เทียนฉินค่อยๆก้าวเดินมาอย่างช้าๆ สองมือไพล่หลังเชิดหน้ามองหูเซียวอย่างไม่เกรงกลัว
"การประลองเริ่มได้!"กรรมการบอกกล่าวทั้งสอง
สิ้นเสียงกรรมการเทียนฉินะโง้างหมัดเข้าใส่หูเซียวทันที แต่หูเซียวที่เตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้วก็พุ่งตัวง้างหมัดชกออกไปเหมือนกัน
ตู้ม!!
เสียงหมัดปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว ต่างฝ่ายต่างถอยหลังไปคนละก้าว ที่จริงนี่เป็การหยั่งเชิงของทั้งสองคนเท่านั้นเอง
"โอ่! รับหมัดเข้าได้ สมแล้วกับที่เป็ศิษย์สำนักปฐี" เทียนฉินเอ่ยชม
"เ้าเป็ใครกันแน่?"หูเซียวถามขณะกุมมือขวาที่กำลังสั่นจากแรงปะทะ
"ข้าเป็เพียงผู้ฝึกตนพเนจร มิสำคัญอะไรหรอก" เทียนฉินกล่าวตอบอย่างยิ้มๆ
"ถ้าอย่างนั้นอย่ามัวพูดมากเสียเวลา ชักอาวุธของเ้าออกมาซะ!"หูเซียวแหกปากเอ่ยออกมาด้วยความฉุนเฉียว
"ต้องดูว่าเ้ามีความสามารถหรือเปล่า"เทียนฉินเอ่ยยิ้มเยาะ
"วิชาคลื่นดาบผ่าปฐี"
ย้าก! หูเซียวซัดกระบวบท่าใส่เทียนฉินทันที คลื่นดาบพวยพุ่งออกมาคล้ายพระจันทร์เสี้ยว พุ่งตรงมาหาเทียนฉินอย่างไว ก่อนคลื่นดาบจะซัดเข้าใส่อกเทียนฉิน มิรู้ั้แ่เมื่อใดเทียนฉินก็มาปรากฎกายอยู่ตรงหน้าหูเซียวแล้ว
หมัดลุ่นๆอัดแน่นด้วยพลังปราณซัดใส่หน้าหูเซียวเต็มแรง
อ้ากก! ถุ้ย!!
หูเซียวแหกปากร้องด้วยความเ็ปก่อนบ้วนเืในปากทิ้ง
"แกตาย!!"พลังปราณระดับแรกเริ่มขั้นสูงสุดะเิออกมาจนหมดสิ้น ในตอนนี้เขาไม่อาจหยุดยั้งอารมณ์โกรธของตัวเองได้อีกแล้ว
เทียนฉินมองหูเซียวที่สาดซัดคลื่นกระบี่ออกมาเป็ละลอกอย่างไม่สะทกสะท้าน ใช้ท่าร่างเงาจันทราก้าวพลิ้วหลบออกมาด้านข้าง พลันควบแน่นลมปราณซัดออกมาด้วยกระบวนท่าดับตะวันทันที
เปรี้ยง!!
อ้ากก!!
เสียงสนั่นหวั่นไหวเกิดขึ้นอีกครั้ง หูเซียวกรีดร้องออกมาอย่างเ็ป ร่างโงนเงนใกล้จะล้มเต็มที
"อ้วกก"
สุดท้ายหูเซียวทนไม่ไหว กระอักเืออกมาก่อนจะทิ้งตัวลงกับพื้น เทียนฉินมองหน้ากรรมการคล้ายจะเตือนให้รีบตัดสิน
ภายในสนามประลองเงียบกริบ ทุกคนต่างตกตะลึงกับการประลองครั้งนี้มาก
"เอาชนะศิษย์เอกอย่างหูเซียวได้ในสองหมัด เขาแข่งแกร่งขนาดไหนกัน?"หวางจิ้งเอ่ยออกมาอย่างแ่เบา
"เ้าคิดว่าจะชนะได้มั้ย?"อาจารย์หวางจิ้งเอ่ยถาม
"ถ้าเขาใช้แค่หมัดศิษย์มั่นใจอยู่หกส่วน"หวางจิ้งตอบได้ไม่เต็มปากนัก
"เ้าว่าไงนะ!!"อาจารย์หวางจิ้งใ
"ถ้าเขาไม่ใช้อาวุธศิษย์คิดว่าชนะเขาได้"หวางจิ้งฝืนตอบออกไป
"ดีๆ ต้องมั่นใจแบบนี้สิถึงจะเป็ศิษย์ข้า"อาจารย์หวางจิ้งตบไหล่เบาๆพร้อมหัวเราะชอบใจ
"อีกหนึ่งชั่วยามจะเป็การตัดสินว่าใครจะเป็ผู้ชนะ"กรรมการะโบอกอีกครั้ง
เทียนฉินนั่งพักฟื้นพลังอยู่เงียบๆคนเดียวข้างสนามประลอง คนอื่นที่อยากเข้ามาทักแต่เห็นเขานั่งหลับตาก็ไม่มีใครกล้ารบกวน จวบจนครบเวลาหนึ่งชั่วยามมีคนๆนึงเดินออกมากลางเวทีประลองพร้อมผู้ติดตามทั้งสอง
"ข้า เจียงเจิ้น เ้าเมืองตงอ่าวขอกล่าวอะไรสักหน่อย"
"คารวะท่านเ้าเมือง"
"คารวะท่านเ้าเมือง"
"คารวะท่านเ้าเมือง"
ท่านเ้าเมืองยกมือขึ้นก่อนกล่าวเล่าถึงความเป็มาเป็ไป เหตุผลที่เขาจัดการประลองในครั้งนี้นั้นเป็คำสั่งของเบื้องบน ทางนั้นให้เหตุผลว่า้ารวบรวมอัจฉริยะที่อายุไม่เกิน 25 ปี เพื่อที่จะเข้าไปในแดนลี้ลับในอีกสามปีข้างหน้า ส่วนรายละเอียดต่างๆต้องรอทางนั้นเป็คนบอกอีกที เพียงแต่ให้เตรียมตัวไว้ั้แ่เนิ่นๆ หลังบอกกล่าวเื่ราวทั้งหมดแล้วเ้าเมืองก็กลับไปนั่งตามเดิม
"การประลองรอบชิงชนะเลิศใกล้จะเริ่มแล้ว ขอให้ทั้งสองคนขึ้นมาเตรียมความพร้อมบนเวที"
"ศิษย์พี่หวางสู้ๆ"
"ศิษย์พี่หวางสู้ๆ"
"เปิดรับพนัน เปิดรับพนัน"พ่อค้าหัวใสคนนึงป่าวประกาศ
"แทงอย่างไง"
"ข้าแทงฝั่งหวางจิ้ง 10 ผลึกทองแดง"ชายคนนึงกล่าว
"ข้าด้วยข้าแทงหวางจิ้งเหมือนกัน"
บรรยากาศในสนามตอนนี้เป็ไปอย่างครึกครื้น ต่างแย่งกันแทงพนันข้างหวางจิ้งเป็ส่วนใหญ่
"ทุกคน! เงียบ!!"กรรมการะโบอก
"การประลองรอบชิงชนะเลิศ..เริ่มได้!"
หลังจากกรรมการบอกหวางจิ้งเดินมาหาเทียนฉินพร้อมกุมมือคำนับ
"ข้าต้องขอยอมรับนับถือเ้าจริงๆ เป็เพียงผู้ฝึกตนพเนจรแต่สามารถฝึกฝนมาถึงระดับแรกเริ่มขั้นสูงสุดได้" หวางจิ้งกล่าวชมเชยด้วยใจจริง
"เ้าเองก็มาถึงระดับแรกเริ่มขั้นสูงสุดเหมือนกันไม่ใช่รึ?"เทียนฉินกล่าวตอบ
ชิ้ง!
"ข้าไม่รู้หรอกว่าเ้ามีความสามารถขนาดไหน แต่วันนี้ข้าจะสู้กับเ้าอย่างสุดความสามารถ"หวางจิ้งกล่าวพร้อมชักกระบี่ออกมา
"ออมมือด้วย"เทียนฉินกล่าวพร้อมหยิบดาบสะบั้นจันทร์ออกมาจากแหวน
หวางจิ้งเห็นเทียนฉินตั้งท่าเตรียมพร้อมต่อสู้แล้ว เขารีบกระชับกระบี่ในมือก่อนจะะโออกมา
"รับมือ"
หวางจิ้งพุ่งเข้าหาเทียนฉินอย่างรวดเร็ว เทียนฉินก็ไม่รีรอพุ่งเข้าใส่หวางจิ้งเหมือนกัน
เคร้ง!! เคร้ง!!
ทั้งสองฝ่ายต่างแลกกระบวนท่ากันอย่างต่อเนื่องพลัดกันรุกกันรับไปมาเทียนฉินเห็นท่าจะยืดเยื้อจึงใช้ท่าเงาจันทราพลิ้วตัวหลบพร้อมเตะออกไป
พลั้ก!
หวางจิ้งกระเด็นออกมาตามแรงก่อนยึดหลักได้แล้วพุ่งะโเข้าหาเทียนฉินอีกครั้ง
"กระบี่วิหคเหิน"เส้นสายกระบี่เปลี่ยนเป็วิหคกว่าสิบตัวพุ่งเข้าหาเทียนฉินรอบด้าน
"สมแล้วเป็ศิษย์พี่หวางใช้กระบวนท่าออกมาได้รุนแรงมาก"
ศิษย์สำนักวิหคเหินเห็นหวางจิ้งใช้วิชาประจำสำนักออกมาก็พากันตื่นเต้นเป็จำนวนมาก จนทำให้บรรยากาศรอบข้างสนามประลองครึกครื้นในทันที
ส่วนทางด้านเทียนฉินไม่ได้แตกตื่นแต่อย่างใด กับแสยะยิ้มที่มุมปากพร้อมรวบรวมพลังปราณร่ายกระบวนท่าดาราล้อมเดือนออกมาตั้งรับ
ปราณที่อัดแน่นไหลออกมาเป็เส้นสายทักทอร้อยเรียงกลายเป็ตาข่ายครอบคลุมตัวเทียนฉินทันที
ตู้ม!
เสียงะเิดังสนั่นหวั่นไหวไกลออกไปหลายลี้
กลุ่มควันปกคลุมรอบรอบเวทีจนมองไม่เห็นเหตุการณ์ข้างใน
จังหวะนั้นกับมีแสงตัดออกมาจากกลุ่มควันพุ่งเข้าหาหวางจิ้ง
คว้าก!
หวางจิ้งที่ไม่ทันตั้งตัว ตกตะลึงหน้าซีดก่อนโดนดาบที่พุ่งออกมาฟาดอย่างเต็มแรง
อ้ากก!!
หวางจิ้งร้องออกมาด้วยความเ็ป เืเป็สายพุ่งกระจายออกมาเต็มหน้าอก
เทียนฉินไม่รีบร้อนเข้าไป เขาใช้สายตามอง
หวางจิ้งที่ยืนหน้าซีดหายใจไม่สม่ำเสมอก่อนเอ่ยถามออกไป
"เ้ายังไม่ยอมแพ้อีกหรือ"
ฝูงชนที่เห็นภาพตรงนั้นต่างตกตะลึง ความเงียบเข้าปกคลุมสนามประลองอย่างรวดเร็วจนได้ยินเสียงลมพัดผ่านมาเท่านั้น!
"ข้าแพ้แล้ว"หวางจิ้งเอ่ยเสียงออกมาอย่างแ่เบา
โอ้ว!
"เทียนฉินคนนี้แข็งแกร่งจริงๆ!"
"แสงที่หุ้มล้อมตัวเขามันวิชาอะไรกัน?"
"ข้าโชคดีจริงๆที่มาชมการประลองวันนี้"
"พี่เทียนมีสาวอุ่นเตียงหรือยัง? น้องสาวข้ายังไม่ได้แต่งงาน?"
หลังหวางจิ้งกล่าวยอมแพ้ เสียงะโเซ็งแซ่ไปทั่วสนามประลองทำให้บรรยากาศเปลี่ยนมาครื้นเครงอีกครั้ง
หวางจิ้งค่อยๆเดินลงสนามเข้าไปหาอาจารย์อย่างช้าๆ
"อาจารย์ศิษย์ทำให้เสียหน้าแล้ว!"หวางจิ้งคุกเข่าลงพร้อมกล่าว
"เฮ้อ! ลุกขึ้น ไม่ต้องเสียใจไปหรอก"อาจารย์เข้าไปพยุงหวางจิ้งพร้อมกล่าวปลอบใจ
ไม่ต้องรอประกาศผลเจียงเจิ้นเ้าเมืองตงอ่าวก็เดินมาหาเทียนฉิน
"ยินดีกับเ้าด้วย"เจียงเจิ้นกล่าวอย่างยิ้มแย้ม
"คารวะท่านเ้าเมือง"เทียนฉินกุมมือก้มคำนับ
"ไม่ต้องมากพิธี"
"นับเป็การต่อสู้ที่เปิดหูเปิดตาข้าจริงๆ"เจียงเจิ้น กล่าวชม พร้อมยื่นกล่องสี่เหลียมเล็กๆให้กับเทียนฉิน
"นี่คือสิ่งใดหรือท่านเ้าเมือง?"เทียนฉินสงสัย
"มันคือรางวัล เมื่อเ้าเปิดดูก็จะรู้เอง"เจียงเจิ้นยังพูดไปยิ้มไปเหมือนเดิม
"ข้าน้อยขอบคุณท่านเ้าเมืองมาก"เทียนฉินกล่าว
"จริงสิ! เ้าเป็ใครมาจากไหนกัน"เจียงเจิ้นถามอย่างสงสัย
"ข้าน้อยเป็เพียงผู้ฝึกตนพเนจร อาศัยมากับพ่อค้าเร่ร่อนไปขายของตามเมืองต่างๆ บังเอิญแวะผ่านมาทางนี้ ได้ยินว่าท่านเ้าเมืองจัดการประลองเลยคิดจะมาเสี่ยงโชคดูสักครา"เทียนฉินกล่าวความเป็มาโดยเปิดเผยความจริงเพียงเล็กน้อย
"อืม! อย่างนี้นี่เอง"เจียงเจิ้นเอ่ยออกมาอย่างคลายความสงสัย
"เ้าสนใจที่จะร่วมงานกับข้ามั้ย"เจียงเจิ้นเอ่ยชวน
"ข้าน้อยยังมีเื่ที่ต้องไปจัดการ ไม่คิดจะอยู่ที่นี่นานนัก"เทียนฉินบอกปัดอย่างเกรงใจ
"แล้วเื่อีกสองปีเ้าจะทำอย่างไรเล่า?"เจียงเจิ้นลองหยั่งเชิง
"ข้าน้อยจะพยายามกลับมาให้ทันขอรับ"เทียนฉินตอบกลับ
"ดี! ข้าจะรอดูเ้า"เจียงเจิ้นกล่าวแล้วเดินจากไป
"ผู้ชนะเป็อัจฉริยะอันดับหนึ่งของเมืองตงอ่าวคือ เทียนฉิน"
หลังกรรมการะโประกาศออกมาฝูงชนรอบข้างต่างส่งเสียงไชโยโห่ร้องกันไปทั่ว
จบตอนที่ 7
87
