[บทนำเปิดตัวพระเอกในฝันของคุณ]
[พี่มาตินเ้าพ่อสุดหล่อ]
"กูจะให้โอกาสมึงพูดอีกครั้ง...กูจะถามมึงอีกครั้งว่า...ทำไมวันนั้นรามถึงได้ไปขับรถให้เควินแทนมึง? กูจำได้ว่ากูสั่งให้มึงเป็คนไปรับน้องชายกูด้วยตัวเองไม่ใช่เหรอ?"
"คุณมาตินครับ คือ...คือวันนั้นมันฉุกละหุกจริง ๆ ครับ ฝนก็ตกหนักมาก แล้วคุณเควินก็สั่งให้ผมออกจากบ้านเป็คนสุดท้ายคุณเควินสั่งให้ผมรอตรวจตราดูความเรียบร้อยของบ้านก่อนครับ ผม...ผมไม่ได้ตั้งใจที่จะให้เื่มันเป็แบบนี้เลยนะครับ"
"แล้วรามมันไปโผล่อยู่ที่นั่นได้ยังไง?"
"ผมไม่รู้ครับ...ผมรู้แค่ว่าคุณรามไปที่นั่นเพื่อไปรอรับคุณเควินกับวายุกลับบ้านครับ"
"แล้วใครสั่งให้รามเป็คนไปขับรถให้เควิน?"
"ไม่มีครับ...คุณรามอาสาเองครับ"
"แล้วที่พวกลูกน้องมันลือกันว่า...ไอ้รามมันเคยแอบมีใจให้กับวายุมาก่อน...มันคือเื่จริงหรือเปล่า?"
"เื่นั้น...ผมไม่รู้ครับ"
"มึงไม่รู้...หรือว่ามึงไม่อยากบอกกู?ห๊ะ!!! "
"ผม...ผมไม่รู้ครับ"
"หรั่ง? มึงก็กูรู้ดีไม่ใช่เหรอ...ว่ากูไม่ชอบคนโกหก?มึงรู้ใช่ไหม!!! "
"ผม...ผมไม่รู้เื่ที่พวกลูกน้องมันลือกันจริงๆ ครับ ต่อให้คุณมาตินฆ่าผมให้ตาย ผมก็ยังจะยืนยันว่าผมไม่รู้ครับ"
"กูจะถือว่า...กูไม่ได้ยินคำโกหกของมึงก็แล้วกันนะเพราะอย่างน้อยมึงก็เป็ลูกน้องคนสนิทของเควิน มึงไสหัวออกไป!!!แล้วก็รีบไปทำแผลซะ!!! ออกไป!!! "
"คุณมาตินครับ? แล้วคุณราม? "
"ไม่เกี่ยวกับมึง!!!! "
"แต่...แต่ว่า คุณราม..."
"มัน...ไม่เกี่ยวกับมึง!!!ไสหัวออกไป!!! ออกไป!!! "
"ครับ"
ตอนนี้ผมได้ทำการสอบสวนจำเลยที่สองไปเรียบร้อยแล้วจำเลยที่มันเป็ต้นเหตุทำให้เควินต้องนอนเหมือนซากอยู่ทุกวันนี้จำเลยที่มันทำให้น้องชายของผมต้องมาเจอกับชะตากรรมที่ไม่ได้เป็คนก่อแบบนี้
สำหรับจำเลยที่หนึ่งผมขังมันไว้ในห้องทำงานของมันมาร่วมสองอาทิตย์แล้วล่ะ แต่ผมยังไม่ได้สอบสวนอะไรมันเลยเพราะผมมัวแต่วุ่นวายเื่ของเควินกับวายุอยู่
หลังจากที่เควินกับวายุแต่งงานกันแล้ววายุก็ขออนุญาติผม ให้ผมช่วยส่งเควินกับเขากลับไปอยู่ที่เชียงใหม่เหมือนเดิมเพราะวายุบอกว่า…ที่บ้านหลังนั้นเป็เรือนหอของพวกเขาและเควินก็รักและผูกพันธ์กับบ้านหลังนั้นมาก
และผมก็ได้จัดการทุกอย่างตามคำขอของวายุผมส่งน้องชายของผมกับวายุให้ไปอยู่เรือนหอของพวกเขาตามที่พวกเขา้าและผมได้ส่งหมอผู้เชี่ยวชาญไปช่วยดูแลเควินอย่างใกล้ชิดรวมถึงส่งลูกน้องที่ไว้ใจได้อีกจำนวนหนึ่งให้ติดตามไปคอยดูแลเควินอยู่ที่นั่นด้วย
เมื่อผมจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้วผมก็ไม่มีอะไรให้ต้องเป็กังวลเื่ของน้องชายของผมอีกแล้วเพราะผมรู้ดีว่าวายุรักเควินมากจริง ๆวายุเป็เด็กดีและซื่อสัตย์ต่อสามีมากจนผมไม่อยากจะเชื่อว่า…ในโลกนี้ยังมีคนดี ๆ แบบวายุด้วยหรือ
เื่ที่เควินนอนประสบอุบัติเหตุจนกลายเป็เ้าชายนิทราผมไม่ได้แพร่งพรายออกไปให้คนนอกได้รับรู้ มีเพียงลูกน้องที่ไว้ใจได้จริง ๆเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้เื่นี้ และผมก็ได้กำชับพวกเขาไว้แล้วว่า...อย่าให้ข่าวเื่ของเควินหลุดออกไปแม้แต่นิดเดียวและผมยังบอกพวกเขาด้วยว่า...ถ้าใครเผลอปล่อยข่าวนี้ออกไปเมื่อไหร่ผมจะฆ่าล้างเผ่าพันธุ์มันให้สิ้นซากไปเลย...
และที่ผมต้องปกปิดเื่ของเควินเอาไว้ไม่ให้คนนอกได้รับรู้เพราะผม้าที่จะเข้ามาบริหารงานทุกอย่างแทนเควินในนามของเควินดังนั้นตอนนี้ผมจึงกลายเป็เควินไปแล้วอย่างสมบูรณ์...
[เช้าวันรุ่งขึ้น]
เช้าวันนี้เป็เช้าวันใหม่ที่สดใสเลยทำให้ผมอารมณ์ดีเป็พิเศษ และผมยังเกิดอาการทางใจที่เรียกว่าอาการคิดถึงใครบางคน บางคนที่เคยเป็ที่สุดของใจ แต่ั้แ่วันนั้น วันที่เขาจงใจปล่อยมือน้องชายของผมให้หลุดตกหน้าผาไปเขาก็ไม่ได้เป็คนนั้นของผมอีกต่อไปแล้ว
ั้แ่วันนั้นเป็ต้นมาผมได้บอกกับตัวเองว่า ใครคนนั้นที่เคยเป็ที่สุดของหัวใจเขาได้ตายจากใจของผมไปแล้วตลอดกาล ผมจะไม่จดจำภาพวันเก่า ๆ อีกต่อไปผมจะไม่มีวันให้อภัยคนที่มันกล้าทรยศหักหลังผมเป็อันขาดผมจะทำให้มันได้รู้ว่านรกอยู่แค่เอื้อมมือมันนี่เอง
ผมเดินถือจานข้าวเปล่าและน้ำหนึ่งแก้วเข้าไปในสถานกักกันของจำเลยที่หนึ่งซึ่งตอนนี้ผมมัดมันติดกับเก้าอี้เอาไว้ และตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมาผมก็ได้เข้ามาเยี่ยมเยือนมันทุก ๆ เช้า ผมเข้ามาให้รางวัลทรยศยอดเยี่ยมกับมันถึงแม้ว่ามันจะไม่้าและไม่อยากมองหน้าของผมเลยก็ตาม
ผมเดินถือจานข้าวเปล่าไปวางลงบนพื้นข้างๆ เก้าอี้ของมัน มันค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมามองหน้าผมและวันนี้ผมก็สังเกตุเห็นว่าสีหน้าของมันดูอิดโรยมากกว่าทุกวัน และมันยังมองผมด้วยสายตาตัดพ้อแต่ผมไม่รู้ว่ามันมัน้าจะสื่ออะไร ผมเลยถามมันออกไปว่า
"อยากขออะไรเหรอ? อยากได้อะไรเป็พิเศษไหม? "
"ไม่อยากได้อะไร! "
"เวลาพูดกับผัวเก่าก็ช่วยหันมามองหน้าหน่อยไม่ได้เหรอ?จะรังเกียจอะไรปานนั้น...หืม? "
"คุณเข้ามา...อึก...ทำไม...แต่เช้า"
"อืม...เป็คำถามที่ดีทีเดียวคือ...พอดีผมว่าจะเข้ามาสอบปากคำคุณทนายรามสักหน่อยน่ะ คุณสะดวกหรือเปล่าล่ะ?หรือว่าคุณทนายรามสะดวกที่ทำอย่างอื่นก่อนก็บอกผมได้นะผมจะได้จัดใหญ่ให้รวดเดียวเลย"
"อยากรู้อะไรก็พูดมา"
"เฮ่ย...ผมเปลี่ยนใจล่ะ ผมยังไม่ถามคุณดีกว่า...เพราะตอนนี้คุณดูเหมือนกำลังจะตายเลยเอาเป็ว่าคุณทานข้าวก่อนนะ จะได้มีแรงตอบคำถามของผม"
"ไม่!!! ยังไม่หิว!!! "
"โนว์...โนว์ ไม่ได้ ๆไม่หิวก็ต้องกินครับคุณจะมาตายั้แ่เกมยังไม่เริ่มไม่ได้น้า...มา...เดี๋ยวผัวเก่าคนนี้จะป้อนคุณเองหันมาเร็ว? "
"ไม่ต้อง!!! "
"อย่าดื้อน่า...วันนี้อากาศข้างนอกกำลังดีอย่าทำให้ผมอารมณ์เสียสิ คุณดูนี่สิ...อาหารเช้ามื้อนี้ของคุณผมลงมือทำด้วยตัวเองเลยนะครับ แล้วผมก็ชิมมาแล้วด้วย...รับรองว่าอร่อยชัวร์"
"ถ้ามันอร่อยชัวร์...คุณก็ทานเองเถอะผมยังไม่หิว! "
"ทำไมล่ะ? คุณไม่เชื่อว่ามันอร่อยเหรอ?ถ้าคุณไม่เชื่อ...ผมทานให้คุณดูก่อนก็ได้นะ"
ผมใช้มือของผมหยิบข้าวเปล่าจากจานขึ้นมาใส่ปากของผมเพื่อโชว์ให้มันดูว่าอร่อยชัวร์แน่นอนแล้วผมก็ทำเสียงทำนองว่าอร่อยมากโดยผมทำท่าทางประกอบและพูดขึ้นมาลอย ๆ ว่า"อืมมม...อร่อยที่สุด...เกิดมายังไม่เคยทานอาหารเช้าอร่อยขนาดนี้มาก่อนเลยนะอืมมม...รสชาติใช้ได้ทีเดียว" แล้วผมก็หันไปส่งยิ้มให้จำเลยหมายเลขหนึ่งของผมและถามมันว่า
"เห็นไหม...? ผมบอกแล้วว่าอร่อยชัวร์ แต่ว่าวันนี้ข้าวรสจืดไปสักหน่อยนะแต่ไม่เป็ไรหรอก...ยังพอทานได้ เอาไว้พรุ่งนี้ผมจะเหยาะน้ำปลาใส่ให้ด้วยแล้วกันวันนี้คุณก็ทน ๆ หน่อยแล้วกันนะ? "
"คุณมาติน? คุณจะขังผมไว้ที่นี่อีกนานแค่ไหน?"
"อืม...เป็คำถามที่ตอบอยากจังแต่ตอบได้นะ...ถึงจะฟังดูยากไปหน่อยอืม...ก็น่าจะจนกว่าเควินจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้งมั้ง ถ้ามันเป็ไปได้นะ แต่ถ้าเควินไม่ลืมตาขึ้นมาอีกเลย...คุณจำเลยก็อยู่แบบนี้ไปจนกว่าจะตายก็แล้วกันนะครับ"
"ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่า...คุณจะเป็คนสิ้นคิดขนาดนี้!!!"
"เฮ่ย...เมียเก่าจ๋าอย่าพึ่งนอยด์ผัวเก่าตอนนี้เลยน่ามา ๆ ...ผมป้อนข้าวเปล่าคุณก่อนแล้วเราค่อยคุยกันนะ? "
"ไม่ต้อง!!! "
ผมพยายามพูดดีกับรามมันมานานหลายนาทีแต่รามมันก็ยังทำหน้าบึ้งเหมือนกับว่ามันรังเกียจผมมากและผมก็ไม่อยากทนกับความอวดดีของมันอีกต่อไปแล้ว ผมจึงตะคอกมันออกไปว่า
"นี่มึงอย่าดัดจริตมากได้ไหม!!ห๊ะ!!! "
"..."
"มึงจะให้กูป้อนดี ๆ หรือมึงจะให้กูจับกรอกเหมือนหมู!!!ห๊ะ!!! "
"..."
"อ้อ...นี่มึงประท้วงกูเหรอ?ได้...ถ้ามึงแดกยากนักก็ไม่เป็ไรหรอก...เพราะกูจะป้อนมึงด้วยวิธีของกูเอง"
"..."
"หันมานี่!!!เดี๋ยวพี่มาตินจะช่วยป้อนมึงเอง!!! "
"อ๊ะ!!! "
แค๊ก..แค๊ก...แค๊ก...อ้วก...แค๊ก...แค๊กผมใช้มือเพียงข้างเดียวของผมขยุ้มผมของไอ้รามขึ้นมาเต็มแรงเพื่อบังคับให้มันเงยหน้าขึ้นแล้วผมก็ใช้มืออีกข้างยื่นไปกำข้าวเปล่าจากจานขึ้นมากรอกปากมันก่อนที่ผมจะเอามือปิดปากมันไว้อีกที เพื่อไม่ให้มันคายออกมา แต่มันก็ยังอาเจียนใส่มือของผมจนเลอะเต็มมือไปหมดจนได้
พอมือของผมเลอะผมก็รีบปล่อยมัน แล้วมันก็จ้องหน้าผมไม่วางตา ผมไม่รู้ว่าทำไมวันนี้มันพยศนักมันจ้องหน้าผมเหมือนกับว่า...มันกำลังจะเก็บรายละเอียดบนใบหน้าของผมเพื่อบันทึกลงในกล่องความทรงจำของมันไว้ตลอดไปเลย
ผมยื่นหน้าเข้าไปให้ใกล้กับหน้าของไอ้รามที่สุดเพื่อที่จะได้จ้องตาของมันให้ชัด ๆเพราะผมอยากรู้ว่า...มัน้าจะพูดอะไรกับผมรึเปล่า แต่พอผมเข้าไปใกล้ ๆ มันไอ้รามมันกลับไม่พูดอะไรเลยสักคำแถมมันยังพ่นข้าวที่เหลือในปากของมันใส่หน้าของผมจนเลอะเต็มหน้าผมไปหมด ยังดีที่ผมไม่ได้เหยาะน้ำปลาใส่ข้าวมาด้วยไม่งั้นมีหวังผมคงตาบอดไปแล้วแน่ ๆ
เื่นี้สร้างความไม่พอใจให้ผมเป็อย่างมากเพราะั้แ่เกิดมายังไม่เคยมีใครกล้าพ่นอะไรใส่หน้าผมแบบนี้มาก่อนและด้วยความโมโหที่ไร้ขีดจำกัดของผม ผมก็ได้ล้วงเอาปืนที่ผมเหน็บมาด้วยขึ้นมาแล้วผมก็ใช้ด้ามปืนตบปากไอ้รามไปหนึ่งทีและสองทีและสามทีต่อไปเรื่อย ๆข้อหาที่มันกล้าพ่นข้าวเปล่าผสมน้ำลายใส่หน้าผม
"ผั๊วะ!!! "
"อึก!!! อึก!!! "
"ราม!!!กูเคยบอกมึงแล้วใช่ไหมว่า...อย่าทำให้กูอารมณ์เสียเพราะถ้ากูอารมณ์เสียขึ้นมาเมื่อไหร่...มึงก็จะกลายเป็ของที่ไร้ค่าทันที"
"ทำไม? อึก!!!ไม่ฆ่าผมเลยล่ะ? รออะไรอยู่? แล้วรอทำไม?อึก!!! รอเพื่ออะไร? อึก!!! หรือว่า...ไม่กล้า?"
"ผั๊วะ!!! "
"อึก!!! ขอแรงกว่านี้... อึก!!!อีกหน่อย... อึก!!! ได้ไหม? อึก!!! มันเบาไป...อึก"
"ผั๊วะ!!! "
"อึก!!! ฟุ๊บ!!! "
"ราม!!! ไอ้ราม!!! มึงตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ!ไอ้ราม!!! ราม!!! กูบอกให้มึงตื่น! ราม!! ราม!! ไอ้ราม!!! มึงห้ามตายเด็ดขาดเลยนะ!ไอ้ราม! แม่งเอ้ย!!! กูบอกว่าให้มึงตื่นไงวะ! มึงห้ามตายนะ!กูยังไม่ได้อนุญาติให้มึงตายเลย ไอ้ราม! ราม! แม่งเอ้ย!!! "
*****
Sundog
4K
![[จบแล้ว] คุณหนูสี่ สตรีเปื้อนเลือด](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731471996_45211510.webp)
