ณ บ้านของอลิซ
"ไง จะหอบปูเน่าของแกออกไปไหนอีกห้ะ เดี๋ยวนี้ชักจะดื้อใหญ่แล้วนะ ไปเรียนก็ไม่ไป ลูกบ้า"
แม่ของอลิซพูดขึ้น เมื่อเห็นเด็กน้อยกำลังลากตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ั์ลงมาจากบันไดพร้อมกับกระเป๋าเป้คู่กายที่เด็กน้อยมักจะสะพายตอนออกไปเล่นข้างนอกเสมอ เพราะความที่มักจะทะเลาะกับเด็กในระแวกบ้าน ทั้งมีเื่ชกต่อยกับเด็กผู้ชายบ่อยครั้ง ทำให้เด็กผู้ หญิงส่วนใหญ่ไม่อยากเล่นด้วย อลิซจึงมักจะสะพายเป้คู่ใจออกไปเที่ยวเล่นคนเดียวเสมอ และตอนนี้เธอก็เจอคนที่คิดว่าคงจะเป็เพื่อนกันได้แล้วด้วย
"แล้วนั่น จะเอานาฬิกาสุดหรู กับแหวนเพชรไฮโซของชั้นไปไหน"
คุณนายถามขึ้นอีกครั้ง เมื่อเห็นลูกสาวของตนนำนาฬิกาและแหวนของเธอ มาร้อยใส่เชือกห้อยคอไว้ แถมยังมีสร้อยใข่มุกและแว่นตาแสนแพงที่ถูกมัดด้วยเชือก ครอบที่ศรีษะลูกสาวของเธออีกที ไม่รู้กลัวแว่นกันหลุดตอนเดินหรือลูกของเธอเป็บ้าไปแล้วกันแน่ อะไรจะบ้าขนาดนั้น ทั้งที่เธอไม่เคยสอนให้ลูกเป็บ้าขนาดนี้แท้ๆ
"โทษทีนะแม่ วันนี้มีนัด ต้องแต่งตัวดีๆหน่อย"
"ชุดเ้าหญิง? ใส่แว่นเอาเชือกคลอบหัว? แถมยังเอานาฬิกาเอาแหวนมาร้อยใส่คอ นี่คือคนบ้าแล้วนะ"
"ถึงจะดูเหมือนบ้า แต่หนูรวย ความรวยจะทำให้คนมองข้ามความบ้า"
"...."
"จำไว้นะแม่ คนรวยถูกเสมอ"
อลิซพูดพร้อมขยับแว่นอย่างวางมาด คุณนายที่ยืนอยู่จึงฟาดไปที่ไหล่คนตัวเล็กทันที
"โอ้ย! เจ็บนะแม่! ยูโซแบด!!!"
"แบดพ่อแกสิ ขึ้นไปเปลี่ยนชุดเลยนะ รสนิยมแย่มาก รับไม่ได้ ไป๊!"
"ถึงจะรสนิยมแย่ แต่หนูรวย!!!"
"เเกไม่ได้รวย แกเป็แค่ลูกคนรวย คนที่รวยจริงๆคือชั้น ไป๊!!!"
"ได้!!!"
อลิซทำหน้างอนก่อนจะวิ่งขึ้นห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าตามที่คุณนายบอก คุณนายพยักเพยิดให้แม่บ้านไปช่วยลูกเธอเปลี่ยนเสื้อผ้า เพราะกลัวจะแต่งอะไรแปลกๆมาอีก
หลังจากที่เปลี่ยนเสื้ออีกรอบเสร็จอลิซก็ลงมาข้างล่าง และวิ่งไปหาคุณนายอย่างเอาใจ
"แต่งตัวดีๆก็ดูเป็คนแล้วนี่"
"แม่!!!"
"อะไร!!!"
คุณนายะโออกมาอย่างไม่ยอมแพ้
"สั่งแฮมเบิร์ก ไก่ทอด มันฝรั่ง เค้ก บลาๆๆๆๆ$@#?="'/"#'/!""/?:##/ให้หน่อย"
"จะสั่งไปเลี้ยงคนทั้งหมู่บ้านรึไง เอามาทำไมเยอะแยะ"
"ก็วันนี้หนูมีนัดกับน้องน่าร้ากกกกหนิ ต้องเอาใจน้องเยอะๆสิแม่"
"น้องน่าร้ากกกกกกที่ไหนของแก"
คุณนายถาม เพราะไม่เคยเห็นลูกสาวตัวเองชมใครน่ารักหรือมาพูดถึงเพื่อนคนไหนให้ฟังเลย
"โถ่ ให้น้องตกลงอยู่กินกับหนูก่อน แล้วจะเล่าให้ฟังน่า"
"ดี เอาแกไปอยู่ด้วยเลย ลูกแบบนี้ที่บ้านไม่้าหรอก"
"แม่อะ!!!"
"อุ้ยๆโกรธๆ ฮะฮ่าฮ่าฮ่า ไหนใครว่าลูกแม่น้าาาา"
คุณนายพูดหยอกล้อเมื่อเห็นลูกสาวทำท่างอนตัวเอง ก่อนบีบแก้มเล็กอย่างเอ็นดู
"แม่อะ เดี๋ยวหนูจะไปแล้วนะ สั่งให้ด้วย"
อลิซพูดพลางทำหน้างอ ก่อนจะโดนคุณนายเขกหัวไปหนึ่งที
"นี่ป้าจัดการสั่งให้ทีนะ"
"ค่ะ คุณผู้หญิง"
คุณนายหันไปสั่ง ก่อนจะหันมามองอลิซที่กำลังยิ้มกว้าง ตื่นเต้นจัง จะได้ไปหาน้องแล้ว เธอเตรียมทุกอย่างรอน้องั้แ่เมื่อคืน แถมเมื่อเช้ายังอาบน้ำไปตั้งห้ารอบ เพราะ้าสร้างความประทับใจให้กับเด็กน้อยอีกคน
"ไปละนะแม่"
อลิซพูดพลางลากปูเป้ของเธอพร้อมกับสะพายเป้ออกจากบ้าน
"เอาขนม เอาของกินไปเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย"
"เรียบร้อยคับจ่าสมปอง!!!"
"สมปองพ่อแกสิ"
"แรงมากนะ"
"แล้วนั่นจะไปยังไง ตุ๊กตาใหญ่กว่าแกสิบคนรวมกันซะอีก"
"เพื่อสาวงาม ลูกคนนี้ทนได้ ต่อให้ต้องบุกป่าฝ่าดงก็ยอม!"
"เพ้อเจ้อ ให้ลุงบุญมีไปส่ง"
"ค่าาาาาา"
อลิซตอบรับพร้อมกับวิ่งลากน้องปูเป้ของเธอไปที่รถ ก่อนจะโบกมือบ๊ายบายคุณนายอีกครั้ง ซึ่งคุณนายเองก็ไม่ได้ว่าอะไรเธอแม้แต่น้อย แอบดีใจเสียด้วยซ้ำที่ลูกของเธอจะได้มีเพื่อนบ้าง เธอไม่อยากเห็นลูกต้องนั่งเหงาหรือต้องเล่นคนเดียวอีกแล้ว เื่เรียนก็ช่างมัน ถึงลูกเธอจะเรียนไม่ทันเพื่อน จะโง่หรืออะไรก็ตาม แต่เธอรวยเสียอย่าง ลูกของเธอเรียนตลอดชีวิตยังได้ โดยไม่รู้เลยว่าเมื่ออลิซโตขึ้น เด็กคนนั้นบัดซบมากแค่ไหน...
"ลุงบุญมี จอดตรงนี้แหละค่ะ"
อลิซพูดก่อนจะเปิดประตูลงจากรถด้วยความร่าเริง เธอเดินไปช่วยลุงบุญมียกขนมและของกินมากมายลงจากรถ ก่อนจะนำมาวางเรียงกันอย่างสวยงาม พร้อมกับปูเป้ที่เธอวางเอาไว้ข้างๆ
"ลุงบุญมี ตอนนี้กี่โมงแล้วคะ"
"อ้อ บ่ายโมงแล้วครับ"
อลิซยิ้มออกมาอย่างดีใจที่เธอจัดของเสร็จทันเวลา แต่จนแล้วจนรอด เด็กตัวเล็กก็ยังไม่มีทีท่าจะโผล่มาเสียที
"ลุงบุญมี กี่โมงแล้วคะ"
"ตอนนี้บ่ายครึ่งแล้วครับคุณหนู"
เธอพยักหน้าน้อยๆ ก็นะคนเราก็ต้องมาสายกันบ้าง ใครจะตรงเวลาตลอด ขนาดเธอยังไปเรียนสายเลย ก็แบบนั้นสินะ คงจะเป็แบบนั้นสินะ...
อลิซยังคงนั่งรออีกคนโดยไม่ขยับไปไหนเลย เธอกลัวว่าถ้าเธอลุกออกไปไหนน้องอาจจะมาก็ได้
"ลุงบุญมีกี่โมงแล้วคะ..."
"ตอนนี้จะบ่ายสามแล้วครับคุณหนู"
อลิซพยักหน้ารับ อยู่ๆก็อยากร้องไห้ขึ้นมาเสียอย่างนั้น ทำไมใครๆถึงไม่อยากเป็เพื่อนเธอเลย เธอนิสัยไม่ดีหรอ หรือเพราะเธอโง่คณิตศาสตร์ อลิซนั่งคิดพลางกอดเข่าเงียบๆ
เวลาล่วงเลยไปทุกที แต่ก็ไม่เห็นวี่แววของเด็กตัวเล็กอีกคนแม้แต่น้อย น้องตั้งใจไม่มาหาเธองั้นหรอ แล้วเมื่อวานที่ดีใจขนาดนั้นหมายความว่าไง หรือแค่แกล้งจะหลอกเธอเล่น ทั้งที่เธอจริงจังด้วยขนาดนี้แท้ๆ ถ้าน้องไม่เป็เพื่อนเล่นกับเธอ เธอก็ไม่มีใครแล้วนะ บัดซบที่สุด!!!
"ลุงบุญมี กี่โมงแล้วคะ!!"
"หกโมงเย็นแล้วครับคุณหนู"
"ได้!!! ลุงเก็บของ!!!"
อลิซเดินมาลากปูเป้ขึ้นรถไป ทิ้งให้ลุงบุญมีต้องตามเก็บของกินเยอะแยะที่เธอเอามา ทั้งคุณหนูก็ยังอารมณ์ไม่ดีอีก ลุงบุญมีทำเพียงแค่ส่ายหน้าเบาๆก่อนจะเดินเก็บของขึ้นรถ
.
.
บ้านของเดล
เด็กน้อยค่อยๆลืมตาขึ้นจากความเมื่อยล้า ทั้งปวดหัว และยังรู้สึกเหมือนใบหน้าของเธอมีอาการบวมเล็กน้อยอีกด้วย เธอค่อยๆหันไปมองนาฬิกา ก่อนจะพบว่าตอนนี้เป็เวลาหกโมงเย็นเสียแล้ว เธอรีบลุกขึ้นนั่งด้วยความใ แต่ก็ต้องปวดหัวจี๊ดขึ้นมาอีกครั้งเพราะเธอรีบลุกขึ้นไปหน่อย
"อืออ.."
เดลร้องออกมาด้วยความปวดหัว ก่อนที่เฟียจะเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับโจ๊กหนึ่งชาม
"ตื่นแล้วรึไง"
เฟียวางโจ๊กลงข้างเตียงก่อนจะนั่งลงพร้อมกับเอามืออังหน้าผากเด็กน้อย
"ไข้ลดแล้วนี่ กินโจ๊กซะ จะได้กินยา"
"เดล เป็อะไรหรอพี่เฟีย"
"ไม่สบาย ั้แ่เมื่อเช้า กินซะจะได้เช็ดตัวอีกรอบ"
เดลตักโจ๊กเข้าปากช้าๆ คงจะกลับไปแล้วสินะ พี่อลิซคงไม่ได้รอเธอแล้วแน่ๆ นั่นสินะ ถ้ารอก็คงจะแปลกแล้ว อยู่ๆเธอก็รู้สึกเจ็บในอกขึ้นมา ทำไมเธอต้องมาป่วยเอาวันนี้ด้วย พี่อลิซต้องโกรธแน่ๆที่เธอปล่อยให้รอ แถมยังผิดสัญญาั้แ่ครั้งแรกที่นัดกันอีก
"ร้องไห้ทำไม ยังปวดหัวอยู่อีกหรอ"
"ฮึก ฮือออออ"
เฟียถามขึ้นเมื่ออยู่ๆคนตัวเล็กก็ร้องไห้ออกมา ก่อนจะใช้มืออังหน้าผากคนตัวเล็กอีกครั้ง
"ชู่ว หยุดร้อง"
"ฮึก อึก ฮือออออ"
เดลพยายามหยุดร้องตามที่เฟียบอกเพราะกลัวว่าเฟียจะรำคาญตนอีก ก่อนจะทำเพียงเม้มปากเอาไว้ ไม่ให้หลุดสะอื้นเท่านั้น
"ขยับมานี่มา"
เดลขยับเข้าไปหาเฟียช้าๆ ก่อนที่เฟียจะอุ้มเดลขึ้นมาวางบนตัก
"ชู่ว หยุดร้อง เดี๋ยวพ่อก็เข้ามาอีกหรอก"
เดลเอามือปิดปากทันที มีแค่เสียงสะอื้นเท่านั้นที่ยังคงดังอยู่ เฟียใช้มือลูบหัวเดลเบาๆคล้ายจะปลอบ แต่ทุกอย่างกลับเต็มไปด้วยความอึดอัด เพราะเฟียไม่เคยปลอบใครด้วยซ้ำ ทุกอย่างมันดูเงอะงะไปหมด เธอไม่รู้จะปลอบคนตัวเล็กยังไงดี ถึงจะไม่ชอบเวลาที่อีกคนร้องไห้ แต่จะให้หงุดหงิดใส่คนป่วยก็ทำไม่ลง เฟียจึงทำได้แค่กอดเดลไว้เท่านั้น
เฟียปลอบเดลสักพัก เด็กตัวเล็กก็หยุดร้องไห้ เฟียจึงอุ้มเดลนอนลงและจัดที่ทางให้เดลนอนดีๆ
"นอนก่อน อีกพักค่อยลุกมากินข้าว จะได้กินยา"
"พี่เฟีย เดลไม่อยากนอน เดลออกไปข้างนอกได้มั้ย..."
"ไม่สบายแบบนี้จะออกไปไหนอีก?"
เฟียถามด้วยอารมณ์ที่เริ่มหงุดหงิดขึ้นมา เพราะไม่รู้ว่าคนตัวเล็กจะอยากออกไปข้างนอกทำไม ไม่สบายอยู่แท้ๆ
"เดลนัดกับพี่อลิซเอาไว้ พี่อลิซเป็เพื่อนคนแรกของเดล..."
"แล้วยังไง ไปหากันพรุ่งนี้ก็ได้นี่ ไม่สบายอยู่"
"แล้วถ้าพรุ่งนี้ พี่อลิซไม่มาหล่ะ..."
เดลถามขึ้น พร้อมกับน้ำตาที่เริ่มคลอขึ้นมาอีกครั้ง
"เออ ถ้าพรุ่งนี้ไม่มา ชั้นจะพาไปหาบ้านของเด็กนั่นเอง!"
"จริงๆนะพี่เฟีย สัญญานะ"
เดลบอกออกมาด้วยความดีใจ เฟียทำแค่ถอนหายอย่างหงุดหงิดก่อนจะพยักหน้าส่งๆ ทั้งที่ไม่สนใจจะจำด้วยซ้ำ ว่าเพื่อนของเดลชื่ออะไร
เพื่อนของเด็กตัวเล็กมีอะไรดีทำไมต้องอยากเจอขนาดนั้น แต่ถึงจะสงสัยไปก็เท่านั้น เพราะยังไงมันก็ไม่ใช่เื่ของเธออยู่แล้ว
เฟียห่มผ้าให้คนตัวเล็ก ก่อนจะเดินออกจากบ้านเพื่อไปสูบบุหรี่ เพราะเดลหลับไปแล้วและคนตัวเล็กก็ไม่ชอบกลิ่นบุหรี่เท่าไรนักเฟียจึงต้องเดินออกมาข้างนอก พลางคิดถึงเื่เมื่อครู่ อยู่ๆก็รู้สึกโหวงขึ้นมาเสียอย่างนั้น งั้นหรอ เด็กคนนั้นมีเพื่อนกับเค้าแล้วสินะ คงจะเป็คนดีไม่น้อย เด็กนั่นถึงอยากเจอนักหนา
เฟียสูบบุหรี่ไปพลางกำมือแน่นอย่างลืมตัว เธอไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าทำไมอยู่ๆถึงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา ที่ผ่านมาเธออยู่ห่างเด็กตัวเล็กมาตลอด เธอไม่อยากจะเข้าใกล้ หรือสนิทกับเด็กคนนั้น ไม่อยากกอดกันจนเป็เื่ปกติ ไม่อยากเรียกอีกคนว่าน้อง ก็เธอไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆสักหน่อย เพราะถ้าเป็พี่น้อง ก็หมายความว่าเธอกับเดลจะเป็อย่างอื่นไม่ได้อีกแล้ว...
"เดล เดลลลลลล พี่มาแล้ว เดลลลลลลล"
เฟียหันไปมองเ้าของเสียงเล็กที่ะโเรียกน้องเธอมาตลอดทาง พร้อมกับมองเด็กผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งวิ่งลากหูตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ั์มา โดยมีลุงแก่ๆที่กำลังวิ่งตามคอยระวังไม่ให้เด็กคนนั้นล้มเป็บ้ารึไง ตุ๊กตาเปื้อนหมด
เฟียยืนมองพร้อมกับอัดควันเข้าปอดอีกครั้ง โดยไม่สนใจจะเรียกบอกเด็กคนนั้นแม้แต่น้อย ว่าบ้านของเดลคือหลังนี้ ก็นะ เด็กๆควรออกกำลังกายเยอะๆร่างกายจะได้แข็งแรง วิ่งรอบหมู่บ้านได้ก็จะยิ่งแข็งแรงไปใหญ่ เฟียแสยะยิ้มน้อยๆก่อนจะใช้เท้าดับบุหรี่ แล้วเดินเข้าบ้านไป
ว่าแต่ เด็กคนนั้น ใครวะ???
.
.
*หมายเหตุ เราจะแต่งสเปเชี่ยลที่อลิซกับเดลเจอกันสลับกับตอนปัจจุบันนะคะ เพราะตอนน้องเจอกันตอนเด็กค่อนข้างยาว เลยคิดว่าลงสลับกับปัจจุบันจะดีกว่า ฝากความรักให้อลิซกับเดลกันเยอะๆด้วยนะคะ เจอกันตอนหน้าค่าาา????????????