รักลับๆของนับดาว

        “คุณอารัณย์ไม่ต้องไปส่งนับดาวหรอกค่ะ เดี๋ยวดาวนั่งแท็กซี่กลับเองค่ะ” หลังจากชายหนุ่มจ่ายเงินเสร็จสรรพแล้ว หญิงสาวจึงเอ่ยขึ้นด้วยความเกรงใจ

        “และวันนี้น้องไอริณมีการบ้านด้วย เดี๋ยวจะกลับไปทำการบ้านไม่ทันนะคะ” หญิงสาวหันกลับมา ยังเด็กหญิงตัวเล็กที่ทำตาแป๋วอยู่

        “คุณพ่อขา ไปส่งคุณครู่นับดาวนะคะ”

        “อ้าว! น้องไอริณคะ” หญิงสาวอุทาน ขณะที่อารัณย์หลุดยิ้มออกมากับคำอุทานแสนน่ารักนั้น

        “ไม่เป็๲ไรครับ เดี๋ยวผมไปส่งดีกว่า บ้านเจนภพผมก็ไปบ่อยอยู่แล้ว ไม่ได้ไกลอะไร จริงไหมคะไอริณ” อารัณย์หันไปหาเด็กหญิงตัวเล็กที่เป็๲กองกำลังเสริม ก่อนที่เธอจะยิ้มกว้างรีบพยักหน้า พลางหันมาจูงมือนับดาวเดินออกจากร้านไป

ภายในรถคันหรูมุ่งตรงไปยังบ้านของเจนภพ อารัณย์ยังสังเกตเห็นไอริณพูดคุยกับครูนับดาวเจื้อยแจ้วไม่หยุด ทั้งสองพูดคุยกันทุกเ๹ื่๪๫ไม่ว่าจะเป็๞เ๹ื่๪๫การกำเนิดของผีเสื้อ หรือแม้กระทั่งเสียงร้องของแมว ชายหนุ่มนั่งฟังทั้งสองอย่างเงียบ ๆ ทว่าเผลอปล่อยยิ้มออกมาตลอดทาง เขาลืมไปแล้วว่ามีความสุขแบบนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อใด และเสียงเจื้อยแจ้วของไอริณยังคงพูดตลอดทาง จนถึงทางเข้าบ้านของเจนภพ

        “ไอริณครับ ถึงบ้านคุณครูแล้ว บอกลาคุณครูก่อน” อารัณย์เรียกลูกสาว ก่อนเด็กหญิงจะยกมือไหว้อย่างอ่อนน้อม ขณะที่นับดาวเอื้อมมือไปลูบศีรษะเธอด้วยความเอ็นดู

        “ขอบคุณมากนะคะ ที่มาส่งถึงบ้าน” รอยยิ้มของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มยิ้มตอบอย่างอบอุ่น

        “ไม่เป็๲ไรครับ” ก่อนหญิงสาวจะเบี่ยงหน้า หันไปยังเด็กหญิงตัวเล็ก

        “อย่าลืมทำการบ้านนะคะ”

        “ค่า” เด็กหญิงยกมือขึ้นบาย พร้อมลากเสียงยาว

        “ผมกลับก่อนนะครับ”

        “ค่ะ ขับรถดี ๆ นะคะ” อารัณย์พยักหน้ารับ พร้อมเคลื่อนรถออก หญิงสาวยืนส่งจนหรูแล่นลับหายไป เธอถอนหายใจหนึ่งครั้งแล้วย่างเท้าเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ ก่อนเห็นรถพี่ชายจอดอยู่ในโรงจอดรถ หญิงสาวส่ายศีรษะแล้วหันเดินเข้าไปในบ้านอย่างรู้ทัน

        “พี่ภพคะ พี่ขายน้องขนาดนี้เลยเหรอคะ เดี๋ยวเขาก็หาว่าดาวสมรู้ร่วมคิดกับพี่หรอก ดีนะคะที่เขาใจดี ไม่งั้นดาวหนักใจแย่เลย” หญิงสาวมุ่ยหน้าต่อว่าพี่ชาย

        “อารัณย์เป็๲ไงบ้าง” ชายหนุ่มเดินเข้ามาถาม ด้วยท่าทางอยากรู้

        “พึ่บ!” หญิงสาวหยิกไปที่แขนของเขาอย่างแรงหนึ่งครั้ง ด้วยความเจ็บใจ

        “ยังจะถามอีก รู้ไหมคะ ว่าดาวอับอายแทบอยากจะมุดดินหนี”

        “แล้วทำไมต้องหน้าแดง”

        “ใครหน้าแดงคะ”

        “นั่นแน่ หน้าแดงเป็๞ลูกตำลึงเลย โทรบอกคุณแม่ดีกว่า” ชายหนุ่มยกมือถือขึ้น ก่อนที่นับดาวจะเอื้อมมาหยุดได้ทัน