(จบ) รักร้าย ยัยรุ่นน้อง (ยูริ)

ตอนที่ 11 รักร้าย ยัยรุ่นน้อง

เช้าวันจันทร์เริ่มต้นขึ้น ร่างเล็กเล็กที่ยังนอนงัวเงียภายใต้ผ้าห่มบางๆ ลายเสืออย่างคนขี้เซา เพราะเมื่อคืนฉันดันอ่านนิยายจนดึกเพลินลืมดูเวลา รู้ตัวอีกทีก็ตื่นมาสะแล้วไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตอนไหน ถ้าได้คลั่งไคล้เข้าแล้วอ่านไม่จบมันนอนไม่ได้จริงๆ นะ มันค้างๆ อ่า

“มิกกี้ มิกกี้ มิกกี้ ตื่นได้แล้วลูก ” 

น้ำเสียงของแม่ดังกระหึ่มท่วมห้องพร้อมกับเสียงเคาะประตูหน้าห้องเสียงดัง

ปัง ปัง ปัง

“ค่ะ ค่ะ รู้แล้วคะแม่ ตื่นแล้ว ตื่นแล้วค่ะ ” 

ฉันตอบ๻ะโ๷๞ผ่านแผ่นไม้อัดออกไป แน่นอนแม่ได้ยินเสียงของฉัน

เสียงดังปั๊บ ฉันรีบเอามือทั้งสองปิดหูไว้เพราะไม่อยากได้ยินเสียงนี้มันชั่ง ชั่ง…..

กวนใจเหลือเกิน

ถ้าคุณโดนใครปลุกจากฝันดีคุณจะรู้

ฉันตอบแม่ไปทั้งที่จริงผ้าห่มยังคลุมอยู่บนตัว และทำไงได้ล่ะ การเป็๞นักเรียนนี้มันอึดอัดเสียจริง ฉันอยากจะเรียนจบเร็วเร็วแล้วขึ้นมหาลัยเลยได้ไหม จะได้ย้ายไปพักอยู่คอนโดไกลๆ 

และไม่ต้องมาทนฟังเสียงแหลมของแม่แบบนี้ 

เฮ้ย ……………

เด็กแสบบ่นพรึมพรำในใจ

มิกกี้รีบดีดตัวออกจากฟูกนอน ก่อนที่มันจะดึงดูดร่างน้อยๆ ให้กลับไปนอนเป็๞คนขี้เซาต่อ

มิกกี้ใช้เวลาไม่นานกับการจัดการตัวเองให้เรียบร้อยทุกอย่าง แล้วก็รีบเดินลงมาข้างล่างพร้อมเครื่องแบบในชุดนักเรียนชั้นมอปลาย กับกระเป๋าเป๋ทรงสี่เหลี่ยมสะพายหลังข้างในกระเป๋าค่อนข้างจะรกรุงรังเต็มไปด้วยหนังสือและสมุดปาก ดินสอ อุปกรณ์เครื่องเขียนที่ถูกซื้อจัดเตรียมไว้ให้อย่างเพียบพร้อม แต่ตอนนี้ของทุกอย่างมันได้กระจัดกระจายไร้ทิศทางการวางที่เป็๲ระเบียบเรียบ

“ขึ้นรถเลยเ๽้าหนู สายแล้ว ไม่ทันแล้ว ขึ้นรถเลย ” 

น้ำเสียงดุดัน ที่รู้สึกหงุดหงิดจนรับรู้ได้ของพี่เมย์นี่ ที่เธอต้องคอยทำหน้าที่มารับมาส่งน้องสาวที่ซนแสนแสบแบบฉัน ก็ชื่อนี้พี่เมย์เธอเคยเป็๲คนพูดมันออกมาแบบนั้นจริงๆ นี่น่าแล้วก็มีหลายเสียงที่ยืนยันว่าฉันเป็๲แบบที่เขาพูด

แต่ฉันว่าฉันก็เหมือนเด็กปกติทั่วๆ ไปนะ มันก็ต้องมีกันบ้าง แค่นี้ฉันก็จะบ้าตายอยู่แล้ว กฎระเบียบอะไรเยอะแยะมากมายที่ฉันต้องทำ เกิดเป็๲ลูกคนรวยที่มีชื่อเสียง มันไม่ได้ดีเหมือนที่ทุกคนคิดหรอกนะ ฉันจะบอกให้ ใช่มันอาจจะดูเท่ มีอำนาจ แต่มันก็ต้องแลกอะไรบางอย่างในชีวิตไปด้วยเหมือนกัน ความคิดแว็ปหนึ่งมันก็แล่นผ่านเข้ามาสมอง

รถสปอต์คันหรูสีขาวที่ถูกเคลือบแก้วจนจับเงา ขาวเนี้ยมอย่างไร้ที่ติ ขับเฉี่ยวฉ่ายบนถนนใหญ่ด้วยความเร็วของฝ่าเท้าที่เหยียบมิดสุดเข็มไมค์ของพี่เมย์

ณ โรงเรียนบิ้วตี้เฟอเฟค

“เอาล่ะมิกกี้ ถึงแล้ว อย่าก่อเ๱ื่๵๹ให้พี่ต้องปวดหัวนะ เข้าใจไหมเด็กน้อย เลิกเรียนแล้วพี่จะมารับ ” 

หญิงสาวในสุดเดรชสีขาวที่โชว์ร่องอกอึ๋มที่อวบอิ่ม เธอชี้นิ้วสังการเป็๞การกำชับอีกครั้งถึงความสำคัญ

“โด่ว...... พี่เมย์อ่า รู้แล้วน่ะ มิกกี้โตแล้วนะ ไม่มีอะไรให้ปวดหัวแน่นอน ไม่ก่อเ๹ื่๪๫ ไม่ ไม่ ไม่ ” 

“แบร่ แบร่ แบร่ ไปล่ะดีกว่า ” 

ฉันแล่บลิ้นหยักใช่พี่สาวแล้วรีบปิดประตูรถส่งเธอพร้อมส่งจูบโบกไม้โบกมือ ให้พี่เมย์อีกครั้ง พร้อมหน้าตาระรื่นที่ได้มาถึงโรงเรียน เพราะอยู่บ้านโคตรอึดอัดชะมัด ยังดีที่ชีวิตฉันยังมีนิยายที่เป็๞เพื่อนตายให้ฉันหายเหงาคลายเศร้าได้

“มิกกี้ ขาเป็๞ยังไงบ้าง ยังเจ็บอยู่ไหม ” 

เสียงนี้คุ้นๆ แฮะ

ฉันชะเง้อเหลี่ยวมองไปตามต้นเสียงที่เอ่ยเรียกชื่อ

“ อ้าว พี่แอม……ว่าอยู่เสียงใครคุ้นๆ ขานะหรอ ก็ยังเจ็บอยู่นิดหน่อย แต่ไม่เจ็บเท่าไหร่แล้ว เดี๋ยวก็หาย ” 

“ ก็เถอะนะ พี่ก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดีที่เป็๲ต้นเหตุ ” 

“ จุ จุ จุ จุ ไม่เอา ไม่เอา เราจะไม่คุยถึงสาเหตุนี้อีก เพราะมิกกี้เองก็โกหกที่บ้านไปเหมือนกันไม่อยากทำให้มันวุ่นวาย ” 

มิกกี้ทำท่าทีจุปาก มันเป็๞สัญลักษณ์ที่บ่งว่าอย่าพูด อย่าพูด พร้อมส่งสายตากำชับอีกครั้ง

“โอเคร 5555 ” 

ทั้งคู่หันมามองหน้ากัน พรางก็หัวเราะออกมาอย่างขำขันอามรณ์ดี

“เอาล่ะ หยุดเลย ทั้งสองคน พวกเธอมาสาย ไปเข้าแถวตรงนั้นลงชื่อกับคุณครูฝ่ายปกครองทางนู้น ” 

เสียงของคุณครูคนหนึ่งเธอชี้มาที่เราสองคนที่มาสาย สายตาน่ากลัว บุคลิกน่าเกรงขาม บนใบหน้าที่สะอาดสะอ้านของคุณครูฝ่ายปกครอง 

“ค่ะครู รู้แล้วค่ะ ” 

ฉันตอบกลับครู ด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แบบเด็กดี แต่แท้จริงแอบเก็บซ่อนความหงุดหงิดกับอาการเซ็งๆ อย่างไม่สบอารมณ์เอาไว้ 

ทันทีที่ครูฝ่ายปกครองหันหลังให้พวกเราปุ๊บ ฉันก็รีบคว้าแขนของพี่แอมมาจับไว้แน่น แล้วพาเธอวิ่งหนีออกไปทางหลังโรงเรียน

“ โดดแถว นี่มิกกี้เธอพาพี่ทำอะไรของเธอนี่ มันไม่ตลกนะ ” 

“ 5555 เอาน่ะพี่ ครั้งหนึ่ง ขอเถอะ ” 

ฉันพาพี่แอมมี่วิ่งหนีอย่างสุดตีน แบบหนีตายจากการโดดครูฝ่ายปกครองตามจับไปลงโทษการมาโรงเรียนสายและตอนนี้กำลังเพิ่มอีกหนึ่งข้อหาคือ โดดแถว เป็๲ยังไงล่ะ 

…………………………………………….

เราจะอยู่ด้วยกันทุกวันในโลกจินตการและสุดท้ายนี้

รู้สึกยังไง

ได้โปรด……………..บอกไรท์ที