ่มแทงร่างกายเป็หมื่น ๆ เล่มจนรู้สึกด้านชาไปหมด ไม่คิดเลยว่าเจี่ยฟางจะตั้งครรภ์ก่อนตนไปได้ แล้วอย่างไรในเมื่อเขาแต่งนางเข้ามานี่เป็เพียงครั้งที่สองที่เขามาหลับนอนกับนางไม่แปลกที่เจี่ยฟางจะตั้งครรภ์ก่อนเพราะั้แ่เขาแต่งเจี่ยฟางเข้ามาเป็ฮูหยินรองไม่มีค่ำคืนไหนเลยที่ไม่ไปหานาง สวี่หยางยิ้มบาง ๆ เอ่ยยินดีกับเจี่ยฟาง
"ข้ายินดีกับเ้าด้วยนะ ไม่ว่าบุตรจะเกิดกับข้าหรือกับเ้าต่างเป็บุตรของท่านพี่เสิ่นเกาหลานล้วนเป็เื่น่ายินดี หากเป็เช่นนั้นข้าเองก็มียาสมุนไพรให้เ้า เอาไว้ที่ข้าคงไม่ได้ใช้มัน"
"ขอบคุณพี่หยางที่เอ็นดูข้าเ้าค่ะ พี่เสิ่นเกาหลานท่านดีใจมั้ยเ้าคะ"
"ข้าต้องดีใจอยู่แล้วนะสิ เ้าคงยังไม่ได้กินอาหารสินะ นี่เ้าไปบอกพ่อครัวทำอาหารมาบำรุงร่างกายของเจี่ยฟางและต่อจากนี้ต้องเอาใจใส่อาหารของนางให้ดี ข้าอยากให้บุตรของข้าออกมาแข็งแรง" เสิ่นเกาหลานหันไปสั่งสาวใช้ก่อนจะประคบประหงมเจี่ยฟางอย่างออกนอกหน้า
"เ้าค่ะคุณชาย " ซื่อจินรับคำสั่งเดินออกไปด้านนอก เจี่ยฟางเหลือบมองใบหน้าของสวี่หยางรอบหนึ่งก่อนจะหันกลับมาสนใจเสิ่นเกาหลานต่อ
"ท่านพี่ท่านอยากได้บุตรชายหรือสตรีเ้าคะ ข้าอยากได้บุตรชายจะได้สืบสกุลดูแลเรือนต่อจากท่านพี่ได้ "
"เ้านี่ช่างเข้าอกเข้าใจข้าเสียจริง เช่นนั้นเรากลับห้องของเ้ากันเถิด ต่อจากนี้ห้ามเ้าไปไหนมาไหนตามใจชอบเข้าใจหรือไม่? ต้องดูแลตนเองให้ดี " เสิ่นเกาหลานประคองเจี่ยฟางเดินออกไปจากห้องโถงโดยลืมไปเลยว่าสวี่หยางยังนั่งอยู่ที่เก้าอี้ เขาทำกับนางอย่างไร้ตัวตน หัวใจของสวี่หยางอึกครึ้มในความรู้สึกโดดเดี่ยวอีกครั้ง มองดูทั้งสองเดินเคียงคู่กันไปอย่างมีความสุข
ครั้นความคิดหนึ่งรอบเข้ามาในสมอง หากทั้งสองแต่งกันั้แ่แรกโดยไม่มีนางคงจะดีไม่น้อยราวกับว่านางเป็เพียงอากาศหายไปคงจะดี
หลายวันต่อมา
สวี่หยางคอยไปเฝ้าดูแลเจี่ยฟางที่ตั้งครรภ์อย่างไรนางก็คือน้องสาวที่ตนรัก หลานที่เกิดมาก็เป็หลานของตน แม้จะรู้สึกเ็ปอยู่บ้างแต่อย่างไรเสียก็ดีกว่าจะต้องดูแลผู้อื่นที่ไม่ใช่คนในตระกูลตนเอง
เจี่ยฟางโชคดีที่ท้องแรกไม่แพ้ท้องและท้องยังไม่ออกมาอย่างเห็นได้ชัด สวี่หยางนำยาสมุนไพรที่ฮูหยินผู้เฒ่าให้ไว้มอบให้แก่ซื่อจินไปต้มบำรุงร่างกายเจี่ยฟาง
เื่การตั้งครรภ์ดังถึงหูของฮูหยินผู้เฒ่ารวมถึงใต้เท้าสวี่ด้วยเช่นกัน วันนี้ทุกคนจึงมาที่เรือนของเสิ่นเกาหลานเพื่อฉลองเื่ยินดีในครั้งนี้ด้วย
161K
