ตอนที่ 4 องค์ชายเขาดันไม่เล่นตามบท (10)
จ้าวหมอมอปรายตามองอวิ๋นซิ่วปราดหนึ่ง เอ่ยเสียงเย็น “ยามนี้องค์ชายรองกับคุณชายล้วนโตแล้ว องค์ชายรองอายุอานามถึงยามแต่งงานแล้ว คุณชายเองก็ใกล้ถึงวัยปักปิ่น มิใช่เด็กเหมือนแต่ก่อนแล้ว”
“เหตุใดหมอมอผู้หนึ่งอย่างเ้าจึงคิดแทนเ้านายเสียแล้ว” อี้อวิ๋นเฟยว่าอย่างไม่พอใจ
เหอหรงใจกระตุกวูบ หากเป็เ้านายคนเดิม เดิมทีก็เป็เด็กถือดีอยู่บ้าง หากได้ยินอาจจะโมโหไปแล้วจริงๆ
เขากล่าวด้วยสีหน้าไม่พอใจ “จ้าวหมอมอเป็แม่นมของข้าย่อมคิดเผื่อข้าสิพ่ะย่ะค่ะ! ท่านดุนางทำไม”
อี้อวิ๋นเฟยเพียงมองจี้อู๋โยวพลางบอก “อู๋โยว เราเติบโตมาด้วยกันั้แ่เล็ก เดิมยังมีการหมั้นหมาย วันนี้ก็เพียงออกไปเที่ยวเล่นเท่านั้น คนบริสุทธิ์ย่อมรู้แก่ใจ อีกอย่าง อีกสักพักข้าต้องจากไปแล้ว เจอกันครั้งหน้าเกรงว่าจะเป็ปีหน้าแล้ว หากคิดว่ารถม้าของวังข้าไม่สะดวก เ้าจะใช้รถม้าของจวนโหวก็ย่อมได้”
เขารู้ว่าถึงจี้อู๋โยวจะไม่ได้บอกว่ามีใจแก่เขา แต่ก็มีไมตรีให้เขาตลอดมา เอ่ยเื่หมั้นหมายไว้ก่อน ค่อยกังวลเื่แยกจาก จากนั้นเขายอมถอยหนึ่งก้าวให้จี้อู๋โยวนั่งรถม้าตัวเอง จี้อู๋โยวย่อมเชื่อฟังและออกบ้านกับเขาแต่โดยดี
ขอเพียงจี้อู๋โยวออกจากบ้านกับเขาในวันนี้ ย่อมมีวิธีกระจายเื่ความใกล้ชิดและการหมั้นหมายของพวกเขาออกไปโดยไม่ตั้งใจได้
ทว่าอี้อวิ๋นเฟยไม่รู้ จี้อู๋โยวในวันนี้ภายในเปลือกกลายเป็เหอหรงเสียแล้ว เขาไม่หลงกลพรรค์นี้
เหอหรงกำลังจะขัดคำพูดเขา หลิวซีซึ่งคอยติดตามเหอหรงมาโดยตลอดไม่ชอบพูดไม่ชอบจาพลันเอ่ยเสียงเบา “คุณชาย ท่านออกไปไม่ได้นะขอรับ ท่านชายบอกไว้ว่ายามเที่ยงจะกลับมารับประทานอาหารกับท่าน”
เหอหรงลูบศีรษะหลิวซี คนผู้นี้กลับเป็คนภักดี จากนั้นจึงปั้นหน้าลำบากใจบอก “ขออภัยพ่ะย่ะค่ะพี่อวิ๋นเฟย วันนี้เกรงว่าจะไปไม่ได้แล้ว เตียเตียให้ข้ารอเขากลับมาน่ะพ่ะย่ะค่ะ”
รอยยิ้มบนใบหน้าของอี้อวิ๋นเฟยเกือบคงไว้ไม่อยู่ เหอหรงเห็นกับตาว่าเขาหลับตาข่มอารมณ์ ค่าความฟินก็ลดฮวบลงมา
“เช่นนั้นวันนี้ข้าคงมาไม่ถูกเวลา แต่หากท่านชายมีธุระยามเที่ยงอาจจะรีบกลับมาไม่ได้” อี้อวิ๋นเฟยลอบกัดฟัน กว่าพระสนมหวังกุ้ยเฟยจะคิดหาวิธีทำให้ท่านชายอันหนิงออกไปได้ไม่ง่ายเลย ครั้งหน้าคงไม่ได้มีโอกาสดีอย่างนี้แล้ว
เหอหรงยิ้มกล่าวว่า “ไม่เป็ไรขอรับพี่อวิ๋นเฟย รอท่านกลับมาพวกเราค่อยไปเล่นด้วยกันก็ได้”
แต่ตอนนั้นทุกคนล้วนอยู่ครบ ไม่มีทางปล่อยโอกาสให้ชายมากเล่ห์ผู้นี้
อี้อวิ๋นเฟยเดิมนึกว่าจี้อู๋โยวจะคิดว่าท่านชายอันหนิงอาจกลับมาไม่ได้ ต้องอยากรั้งให้เขาอยู่กินข้าว คาดไม่ถึงว่าเขาจะบอกเวลาพบกันครั้งหน้าไว้หลังจากเขากลับมา
อี้อวิ๋นเฟยฝืนยิ้มกล่าว “ไม่มีปัญหา เรากลับมาค่อยนัดกันก็ได้”
เขาไม่ได้คิดมาก เขามั่นใจว่าเขายังมีตำแหน่งในใจของจี้อู๋โยว เพียงแต่วันนี้ต้องโทษที่หมอมอผู้นั้นปากมาก ท่านชายอันหนิงก็ใกล้จะกลับมา ทำเขาเสียเื่แล้ว
ค่าความฟินในหัวของเหอหรงลดหลั่นลงไม่หยุด แต่เขายังพยายามรักษาท่าทีอาลัยอาวรณ์ส่งอี้อวิ๋นเฟยจากไป
หันกลับมาพลันทำหน้าตึง ส่งแขกไม่รับเชิญกลับไปแล้วก็ควรจัดการพวกเกลือเป็หนอนเสีย
201
![Neighbor แค่แอบชอบ [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1607353086_38079225.webp)
