ตอนที่สี่ The Dictator in Horror Game 4
และผมได้กฎหรือ
ขีดจำกัด
ของพลังของผมคือ
เวลา
ผมพยายามจะสร้างประวัติตนเองให้เป็เอซไพล็อตของหุ่นยนต์ในาอวกาศยุคอนาคต
แต่ภาพในความทรงจำกลายเป็สีขาวเพราะยุคนั้นยังมาไม่ถึงและประวัติอายุของผมจไปถึงยุคนั้นก็คงกลายเป็คนแก่อายุหลายร้อยปี
ไม่ใช่เด็กนักเรียนขับหุ่นยนต์รุ่นเยาว์ของสหพันธ์อวกาศตามกระดาษใบสมัครเอซไพล็อตจากการ์ตูนที่ผมถืออยู่นี้
ผมสรุปกฎที่ไม่เป็กฎได้ดังนี้คือ
เหตุการณ์ที่ผมจะจดจำควรอยู่ในยุคของตนเอง
ผมเพ่งความทรงจำไปที่ใบสมัครลูกเสือ
ความทรงจำของผมมีการเดินทางไกล ดูดาวหาน้ำสะอาด ทำอาหาร และความสามารถในการสะกดรอยและสัญลักษณ์ของลูกเสือทันที
เอาฟะ ไม่ใช่เอซไพล็อตแต่ก็ใกล้เคียง
ออกแนวเด็กที่มีทักษะในการรบและจารชนเหมือนกัน
ผมมมีเหรียญตราลูกเสือและประกาศนียบัตรในมือทันที
ผมได้ทักษะก็จริงแต่
่เวลา
ตอนเด็กของผมก็โดนเขียนทับไปด้วยความทรงจำเกี่ยวกับการเป็ลูกเสือ
เอาวะนั่นก็ยังดีหรือร้ายกว่าการเป็เอซไพล็อตมนุษย์พลังจิตที่ถูกทดลองในสถานีวิจัยอวกาศล่ะ
ผมไม่อยากจะเปลี่ยนอดีตของตนเองมากเกินไปและ้าเว้นเวลาในอดีตของตัวผมเองไว้บ้างเพื่อสถานการณ์ฉุกเฉินในการหาประวัติในอดีตที่ทำให้ตนเองรอดชีวิตได้ในอนาคต
ผมเลยเน้นเดินหน้าในปัจจุบันมากกว่า
ให้ตนเองกลายเป็
character with mysterious past
ตัวละครที่มีอดีตที่ลึกลับ
ไปก่อนละกัน