“รดา” เสียงคุ้นหูร้องทักขึ้น รดาหันควับก็เห็นบัวศรียืนมือกอดอกทำหน้ามุ่ย รดาเดินมานั่งเก้าอี้ที่โต๊ะทำงานของเธอ บัวศรีเดินเข้ามาใช้สองมือค้ำโต๊ะมองหน้ารดา
“ฉันโทรหาหล่อนเป็สิบๆสายทำไมไม่รับ..ห๊ะ” บัวศรีถามอย่างอารมณ์เสีย
“ฉันไม่ว่างน่ะค่ะ..พี่มีอะไรหรือเปล่า” รดาถามด้วยหน้าตาซื่อๆ
“มีอะไรหรือเปล่างั้นเหรอ..แกเกินออกไปกับใครก็ไม่รู้ ฉันก็ต้องเป็ห่วงหรือเปล่า ยังมีหน้ามาถามอีก” บัวศรีพูดกระแทกเสียง
“เด็กหนุ่มคนเมื่อวานเป็ใครกัน” บัวศรีถามต่อสายตาจ้องหน้ารดาเขม็ง
“ก็ .ก็..แฟนไง” รดาตอบบัวศรีได้ไม่เต็มปากเต็มคำนัก บัวศรีเป็คนเดียวที่รดารดาไว้ใจ ทั้งสองคนสนิทกันมาก ไม่ว่าเื่อะไรรดามักจะเล่าให้บัวศรีฟังเสมอๆ ทั้งสองหวังดีต่อกันและกัน รดาจะไม่ปิดบังเื่ราวต่างๆกับบัวศรี บัวศรีก็เช่นกัน ทั้งสองจะอยู่เคียงข้างกันเสมอ
“ตอบฉันมาตามตรงนะ”บัวศรีคาดคั้นสายตายังจับจ้องไปที่หน้าของรดา
“โถ..พี่..ก็แฟนยังไงล่ะ..ฉันก็บอกไปแล้ว” นดาพูดพร้อมกับหันหน้าไปทางอื่น
“เธอคิดว่าเธอจะโกหกฉันได้งั้นเหรอ” บัวศรีถาม
“ก็ .ก็..งั้นพี่ก็เชื่อฉันสิ..ฉันจะได้ไม่ต้องพูดอะไรมาก” รดาพูดด้วยน้ำเสียงอุบอิบในลำคอ
“บอก..ความ..จริง..ฉัน..มา” บัวศรีเว้นวรรคคำ
รดาไม่กล้าสบตาบัวศรีได้แต่หันหน้าไปทางอื่น
“อะไรกันเล่าพี่..ฉันก็บอกไปแล้วไงว่าแฟนน่ะ” รดาพูดอ้อมแอ้ม
“ก็ได้ .ถ้าเธอไม่อยากเล่าก็ไม่เป็ไร ฉันคงไม่ไปก้าวก่ายเื่ส่วนตัวของเธอหรอก” บัวศัพูดำร้อมกับหันหลังกลับจะเดินออกไปจากห้อง
รดารีบคว้าแขนบัวศรีไว้ เพราะกลัวว่าเพื่อนรุ่นพี่จะโกรธเอาจริงๆ
“เดี๋ยวสิพี่…ฉันเล่าก็ได้..พี่อย่าโกรธฉันเลยนะ..” รดาพูด
บัวศรีหันกลับมาจ้องหน้ารดาตามเดิม…หญิงสาวได้แต่ทำหน้าเหยเกไม่กล้าสบตา
“พูดมาสิ” บัวศรีพูด
“เอ่อ .คือว่า…คือ” รดาอ้ำอึ้ง บัวศรียังคงจ้องเขม็ง
“ก็ฉันไม่อยากโดนตราหน้าว่าถูกทิ้งนี่พี่…ฉันไม่มีทางเลือก..ก็เลยจ้างเค้าสองแสน ให้เป็แฟนหลอกๆ” รดาพูดเสียงอ่อยๆ ทว่าคนฟังดวงตาเบิกโพลง
“ นี่!!!!....หล่อนยังสติดีอยู่หรือเปล่าห๊าาาาา!!!” บัวศรีแผดเสียง
รดารีบลุกขึ้นเอามือปิดปากบัวศรีทันที
“เบาๆ สิพี่ก็ เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยินกันพอดี” รดาพูดเร็วสายตามองระแวงออกไปด้านนอก
“เธอยังมีสติอยู่มั้ยรดา” บัวศรีเบาเสียงลง
“ก็จะให้ฉันทำไงได้ล่ะพี่…ไม่ใช่ว่าฉันไม่คิดมากนะ ฉันก็คิดอยู่เหมือนกันแต่มันก็แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว..อีกอย่างวันนั้นฉันเองก็เมาด้วย” รดาพูดอุบอิบเพราะสำนึกผิด
”เธอรู้จักเขาดีแค่ไหน รู้นิสัยใจคอเขาเหรอ แล้วเงินตั้งสองแสนเธอคิดอะไรอยู่รดา” บัวศรีถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“ฉันไม่รู้จักเขาหรอก..แต่ดูไปเขาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร” รดาพูด
“อ้อ!!!..นี่เธอจะบอกว่ึคนที่เพิ่งรู้จักกันหมาดๆนี่เชื่อใจได้ขนาดนั้นเลยเหรอ” บัวศรีตะคอก
“ฉันรู้น่า..แต่จะทำไงล่ะเื่มาจนขนาดนี้แล้ว ก็ได้แต่เลยตามเลยไป อีกอย่างฉันก็อยากจะทำให้อีตา กพล เสียหน้าด้วย” รดาพูด บัวศีมองห
น้ารดาด้วยความเห็นใจ แต่เธอก็อดเป็ห่วงไม่ได้ ……
26K
