ตอนที่ยี่สิบ เหล่าคนหลงยุค
“ขั้นสิบขั้น?”
แต่ละนักษัตรหันหน้ามองกันไปมาอย่างงุนงงสงสัย
โอเค เท่านี้ยืนยันได้แล้วว่า
โลกนี้ใช้ระบบ สูง-กลาง-ต่ำ
“อืมงั้นเป็ไปได้ไหมที่มีคนแบ่งเป็สามขั้นแรกคือขั้นต้น สามขั้นต่อมาคือขั้นกลางสามขั้นท้ายคือขั้นสูง และก้าวต่อไปครึ่งก้าวคือขั้นสิบ?”
ทั้งสามคนยังมองอย่างงุนงง
“ก็เป็ไปได้ขอรับนายท่านแต่จะทำอย่างนั้นทำไม ในเมื่อแบ่งเป็สามขั้นเรียบง่ายกว่า คร่อก”
คิงคองเงินกล่าวอย่างงุนงง
“กระต๊ากใช่แล้วแบ่งเป็สิบขั้นนั้นยุ่งยากเกินความจำเป็“
ระกาเหล็กกล่าว
“ตกลงขั้นพลังแค่ห่างกันขั้นหนึ่งไม่ได้หมายความว่าไม่ถึงขั้นสู้กันไม่ได้หรือ?”
ผมกล่าวถามอย่างสงสัย
“เจี๊ยก ระดับของเคล็ดวิชาก็มีผลแต่ระดับขั้นใหญ่ด้วยกันอาจจะพอสู้กันได้ แต่หากต่างขั้นใหญ่กันไม่อาจต่อสู้ข้ามขั้นได้”
วานรทองแดงกล่าว
อืมเื่พวกนี้มีอะไรซับบซ้อนอยู่เยอะเลยแฮะ
ผมเห็นพวกนี้เฝ้าผมตลอดด้วยความห่วงใย?
แล้วเลยกล่าวว่า
“เห็นพวกเ้าไม่ทานโสมร้อยปีแล้วก็เสียดายดังนั้นให้อาหู่เอาโสมสิบปีให้พวกเ้าทานหน่อย”
“เจี๊ยก ก็ยังเสียดาย”
วานรทองแดงกล่าว
ราวกับอยากจะเก็บโสมร้อยปีให้เป็สมบัติของลูกหลาน
“ไม่ใช่ให้ฟรีๆ แต่อยากแลกเปลี่ยนกับพวกเ้าให้ทำงาน”
พวกนั้นมองหน้ากันว่านี่สิที่รอคอย
“สั่งมาเลยนายท่าน ฆ่าคนวางเพลิง บุกทำลายสำนักลักพาตัวพวกข้าไม่เคยหวั่นเกรง คร่อก”
นั่นดูพวกมัน สันดานโจรจริงๆนี่หว่า
“ไม่ใช่ข้าแค่อยากให้พวกเ้าลองทานโสมและติดเครื่องอุปกรณ์แบบที่ข้าติดบ้างเท่านั้นข้า้าดูร่างกายภายในของพวกเ้า”
ผมแค่บอกเื่ที่ผมคิดว่าเป็เื่ธรรมดาแต่นักฆ่านักษัตรกลับทำท่าหวาดกลัวผม
ปัดโธ่ นี่มันยุคไหนแล้วอยากดูภายในร่างกายไม่ต้องผ่าดู จะสแกนหรือสอดกล้องเข้าดูอวัยวะภายในก็ทำได้ทั้งนั้น
มันไม่ใช่ยุคจีนโบราณของหมอประหลาดฆาตกรนะ
คิดอีกทีไอ้พวกนี้ความคิดมันยังหลงยุคพอสมควรเลยนี่หว่า
2K
