“หาว…” หลงจือเหว่ยหาวปากกว้าง จนแทบยัดโมเดลตรงหน้าลงไปในท้องได้ทั้งหมดในคราวเดียว
เธออดนอนั้แ่เมื่อคืนก่อน จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าโมเดลบ้านสุดหรูตรงหน้าจะเสร็จสักที
หญิงสาวควานมือไปด้านหลัง หยิบขวดยาชูกำลังขึ้นมากระดก ก่อนจะมองไปเห็นบรรดาขวดทั้งหลายที่ถูกฟาดจนหมดเกลี้ยงเรียงกันเป็แนวยาวตามกำแพงขาวสะอาดตา
“ตายล่ะ ข้างฉลากเขียนว่าไม่ควรดื่มเกินวันละสองขวด แต่ฉันดันกินหมดสองแพ็กแล้ว!”
หญิงสาวดวงตาเบิกกว้าง ก่อนจะสะบัดหน้าไปมาเพื่อไล่ความมึนงง
เธอชะโงกหน้าของตนเองไปที่กระจกซึ่งอยู่ไม่ไกล บนนั้นมีใบหน้าของเธอที่ฉายแววเหนื่อยล้าเต็มที ขอบตาคล้ำสามารถมองเห็นได้ชัดราวกับคัฟเวอร์เป็มาสคอสหมีแพนด้า
ขยันผิดที่ สิบปีก็ไม่เสร็จ
เธอกระดกเครื่องดื่มชูกำลังรวดเดียวหมดอีกครั้ง พร้อมกับปาดเหงื่อที่ผุดขึ้นมากลางหน้า
“ไหน ๆ ก็เกินสองขวดแล้ว อีกสักขวดจะเป็ไรไป!”
หลังจากติดกาวเสร็จก็นั่งกอดเข่าคุดคู้ แผ่นหลังผอมบางเอนพิงกับเตียงพลางเหม่อมองเพดาน รอบ ๆ ตัวเต็มไปด้วยขยะเศษไม้และกล่องอาหารสำเร็จรูปต่าง ๆ จนแทบไม่มีที่เดิน
“อา... พรุ่งนี้ค่อยเก็บแล้วกัน”
หญิงสาวล้มตัวลงเกลือกกลิ้งกับเศษไม้บนพื้นห้องตัวเองอย่างไม่คิดมาก มือเรียวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาไถกรุ๊ปแชทที่เด้งเตือนไม่หยุด
แต่เมื่อเจอเข้ากับรูปภาพหนึ่ง ตากลมโตก็เบิกโพลงออกมาด้วยความใ
“เสี่ยวฮ่าว! ส่งงานผ่านแล้วเหรอ เ้าคนทรยศ! ไหนว่าจะรอส่งพร้อมกันไง”
เธอไถอ่านข้อความด้วยความเร็วสูง ในกลุ่มมีใบประกาศผลคะแนนรอบที่สามถูกส่งเอาไว้แล้ว
เหล่าคนที่มีพร์ต่างก็ได้ A+ กันทั้งนั้น ส่วนเธอส่งงานรอบที่สามไปแล้วแต่ก็ยังไม่ผ่าน วันนี้เลยต้องขังตัวอยู่ในหอขนาดสี่คูณสี่นี่!
ที่มุมหนึ่งของห้อง มีตัวอักษรทรงพลังที่ถูกเขียนด้วยพู่กันจีนถูกอัดกรอบและวางเรียงกันไว้ ใยแมงมุมบางและฝุ่นบาง ๆ จับตัวกันเป็ม่านหนา
พลันเห็นของพวกนั้น แววตาของหลงจือเหว่ยก็ฉายแววเศร้าออกมา
ถ้าเมื่อห้าปีก่อน เธอกล้าที่จะต่อต้านแม่ ตอนนี้คงจะไม่ต้องมาลงเอยด้วยการเป็นักศึกษาสถาปัตย์ปีที่ห้าที่เข็นไม่ขึ้นแบบนี้
หลงจื่อเหว่ยนอนหมออาลัย ดวงตาจับจ้องไปที่เพดานสีขาว
ขณะเดียวกันนั้นเองตัวอักษรคำว่าโชคดีสีดำเข้ม ก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็สีแดงเปล่งประกายออกมาจากมุมมืดอย่างเงียบงัน
หลงจื่อเหว่ยพักจากการจมจ่อมอยู่กับความรู้สึกไม่ได้เื่ของตนเอง และไถคลิปสั้นดูด้วยความสนุก จนกระทั่งคลิปถัดไปกลับทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจขึ้นมา
'สถาบันดาราศาสตร์ประกาศเฝ้าระวังปรากฏการณ์ดาราศาสตร์ครั้งประวัติศาสตร์ในรอบห้าร้อยปี คาดการณ์ดาวหางแดงจะโคจรเข้าใกล้โลกและสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าั้แ่่เที่ยงคืนของค่ำคืนนี้ โดยจะปรากฏให้เด่นชัดต่อเนื่องเป็เวลาสิบวันเต็มครับ'
บนหน้าจอมือถือแสดงภาพจำลองสามมิติ ของดวงดาวสีแดงเพลิงขนาดมหึมาที่กำลังเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้าพาดผ่านหมู่ดาวนับล้าน วงโคจรสีเืของมันถูกลากเป็เส้นยาวสะท้อนกับแสงชั้นบรรยากาศโลก ดูทั้งงดงามและราวกับเป็ลางร้ายในเวลาเดียวกัน
"สวยจังเลยเ้าดาวหาง แต่ช่างเถอะ! ถ้าเกิดว่าแกไม่ได้มาตกที่เมืองนี้ยังไงฉันก็ต้องปั่นงานส่งอาจารย์อยู่ดี แน่จริงก็ตกลงมาเลยสิ!" หลงจือเหว่ยะโด้วยความโมโห พลางยกกำปั้นขึ้นชู
สิ้นคำไฟในห้องก็กระพริบติด ๆ ดับ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง
“อะไรกัน ฉันล้อเล่นน่า…” หลงจื่อเหว่ยรู้สึกหนาวขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว จึงเหลือบตามองรอบตัวด้วยความหวาดระแวง
หลังจากที่บ่นอุบอิบมาพักหนึ่ง แชทที่ไม่อยากเปิดอ่านมากที่สุดก็เด้งขึ้นมาจากแม่ผู้ให้กำเนิด
'อาจารย์กู้บอกว่าแกยังส่งงานไม่ผ่าน ทำไมยังคิดประชดชีวิตอยู่อีก หนูิเยว่เรียนจบจนไปดูตัวแล้วแกยังไม่สำนึกอีก'
แค่อ่านอักษร เสียงแหลมดังสนั่นของแม่ก็ลอยออกมา หลงจื่อเหว่ยกำมือถือแน่นจนเส้นเืปูด ดวงตามีม่านน้ำตาบาง ๆ รื้นขึ้นมา
ยัยิเยว่ลูกข้างบ้านนั่นไม่ว่าจะทำอะไรก็ดีไปซะหมด
หากตอนนั้นคะแนนยื่นเข้าคณะศิลปกรรมศาสตร์ สาขาวิชาศิลปะการคัดลายมือจีนของเธอ ไม่ถูกเปลี่ยนด้วยความหวังดีของมารดา เธอคงจะได้ทำในสิ่งที่ชอบมาโดยตลอดอย่างมีความสุขแล้ว การเข้าเรียนคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์แทบไม่เหลือเวลาให้เธอได้ทำอะไรอย่างอื่นเลย ทั้งเรียนหนักและงานเยอะ
เธอยังจำได้ดีว่าครั้งก่อนนี้ที่แอบเขียนพู่กันจีนส่งเข้าประกวดระดับมณฑล เธอตั้งใจทุ่มสุดตัวและทำออกมาได้ดี กลับถูกอาจารย์กู้ซึ่งเป็ผู้ดูแลกองประกวด ติดต่อผ่านทางแม่ของเธอเพื่อแจ้งเื่การผ่านเข้ารอบ พอแม่รู้ก็พุ่งตัวมาที่หอและเผาทำลายงานเขียนทั้งหมดของเธอทันที และยังยื่นคำขาดห้ามแตะต้องพู่กันจีนอีกจนกว่าจะเรียนจบด้วย
ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นยังคงแจ่มชัดอยู่ในสมองทุกครั้งที่นึกถึง ตรงกลางอกของหญิงสาวปวดหนึบราวกับถูกหินถ่วงเอาไว้
“ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าทำไมแม่ต้องบีบบังคับให้เธอเข้าคณะสถาปัตยกรรมขนาดนี้ด้วย”
ด่ำดิ่งกับความปวดใจได้ไม่ทันไร เสียงแจ้งเตือนแชทจากเพื่อนสนิทก็รัวเด้งขึ้นมาไม่หยุด ราวกับว่าคนส่งกำลังเนื้อเต้นจนเก็บอาการไว้ไม่อยู่
'ไปนัดบอดกันเถอะ ครั้งนี้รุ่นพี่คนนั้นก็มาด้วยนะ'
'รุ่นพี่คนไหน'
'คนที่เรียนเก่งที่สุดในคณะสถาปัตย์ไง เขาออกจากโรงพยาบาลแล้ว ครั้งนี้เพื่อนสนิทเขาก็ลากมาด้วย จือจือเองก็ออกมาจากห้องบ้างสิ'
'เธอเรียนแฟชั่นก็สบายใจเลยสิ ถ้าอยากให้ไปก็มาช่วยกันตัดโมเดล'
'ขอบายล่ะ ่นี้ฉันปวดหลัง เอาเป็ว่าทิ้งงานไว้ก่อนแล้วมาเจอหนุ่มหล่อดีกว่า พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปรับ แต่งตัวสวย ๆ รอล่ะ' บรรทัดต่อมายังส่งสติ๊กเกอร์หมีนอนพุงกางมาด้วยอีก
หลงจื่อเหว่ยส่ายหน้าไปมาหลังจากอ่านแชทของเพื่อนสนิทเพียงคนเดียว ที่มักจะตื่นเต้นทุกครั้งเวลาจะได้ไปนัดเดตกับหนุ่ม ๆ
เธอวางมือถือลงแล้วหันมาตั้งใจต่อโมเดลตรงหน้าให้เสร็จ มือเล็กพยายามวางชิ้นส่วนที่ติดกาวอย่างแ่เบาที่สุด ทว่าพื้นอาคารและข้าวของในห้องกลับเริ่มสั่นะเืราวกับตึกกำลังเคลื่อนตัว
"แผ่นดินไหวเหรอ!" หลงจื่อเหว่ยหน้าซีดเผือด รีบค้อมตัวลงเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องโมเดลตรงหน้าทันที
แต่แล้วที่นอกหน้าต่างหอพักก็ปรากฏแสงสีแดงฉานลากยาวเป็ทาง พร้อมกับเสียงไซเรนเตือนภัยที่ดังก้องไปทั่วทั้งเมือง ดาวหางดวงนั้นพุ่งดิ่งลงมาใกล้และรวดเร็วเกินกว่าที่ใครจะทันได้ตั้งตัว
"อ่า... จบสิ้นแล้วสินะ ในที่สุดแกก็พุ่งชนจริงๆ" หลงจื่อเหว่ยเลิกปกป้องโมเดลบ้านสุดหรูตรงหน้า เธอละมือจากมันแล้วลุกไปหยิบผลงานการเขียนพู่กันจีนทั้งหมดขึ้นมากอดแนบอกไว้อย่างสงบนิ่ง
"ถ้าชาติหน้ามีจริง ขอให้ฉันได้ทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำด้วยเถิด"
สิ้นคำอธิษฐาน ตัวอักษรคำว่า 'โชคดี' บนแผ่นกระดาษก็พลันเปล่งประกายวาบ ราวกับรับรู้ถึงความปรารถนาอันแรงกล้าของหญิงสาว
หลังจากนั้นไม่นานภาพตรงหน้าก็มืดดับลง พร้อมกับเพดานปูนที่พังทลายและร่วงหล่นลงมา
166
