ชายหนุ่มวัย 25คนหนึ่งกำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ระหว่างที่กำลังเดินอยู่ในห้างสรรพสินค้าใหญ่ใจกลางกรุงเทพมหานครเขาเตรียมเซอร์ไพรส์ครั้งสำคัญไว้สำหรับแฟนสาวของเขาซึ่งคบกันมาั้แ่สมัยเรียน
“ไม่ได้เจอกันตั้งเกือบเดือน คิดถึงที่สุดเลย”ชายหนุ่มคิดในใจขณะที่มือกุมกล่องใส่แหวนเล็กๆ ในกระเป๋ากางเกงของเขา ใช่แล้วเขาทุ่มเททำงานหนักตลอดสามเดือนที่ผ่านมา เพื่อโปรเจคใหญ่ของบริษัทที่จะช่วยให้เขาได้เงินโบนัสก้อนโตซึ่งเมื่อรวมกับเงินที่เขาเก็บสะสมมาตลอดการทำงานหนักสามปีั้แ่เรียนจบ ก็มากพอที่จะขอสุดที่รักของเขาแต่งงาน
เมื่อชายหนุ่มเดินมาถึงร้านพิซซ่าแบรนด์ดัง เขาก็พบว่า “ฝน”หญิงสาวตัวเล็กกะทัดรัด แม้หน้าตาของเธอจะไม่ได้สวยระดับดาราเกาหลีแต่เธอก็สวยที่สุดเสมอในสายตาของเขา ฝนนั่งเล่นสมาร์ทโฟนรอเขาอยู่ที่โต๊ะโซฟาภายในร้านด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่าอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่คงเป็เพราะเขามาสายเกือบครึ่งชั่วโมงเนื่องจากเขาต้องแวะไปเอาแหวนเพชรที่แอบซื้อไว้
“ขอโทษทีนะ วันนี้รถไฟฟ้าคนแน่นมากเลย รอตั้งสองเที่ยว กว่าจะได้ขึ้นฝนสั่งอะไรมากินรึยัง” ชายหนุ่มถามขณะนั่งลงที่โซฟาฝั่งตรงข้ามกับแฟนสาวของเขา
“ยังอะ วันนี้ฝนไม่ค่อยหิว” หญิงสาวตอบพร้อมกับรีบปิดจอสมาร์ทโฟนและเก็บลงในกระเป๋าถือของเธอ
“ฝน/ปอ เรามีอะไรจะบอกล่ะ” ทั้งสองคนพูดขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้ตั้งใจชายหนุ่มแอบอมยิ้มที่ใจของพวกเขาตรงกันขนาดนี้ ก็คบกันมาตั้ง 4 ปีนี่นะเขาเชื่อมั่นว่าเขาเลือกคนไม่ผิดจริงๆ
“ฝนพูดก่อนเลย ปอรอได้”
“โอเค” ฝนหลับตา สูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมายาวๆ เธอดูหนักใจและเหนื่อยล้ามากจนปอเป็ห่วงว่าเธออาจจะทำงานหนักจนเกินไป ่สามเดือนที่ผ่านมาเขามีโอกาสเจอเธอแค่เดือนละหน เนื่องจากโปรเจคที่เขาทำ ซึ่งฝนก็ไม่ได้ว่าอะไร ไม่ได้ออกอาการงอนหรือไม่พอใจนั่นทำให้เขายิ่งรักเธอมากขึ้นไปอีก เพราะฝนไม่ทำตัวงี่เง่าเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ
“ปอ เราเลิกกันนะ ฝนมีคนอื่นแล้ว”ฝนพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเหมือนจะร้องไห้ในขณะที่ฝั่งชายหนุ่มถึงกับปล่อยก๊ากออกมาเมื่อได้ฟัง “โห เล่นแรงอะฝน คิดนานไหมมุกนี้ดูทำหน้าดิ เนียนอะ ชอบๆ”
น้ำตาไหลลงมาดวงตาทั้งคู่ของหญิงสาว พร้อมกับริมฝีปากที่สั่นเบาๆ“ฝนขอโทษนะ ฝนไม่ดีเอง ปอสมควรเจอคนที่ดีกว่านี้ ฝนไม่อยากโกหกปออีกต่อไปแล้ว”
“ฝน ปอไม่ขำแล้วนะ ไม่ตลกอะ เลิกเล่นเหอะ”ชายหนุ่มเริ่มััได้ว่าแฟนสาวของเขาไม่ได้แกล้งอำ แต่ก็ยังแอบหวังลึกๆว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นนั้นไม่ใช่เื่จริง มันจะเป็ไปได้ยังไงโดนบอกเลิกในวันที่กำลังจะขอเขาแต่งงาน โดนบอกเลิกโดยที่ไม่ได้ทะเลาะกันไม่เคยมีปัญหากัน แถมคบกันมาตั้ง 4 ปี จะบ้าเหรอ
เสียง Line ดังมาจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋าถือฝนปลุกปอขึ้นมาจากความรู้สึกมึนงงที่บรรยายออกมาเป็คำพูดไม่ได้หลังจากฝนอ่านข้อความเสร็จ เธอก็ปาดน้ำตาแล้วพูดกับปอด้วยเสียงสะอื้นว่า“ขอบคุณนะปอ ที่ดีกับฝนมาตลอด ปอจะเป็เพื่อนที่ดีที่สุดของฝนเสมอ ฝนต้องไปแล้วฝนหวังว่าปอจะได้เจอคนที่ดีๆ ที่คู่ควรกับปอมากกว่าคนเลวๆ อย่างฝนนะ”
พูดจบหญิงสาวก็ลุกเดินออกจากร้านไป ทิ้งให้ชายหนุ่มนั่งงงอยู่ตรงนั้นเหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วจนชายหนุ่มจับต้นชนปลายไม่ถูกเร็วจนชายหนุ่มยังไม่ทันแม้กระทั่งร้องไห้ฟูมฟาย รู้สึกตัวอีกที ปอก็กลับมาถึงคอนโดของเขาซึ่งเป็ห้องสตูดิโอเล็กๆ แต่อยู่ในทำเลที่เดินทางสะดวกสำหรับคนเมืองหลังจากปิดประตูห้อง มองไปที่รูปคู่ของเขากับฝนบนหัวนอนในมือถือแหวนเพชรที่เขาตั้งใจจะสวมที่นิ้วของฝนในวันนี้ จู่ๆน้ำตาของชายหนุ่มก็เริ่มไหลออกมา
เขาร้องไห้ฟูมฟายอยู่คนเดียวนานหลายชั่วโมง นอกจากฝนแล้วเขาไม่มีใครอีกเลย ตลอดสามปีั้แ่เรียนจบ เขาทุ่มเททำงานเป็บ้าเป็หลังและใช้เวลาว่างทั้งหมดที่มีเพื่อพาฝนไปเที่ยวและดูแลฝนอย่างดีที่สุดพ่อแม่ของปอเลิกกันั้แ่เขายังเด็ก ต่างฝ่ายต่างก็มีครอบครัวใหม่ชายหนุ่มไม่สามารถเข้ากับครอบครัวใหม่ได้ ไม่ว่าจะฝั่งพ่อหรือแม่เขาจึงเลือกที่จะออกจากบ้านไปอยู่หอ และทำงานส่งตัวเองเรียนจนจบ
ฝนคือโลกทั้งใบของเขา คืออดีต ปัจจุบัน และอนาคตคือเหตุผลที่ทำให้เขายังคงมีชีวิตอยู่มาได้อย่างปกติสุขนับั้แ่พ่อกับแม่ของเขาเลิกกัน ในเวลานี้ ชายหนุ่มรู้สึก...ว่างเปล่าไร้เรี่ยวแรง เขาได้แต่นอนเฉยๆ ให้เวลาผ่านพ้นไป ครุ่นคิดแต่คำถามเดิมๆว่าเขาทำอะไรผิด เขาพลาดตรงไหน ทำไมฝนถึงทิ้งเขาไปจนกระทั่งเขาเผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย
เสียงริงโทนโทรศัพท์ของปอดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืนชายหนุ่มสะดุ้งตื่นและรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับด้วยความดีใจด้วยความหวังว่าฝนจะเปลี่ยนใจและโทรหาเขา
“ฮัลโหลมึง พวกกูอยู่หน้าห้องอะ เคาะตั้งนานละ เปิดประตูให้หน่อยเดะ”เสียงใสๆ ของโบ เพื่อนสนิทสมัยเรียนของเขา ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยเขาถอนหายใจอย่างรำคาญเพราะไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะคุยกับใครแต่ก็จำใจลุกจากเตียงไปเปิดประตู
โบเป็หญิงสาวตัวกลมๆ ผิวคล้ำหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูเหมือนลูกหมูตัวน้อย ในขณะที่ โจ้เพื่อนร่วมแก๊งสมัยเรียนของพวกเขาอีกคน เป็ชายหนุ่มผอมสูง ผมหยักศกใส่แว่นตาท่าทางเนิร์ดๆ
“ไงมึง ได้ข่าวว่าโดนทิ้ง พวกกูเลยแวะมาดูหน่อย ว่าโดดตึกตายไปยังกะจะมาขอแบ่งสมบัติ ได้ข่าวว่าเก็บเงินไว้เยอะ”เสียงโบพูดเจื้อยแจ้วระหว่างเดินเข้ามาและะโขึ้นนั่งบนเตียงแบบไม่เกรงใจเ้าของห้องในขณะที่โจ้เอามือตบบ่าเขาแบบให้กำลังใจโดยไม่พูดอะไรและเดินไปนั่งที่โซฟา
“เออ แย่ว่ะ พวกมึงสบายดีไหม ั้แ่เรียนจบแทบไม่ได้คุยกันเลย”ชายหนุ่มตอบเพื่อนสาวของเขาด้วยน้ำเสียงที่ไม่สู้ดีนักแต่ก็ต้องยอมรับว่าเอาเข้าจริง เขาดีใจที่เพื่อนสนิททั้งสองคนแวะมาหาเขา ทั้งๆที่ตัวเขาแทบไม่มีเวลาให้เพื่อนเลย และปฏิเสธทุกครั้งที่เพื่อนชวนไปกินข้าวตลอดสามปีที่ผ่านมา
หลังจากถามไถ่ความเป็อยู่กันสักพัก บรรยากาศก็เริ่มซึมลงเนื่องจากหมดเื่คุย แม้ว่าทั้งสามคนจะเคยเป็เพื่อนสนิทกันแต่เพราะความห่างเหิน ย่อมเกิดช่องว่างขึ้นเป็ธรรมดาชายหนุ่มรู้สึกเหมือนตัวเองจะร้องไห้อีกรอบ จึงเปิดปากพูดความในใจกับเพื่อนๆ “กูรู้สึกแย่ว่ะเหมือนชีวิตมันไร้จุดหมาย ไม่รู้จะทำอะไร ไม่มีเป้าหมายไปดื้อๆ”
“ปอ มึงไม่หาเกมเล่นล่ะ อดีตเกรียนขั้นเทพอย่างมึงเล่นเกมโต้รุ่งแล้วไปเข้าห้องสอบยังทำมาแล้ว นี่พวกกูยังเสียดายไม่หาย ที่ตอนนั้นมึงบอกจะยุบกิลเพราะอยากทุ่มเทเวลาว่างให้แฟนอะ”โจ้เสนอพร้อมร่ายวีรกรรมในอดีตของกลุ่มพวกเขา
“ใช่ๆ กิลอันดับหนึ่งของเซิร์ฟ เสือกต้องยุบเพราะหัวหน้ากิลติดแฟน พวกกูนี่จะบ้าตายไม่สงสารลูกกิลคนอื่นๆ เลย ฝ่าฟันกันมาตั้งเท่าไหร่” โบรีบพูดต่อ และหลังจากนั้นบรรยากาศในห้องก็เริ่มดีขึ้น เมื่อทั้งสามคนผลัดกันรำลึกถึงความทรงจำของสิ่งที่ทำให้พวกเขาเริ่มสนิทกันในอดีตซึ่งก็คือเกมออนไลน์นั่นเอง
สมัยเรียนก่อนที่จะรู้จักกับฝนนั้น ปอเคยเป็เกมเมอร์ระดับมืออาชีพเขาสามารถล่าบอสและขายของในเกมเป็เงินจริงได้มากมาย เรียกได้ว่าค่าเทอม ค่าหอค่ากิน ค่าอยู่ ล้วนมาจากการเล่นเกมทั้งนั้น แต่พอเขาเริ่มคบกับฝนจริงจังเขาก็เข้าใจว่าเกมไม่ใช่สิ่งที่ผู้ใหญ่หรือคนทั่วไปจะยอมรับได้เขาจึงตัดสินใจเลิกเล่นเกม ตั้งใจเรียนจนจบและทำงานจริงๆ จังๆ
การได้กลับมาคุยกับเพื่อนๆ เื่เกมอีกครั้ง ทำให้ความรู้สึกเก่าๆของปอหวนกลับมาอีกครั้ง อย่างน้อยๆ ตอนนี้เขาก็มีเงินและเวลามากพอที่จะเล่นเกมได้อย่างเต็มที่แล้วชายหนุ่มปลอบใจตัวเอง
“แล้วตอนนี้พวกมึงเล่นไรกันมั่งอะ เผื่อกูตามไปเล่นด้วย” ปอถามเพื่อนๆของพวกเขา
“เออ ถ้าพวกเกมออนไลน์ กูไม่ได้เล่นเลยว่ะเล่นแต่เกมปลูกผักกับะเิลูกอมในมือถือ มึงก็รู้ ทำงานประจำ จะเอาเวลาที่ไหนไปเก็บเวลวันละหลายๆชั่วโมงวะ” โบตอบขณะที่นั่งจิ้มเกมปลูกผักในมือถือไปด้วย
“กูก็เล่นแต่พวกฟุตบอลเมเนเจอร์ว่ะ เหตุผลเดียวกับอีโบนั่นแหละ เอ้อแต่จะว่าไป ถ้ามึงว่าง ลองเล่นเกมนี้ดูดิ Don’t Die แม่งกำลังดังเลยนะ เป็เกมออนไลน์ใช้เทคโนโลยีใหม่ล่าสุดชื่อ LDVR อะไรเนี่ยแหละแถมเป็เซิร์ฟ Global ด้วย เชื่อมกันทั้งโลก ระบบแม่งโคตรเจ๋งอะ มึงต้องชอบแน่ๆ เนี่ย ถ้ากูยังโสดนะกูจะเล่นแม่งทั้งวันทั้งคืนเลย” โจ้ตอบพร้อมกับหยิบสมาร์ทโฟนมาเปิดคลิปแนะนำเกมบน Youtube ยื่นให้ปอดู
เกมที่ไม่ใช่แค่การเล่นสนุก เพราะเมื่อตายคุณจะโดนแบน ID ถาวรและไม่สามารถกลับมาเล่นได้อีกระบบสกิลที่หลากหลายและระบบอาชีพที่ไม่เหมือนใครไม่ว่าคุณจะอยากเป็นักผจญภัย นักสำรวจ พ่อค้า นักปรุงยา หรือช่างฝีมือคุณก็เป็ได้ทั้งนั้นใน Don’t Die
ยิ่งไปกว่านั้นบริษัทยังมีระบบตลาดหลักทรัพย์ที่รับซื้อขายเงินในเกมด้วยเงินจริง รองรับสกุลเงินหลักเกือบทุกประเทศทั่วโลกคุณจึงมีโอกาสที่จะร่ำรวยจากการเล่น Don’t Die ได้จริง หากคุณมีความสามารถเพียงพอขอแค่อย่างเดียว “ห้ามตาย”
หลังจากนั่งคุยเื่สัพเพเหระต่ออีกพักใหญ่ โบก็พูดขึ้นมาว่า“เฮ้ยมึง งั้นพวกกูกลับก่อนนะ พรุ่งนี้ต้องไปทำงานแต่เช้า มึงมีไรก็โทรมานะ Lineมาก็ได้ แต่ถ้าจะตาย ช่วยเขียนพินัยกรรมแบ่งเงินให้กูมั่งนะ ซักแสนก็ยังดี”โจ้รีบเสริมว่า “งั้นกูขอคอมได้ปะ”
“ฝันไปเหอะ ก่อนตายกูจะใช้ให้หมดเลย แม่งเก็บมาตั้งหลายปีแล้วถ้าใครมาเอาของกูไป กูตามไปหลอกถึงบ้านแน่” ปอขู่เพื่อนๆขณะเดินไปส่งที่ประตูห้อง แม้ว่าการมาเยี่ยมของเพื่อนๆจะช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้นได้บ้าง แต่พอต้องกลับมาอยู่คนเดียวชายหนุ่มก็เริ่มรู้สึกเคว้งๆ ขึ้นมาอีก เขาจึงตัดสินใจเปิด Live Castหรือการถ่ายทอดสดการเล่นเกมDon’t Die ที่โจ้เพื่อนของเขาแนะนำก่อนหน้านี้เพื่อไม่ให้ห้องเงียบจนเกินไป
6K
