ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม

          “แย่แล้ว สุนัขกินคนแล้ว!”

            “แถมยังเขมือบทั้งเป็นด้วย โหดเหี้ยมปานนี้เชียวหรือ!”

            นักเรียนร่วมหมื่นคนจ้องสุนัขสีขาวในจอตัวนั้นไม่วางตา

            หญิงสาวงดงามดั่งบุปผาต้องมาตายอย่างน่าเวทนาในท้องของสัตว์ร้ายเช่นนี้ทำให้จนบัดนี้พวกเขาก็ยังสงบสติอารมณ์ไม่ได้                

            “พวกเขาเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรือ ทำไมจู่ๆ ถึงได้ลงมือล่ะ”

            “สุนัขตัวนั้นประหลาดเหลือเกิน ข้าคิดว่ามันนี่แหละเป็นลาสบอสของกิจกรรมนี้!”

            “ฉะนั้นแล้ว มีใครลุกขึ้นมาอธิบายหน่อยได้ไหมว่า หมาตัวนี้มันอย่างไรกันแน่”

            ทุกคน “…”

            ขณะที่ทุกคนปิดปากเงียบ ภาพเหตุการณ์ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอีกครั้งเห็นสุนัขสีขาวตัวนั้นอ้าปากกว้าง แสงทองสาดออกมา แลดูทรงพลังน่าหวาดเกรง

            “บัดซบ หมาตัวนี้พ่นแสงสีทองได้ด้วย!”

            เหล่านักเรียนตกตะลึงอีกครั้ง!

            “ไม่สิ มันน่าจะเป็นแสงทองของยันต์ประเมินผลแพ้รบ...”

            บางคนเริ่มได้สติ ในใจพวกเขามีข้อสันนิษฐานบางอย่างแล้ว

            ...        

            ในป่าพันยอดตอนที่อันหลินเห็นต้าไป๋พ่นแสงสีทอง ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเขารู้ว่าการทดลองสำเร็จแล้ว!

            นี่เป็นคำร้องขอของสวีเสี่ยวหลาน ต้าไป๋จึงเขมือบนางลงไป

            ในสงครามก่อนหน้านี้อันที่จริงสวีเสี่ยวหลานใช้พลังปราณหงส์สวรรค์ในร่างกายจนหมดสิ้นแล้ว และยากที่จะฟื้นฟูได้ในเวลาอันสั้น

            ซึ่งก็คือนางได้สำแดงด้านที่แข็งแกร่งที่สุดออกมาให้อาจารย์บนเขตแดนเห็นแล้ว

            สวีเสี่ยวหลานไม่มีพลังแห่งปราณไม่สามารถปล่อยพลังที่แข็งแกร่งที่สุดออกมาได้แล้วการต่อสู้ในครั้งต่อไปรังแต่จะทุกข์ทรมาน สู้ออกไปจากที่นี่ก่อนจะดีกว่า

            ด้วยเหตุนี้ต้าไป๋จึงใช้วิชาเขมือบ กลืนสวีเสี่ยวหลานลงไปในคราวเดียว

            เมื่อลงไปอยู่ในท้องต้าไป๋แล้วด้วยสาเหตุที่พลังของนางไม่อาจทลายได้ และพลังชีวิตในร่างกายของนางก็ถูกต้าไป๋ดูดไปอย่างต่อเนื่อง นี่เป็นทางตันอย่างแท้จริง!

            ยันต์ประเมินผลแพ้รบจึงถูกกระตุ้นให้ทำงานด้วยประการฉะนี้

            แสงทองสว่างวาบสวีเสี่ยวหลานไม่ต้องถูกทำร้ายอีกต่อไป ไปจากสถานที่แห่งนี้แล้ว

            วิธีนี้ได้ผลดีอย่างเหนือความคาดหมาย!

            อันหลินลูบคางเบาๆ ท่าทางครุ่นคิด

            “ต้าไป๋ ขออะไรเจ้าอย่างสิ”

            “เรื่องอะไรหรือ”

            “หากข้าเจอศัตรูที่แข็งแกร่งมาก เจ้าก็เขมือบข้าเข้าไปเลย!”

            ต้าไป๋ “…”

            หลังสวีเสี่ยวหลานจากไปแล้วอันหลินก็ขี่สุนัขเหาะเหิน ออกเดินทางอีกครั้ง

            ...        

            ณจัตุรัสหยกขาว หลังแสงทองสว่างวาบแล้ว ก็มีร่างสูงระหงของสวีเสี่ยวหลานปรากฏขึ้น

            ตามมาด้วยพลังรักษาสมานอันเลิศล้ำของค่ายกลเริ่มรักษาแผลกระบี่ฟันของนาง

            “ช่างเป็นผลการรักษาที่ยิ่งใหญ่เสียจริง!”

            ใบหน้างดงามผุดผ่องของสวีเสี่ยวหลานมีความตกใจอาการของนางฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว หากเป็นเช่นนี้ต่อไปไม่แน่ว่าอีกไม่กี่ชั่วยามก็คงจะหายเป็นปลิดทิ้ง

            ขณะนั้นเองมีเสียงหนึ่งดังเข้ามาในโสตประสาทของนาง

            “ศิษย์น้องสวี ยินดีด้วยที่เกิดใหม่ในท้องสุนัข!”

            ชายคนหนึ่งแสดงสีหน้าเห็นใจ แต่ก็อวยพรด้วยความจริงใจเช่นกัน

            “ศิษย์น้องสวี เรื่องมันผ่านไปแล้ว อย่าไปคิดเรื่องไม่เป็นเรื่องเลย”

            คราวนี้ หญิงสาวอีกคนก็เอ่ยปาก

            “นั่นสิ มีชีวิตอยู่สำคัญที่สุดก็แค่ถูกหมาตัวหนึ่งเขมือบก็เท่านั้น ไม่มีอะไรน่าอายหรอก!”

            นักเรียนอีกคนพูดปลอบใจ

            ต่อมานักเรียนนับไม่ถ้วนก็จ้องนางด้วยสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยให้กำลังใจนางด้วยน้ำเสียงเอาใจใส่

            สวีเสี่ยวหลาน“…”

            …

            หนึ่งชั่วยามผ่านไป นักเรียนที่ยังต่อสู้ในป่าพันยอด มีไม่ถึงร้อยคนแล้ว

            ระหว่างนี้นอกจากทุกคนจะให้ความสนใจกับการต่อสู้ของผู้แข็งแกร่งหล่อเลี้ยงวิญญาณไม่กี่คนแล้วสิ่งที่พวกเขาให้ความสนใจมากที่สุดก็คือ การต่อสู้ของอันหลิน

            อันหลินกับต้าไป๋โบยบินบนท้องฟ้าอย่างอิสระเมื่อพบศัตรูก็จะทะยานลงจากฟ้า กระโจนเข้าไป

            รู้จักวิชาหมัดที่พุ่งมาจากฟากฟ้าหรือไม่

            หมัดสะเทือนขุนเขา!

            เมื่อหมัดสีทองกระแทกลงมา ก็คือเวลาแห่งการเริ่มต้นฝันร้ายของศัตรู

            ไม่พูดไม่ได้ว่า รูปแบบการต่อสู้อันเป็นเอกลักษณ์อย่างคนหมาร่วมมือกันได้รับความสนใจอย่างล้นหลาม

            ผู้แข็งแกร่งติดอันดับเซียนมากเหลือคณานับ ประสบกับความโหดเหี้ยม ‘สิ้นชีพ’ กันระนาว

            อันหลินกับต้าไป๋อาศัยผลการรบที่ทะนงองอาจอย่างยิ่ง สร้างชื่อเสียงได้รับสมญานามอันสะเทือนเลือนลั่น!

            ฉายานี้เป็นที่พูดกันปากต่อปากในหมู่นักเรียนนับหมื่นชีวิต ทรงพลังยิ่งนัก

            ฉายานั้นคือก็คู่หูมนุษย์สุนัข!

            ….

            “รีบดูเร็วเข้า! ผู้แข็งแกร่งติดอันดับเซียนถูก ‘คู่หูมนุษย์สุนัข’ หมายหัวอีกแล้ว!”

            “หา ครั้งนี้ใครเคราะห์ร้ายดวงซวยขนาดนั้นอีกล่ะ”

            “โจวชิงอวิ๋นอันดับที่เก้าสิบสองของสำนัก!”

            “เสร็จกันอ่อนแอปานนี้...ข้าคิดว่าเขาต้องถูกหมัดพิฆาตแสงทองคว่ำในหมัดเดียวเป็นแน่”

            “ไม่ถึงขั้นนั้นหรอก ข้าคิดว่าเขาน่าจะทนจนถึงท่าที่สองสุนัขหมอบได้!”

            นักเรียนพากันวิจารณ์กันเซ็งแซ่ บรรยากาศเดือดพล่านกว่าปกติ

            เพราะการลงมือของอันหลินกับต้าไป๋จะมีชุดกระบวนท่าพื้นฐาน ดังนั้นเหล่านักเรียนจึงพากันตั้งชื่อท่าให้พวกเขาจากนั้นคาดเดาว่าคู่ต่อสู้จะยืนหยัดได้กี่ท่า...

            ในป่าพันยอดโจวชิงอวิ๋นถือกระบี่เยื้องย่างเขาเอาชนะนักเรียนกายแห่งมรรคขั้นสิบไปสิบเอ็ดคนแล้วเจตจำนงกระบี่สั่งสมจนถึงระดับที่น่ากลัวอย่างมหันต์

            ต่อให้คู่ต่อสู้แข็งแกร่งแล้วอย่างไรแค่ข้ายื่นกระบี่ออกไป ก็สามารถกวาดล้างศัตรูตัวฉกาจได้แล้ว!      “อันหลิน ปีหนึ่งห้องหนึ่ง ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย!”

            มีเสียงแว่วมากจากท้องนภา

            โจวชิงอวิ๋นทอดมองไปบนฟ้ารู้สึกถึงลมปราณอันยิ่งใหญ่ ตะโกนลั่นว่า “มาได้สวยโจวชิงอวิ๋น ปีสี่ห้องสอง! ฝากเนื้อฝากตัวด้วย!”

            หมัดสีทองพุ่งลงมาจากท้องฟ้า ประหนึ่งยอดเขาไท่ซาน ลอยลงมาจะทับโจวชิงอวิ๋น

            “ฮ่าๆๆ ช่างเป็นพลังเซียนที่เลิศล้ำนักแต่แม้จะเป็นพลังเซียนนับหมื่น ข้าก็สามารถจัดการได้ในกระบี่...พรืด!”

            คำว่า‘เดียว’ ของโจวชิงอวิ๋นยังไม่ทันออกจากปากอุ้งมือแห่งสายลมที่ก่อตัวจากอากาศก็กระแทกเข้าที่หน้าอกของเขาอย่างจัง

            ปึก!

            ตอนที่เขาถูกอุ้งมือลมโจมตี กำปั้นสีทองขนาดมหึมาก็เข้ามาประชิดเขาอานุภาพอันน่ากลัวซัดจนเขาล้มลงไปในพริบตา

            โจวชิงอวิ๋นกระอักเลือกแต่สายตากลับแน่วแน่ “ปล่อยพลังเซียนสองครั้งออกมาพร้อมกันอันหนึ่งในที่แจ้ง อีกอันในที่ลับ ร้ายกาจ!”

            “แต่แล้วอย่างไรเล่า ข้าย่อมจัดการได้ในกระบี่...พรืด!”

            มีร่างใหญ่โตมโหฬารลอยลงมาจากฟ้า ทับตัวเขาไว้อย่างสิ้นเชิงพละกำลังมหาศาลทำให้เขากระอักเลือดอีกครั้ง

            โจวชิงอวิ๋นรู้สึกหน้ามืดตาลาย เขาเห็นร่างขนาดใหญ่ปรากฎอยู่ตรงหน้าเมื่อเพ่งมองไปถึงได้รู้ว่าคู่ต่อสู้ของตนไม่ใช่มนุษย์แต่เป็นสุนัขตัวใหญ่งั้นหรือ

            นี่มันเรื่องอะไรกันแน่

            สุนัขสีขาวส่งยิ้มชั่วร้ายให้เขาด้วยงั้นหรือ

            ไม่รอให้เขาทราบมูลเหตุที่แท้จริงร่างมนุษย์ก็กระโดดลงมาจากหลังสุนัข!

            ฟิ้ว!

            ร่างนั้นรวดเร็วยิ่งนัก มาอยู่ตรงหน้าเขาในเสี้ยววินาทีจากนั้นก็รัวหมัดใส่เขาประหนึ่งสายลมสายฝนคลั่ง...

            โจวชิงอวิ๋นถูกหมัดอันน่ากลัวชกจนจับต้นชนปลายไม่ถูกผ่านไปเนิ่นนานกว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้ว่า “ช้า...ช้าก่อน!”

            อันหลินได้ยินคำพูดของโจวชิงอวิ๋นก็หยุดการโจมตี มองเขาด้วยความฉงน “รุ่นพี่ เป็นอะไรไป ไม่สู้ต่อแล้วหรือ”

            โจวชิงอวิ๋นได้ยินประโยคนี้ ก็แทบจะทนไม่ไหวร้องไห้ออกมา

            ให้ข้า ‘สู้ต่อ’ อะไรกันนี่มัน ‘ถูกเจ้าชกต่อ’ ชัดๆ...

            “สหายอันหลินกล้ารับกระบี่ของข้าไหม”

            โจวชิงอวิ๋นพูดอย่างยากลำบาก

            กระบี่ของเขาสั่งสมเจตจำนงมาเนิ่นนานหากสิ้นสุดการต่อสู้ทั้งที่ยังไม่ได้ปล่อยออกมา เขายอมไม่ได้!

            อันหลินได้ยินเขาพูดเช่นนี้ ก็ทำหน้าแปลกพิลึก “ท่านราศีกันย์หรือ”

            โจวชิงอวิ๋น “…”

            อันหลินเห็นอากัปกิริยาของโจวชิงอวิ๋นก็ส่งยิ้มน่ามองให้ “ท่าทางศิษย์พี่จะไม่ตั้งใจเรียนวิชาแดนมนุษย์นะ”

            โจวชิงอวิ๋นยังคงทำหน้างุนงง

            อันหลินพูดอย่างระอาใจว่า“เอาเถอะๆ ยอมให้เจ้ายื่นกระบี่ออกมาก็ได้”

            เขารู้ว่าหากอาการย้ำคิดย้ำทำไม่ได้รับการระบายออกมาอย่างเหมาะสมจะอัดอั้นตันใจตายได้!

            ในที่สุดโจวชิงอวิ๋นก็ฟังประโยคสุดท้ายของอันหลินออกสักที!

            เขายิ้มบางๆพูดขอบคุณว่า “เช่นนั้นต้องขอบคุณศิษย์น้องอันหลินด้วย”

            ต้าไป๋ขยับร่างที่ทับเขาออกอันหลินก็เริ่มถอยหลังช้าๆ ยกพื้นที่ให้เขา

            โจวชิงอวิ๋นลิงโลดดีใจรู้ว่าโอกาสในการพลิกกระดานของเขามาถึงแล้ว!

            แม้ตอนนี้เขาจะบาดเจ็บสาหัสแต่เขายังคงมีความมั่นใจว่าจะกำราบศัตรูได้ในกระบี่เดียว!

            เขาอยากตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นทว่ากลับพบว่าสองเท้าสั่นเทิ้ม ไม่อาจลุกขึ้นได้อีกแล้ว...

            เขาอยากใช้มือชักกระบี่แต่พบว่ามือของตัวเองก็ถูกต้าไป๋ทับจนไร้ความรู้สึกไปชั่วคราวแล้วเช่นกัน...

            โจวชิงอวิ๋นสั่นระริกไปทั้งตัวไม่อาจทำอะไรได้อีกต่อไป

            เมื่อเห็นท่าทางของโจวชิงอวิ๋นอันหลินกับต้าไป๋ก็สบตากัน

            “คือว่า...รุ่นพี่ ต้องการให้ช่วยเหลือไหม” อันหลินเอ่ยถามอย่างห่วงใย

            น้ำตาหยดหนึ่งค่อยๆไหลลงมาจากหางตาของโจวชิงอวิ๋นช้าๆ เช่นเดียวกับความเจ็บปวดของเขาที่ไม่อาจปิดบังได้

            “อืม ต้องการให้ช่วยเหลือ ศิษย์น้องอันหลินลงมือต่อให้แสงทองคุ้มกันของข้าออกมาเถอะ...”