หนึ่งปราถนา Desire of love

“ท่านอ๋องเถ้าแก่ลู่มาแล้วขอรับ” เวินฉงหลินรายงาน

“ให้เข้ามา” 

“ท่านอ๋องสิ่งที่ผสมอยู่ในสุรากานั้นเป็๲ทั้งยาและพิษมีชื่อว่า “เปียนฝูพะยะค่ะ” ลู่เสวียนรายงาน

“ท่านหมายความว่าอย่างไร” อ๋องเฉินสงสัย “เพราะยาปลุกกำหนัดชนิดนี้มีฤทธิ์รุนแรงกว่ายาทั่วไปถึงสามเท่า ส่วนผสมทั้งหมดล้วนมาจากยาบำรุงทั้งสิ้นโดยมีดอกปรารถนาเป็๞ตัวหลักพะยะค่ะ” ก่อนที่ลู่เสวียนจะพูดต่อเวินฉงหลินซึ่งยืนฟังอย่างใจจดจ่อด้วยความเป็๞ห่วงท่านอ๋อง เขาก็ชิงถามขึ้น

“แล้วทำไมถึงบอกว่าเป็๲พิษล่ะเถ้าแก่ลู่”

“ที่ต้องเรียกว่าพิษก็เพราะเมื่อดื่มเข้าไปแล้วไม่สามารถขับออกจากร่างกายได้ต้องใช้ยาถอนเท่านั้นท่านองครักษ์” ลู่เสวียนตอบเวินฉงหลิน

“หากไม่ใช้ยาถอนจะเกิดอะไรขึ้นหรือ” เซียวซ่งหลานถาม “หากไม่ใช้ยาถอนพิษ ทุกๆเจ็ดวันพิษก็จะกำเริบขอรับท่านกุนซือ”

“ห๊ะ!! ทุกๆเจ็ดวันหรือ” เวินฉงหลินอุทานเสียงดัง

“ท่านรู้วิธีปรุงยาถอนพิษหรือไม่”

เซียวซ่งหลานถามอีก

 “ข้ารู้วิธีขอรับท่านกุนซือ แต่”

“มีปัญหาอะไรหรือ” หย่งซีเฉินถาม

“ปรุงยาถอนพิษก็ต้องใช้ดอกปรารถนาเช่นกันพะยะค่ะ ความพิเศษของดอกปรารถนาคือคล้ายกับดอกกล้วยไม้ป่ามากหากไม่ชำนาญจริงๆจะไม่สามารถแยกแยะได้ และวิธีเก็บรักษาก็ค่อนข้างยาก หากเก็บรักษาไม่ถูกวิธีกลิ่นดอกก็จะระเหยออกไปจนหมด ต่อให้ได้มาก็ไม่มีประโยชน์พะยะค่ะ” เถ้าแก่ลู่ตอบ

“แล้วจะทำเช่นไรท่านมีวิธีอื่นอีกหรือไม่เถ้าแก่ลู่” เวินฉงหลินถาม

“หากข้าไปรับด้วยตัวเองต้องใช้เวลาเดินทางไปกลับถึงสิบวันระหว่างนั้น ท่านอ๋องคงต้องลำบากแล้วท่านองครักษ์”

“ไม่ได้ จะปล่อยให้พิษออกฤทธิ์อีกไม่ได้ ท่านไม่มีวิธีอื่นอีกหรือ”

หย่งซีเฉินถามอีก

“นอกเสียจากท่านอ๋องจะนำดอกปรารถนามาให้กระหม่อมพะยะค่ะ”

“ท่านหมายความว่าอย่างไรท่านลู่ ท่านจะให้ท่านอ๋องเดินทางไปรับด้วยตัวเองงั้นหรือ” เซียวซ่งหลานพูด 

“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ท่านเข้าใจข้าผิดแล้วท่านกุนซือ เดือนก่อนข้าได้ส่งดอกปรารถนาไปที่สำนักหมอหลวงข้าคิดว่าคงยังใช้ไม่หมดแน่ขอรับ”

“แต่ต้องรบกวนท่านอ๋องนำมาส่งให้กระหม่อมได้หรือไม่พะยะค่ะ”

ประโยคหลังเถ้าแก่ลู่หันมาพูดกับอ๋องเฉิน “ได้พรุ่งนี้ข้าจะให้ฉงหลินนำมาส่งให้ท่านแต่เช้า อีกสามวันข้าจะมารับยาถอนพิษ

อ๋องเฉินสั่งลู่เสวียน

“กระหม่อมจะทำสุดความสามารถพะยะค่ะ”

ลู่เสวียนรับบัญชา

“เถ้าแก่ลู่ท่านพอจะรู้หรือไม่ว่าในต้าโจวมีใครปรุงพิษเปียนฝูได้บ้าง” เวินฉงหลินถาม 

“พิษชนิดนี้มีต้นกำเนิดมาจากเมืองหลินโจวที่ติดกับชายแดนเป่ยเหลียง เพราะส่วนผสมทุกอย่างล้วนหาได้ง่ายแม้แต่ดอกปรารถนา ผู้ที่ปรุงพิษนี้ได้ต้องมีความช่ำชองเ๹ื่๪๫พิษเป็๞อย่างมาก เพราะหากส่วนผสมผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว ก็อาจทำให้ผู้ที่ดื่มเข้าไปถึงแก่ความตายได้ แต่พิษที่อยู่ในสุรากานี้กลับปรุงได้แม่นยำนัก”

“เ๱ื่๵๹วันนี้รบกวนเถ้าแก่ลู่” เซียวซ่งหลานพูดแค่นั้นเถ้าแก่ลู่ก็เข้าใจทันที

“ท่านกุนซือไม่ต้องเป็๞ห่วง ข้าเข้าใจดี ท่านวางใจได้”

” ขอบคุณเถ้าแก่ลู่มาก”

“เช่นนั้นข้าขอตัวไปจัดโสมบำรุงให้ท่านอ๋องก่อนนะขอรับ”

เมื่อหมดธุระแล้วทั้งสามก็ออกมาจากห้องรับแขก