ตอนที่ 16 :นวนิยาย
“เสี่ยวถงนิทานของเล่าซานก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่หรือ ? ” ก่อนที่หวางเสี่ยวถงจะพูดจบซงจิงจ้านก็ขัดจังหวะ “นี่คุณยังจะต้องไปคุยกับไอ้ขยะนั่นอยู่อีกหรือ? ”
“พี่ใหญ่ฟังพี่สะใภ้พูดให้จบก่อนสิ”
ไป่เหลียนเฉิงผลักซงจิงจ้านและกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า“พี่สะใภ้พี่ก็รู้นิสัยของพี่ใหญ่นี่ดี เขาเป็คนดื้อรั้น พี่อย่ามัวพูดอ้อมค้อมอยู่เลยทางที่ดีพูดมันออกมาตรง ๆ เถอะ”
หวางเสี่ยวถงจ้องมองไปที่ซงจิงจ้านด้วยความโกรธเคืองที่ขัดจังหวะเธอ
“หลิว...น้องสาม ฉันไม่สามารถให้คำตอบที่ชัดเจนกับนายได้ในเวลานี้ เอาล่ะ เมื่อนายกลับไปพยายามเขียนนิทานพวกนี้ให้จบและส่งให้จิงจ้านเอามาให้ฉันฉันจะเอามันไปให้บรรณาธิการแผนกหนังสือเด็กได้อ่านอีกที ฉันเชื่อว่าด้วยสายตาของหัวหน้าบรรณาธิการเราจะต้องพิมพ์มันขึ้นมาอย่างแน่นอน ! ”
“อืมครับ ผมจะเขียนให้เสร็จก็แล้วกัน” หลิวจือเซียพยักหน้า “พี่สะใภ้ผมยังมีนิทานอื่น ๆ อยู่อีก พี่อยากได้มันไหม ? ”
“ดีเลย ! ”
หวางเสี่ยวถงพยักหน้าทันใดนั้นเธอก็นึกอะไรขึ้นได้บางอย่าง “ยังไงก็ตาม น้องสาม หลังจากที่นายจัดการหมดแล้วอย่างแรกนายจะต้องไปที่เว็บไซต์เพื่อลงทะเบียนลิขสิทธิ์เอาไว้คุณค่าของนิทานไม่ใช่แค่คำพูด ! ”
แน่นอนหลิวจือเซียเข้าใจว่าอะไรคือคุณค่าของนิทานเหล่านี้นอกจากลิขสิทธิ์ของภาษาประยุกต์ ภาษาดั้งเดิม และภาษาต่างประเทศแล้ว มันยังมีรายการต่างๆ เช่น การ์ตูน อนิเมชั่น ภาพยนตร์ และละครโทรทัศน์
คุณค่าเหล่านี้ไม่สามารถจะประเมินได้หลิวจือเซียจะทำผิดพลาดเื่เล็ก ๆ น้อย ๆและปล่อยให้คนอื่นใช้ประโยชน์จากสิ่งสำคัญเหล่านี้ไปได้อย่างไร ?
“ไม่ต้องกังวลเลยครับพี่สะใภ้นิทานทั้งหมดของผมจะถูกจดลิขสิทธิ์ทันที” หลิวจือเซียตอบอย่างจริงจัง
“พ่อคะพ่อยังมีนิทานอีกหลายเื่ใช่ไหมคะ ? ”
เมื่อมองไปที่เสี่ยวเยว่เยว่ที่กำลังดื่มโยเกิร์ตอยู่นั้นมันก็ทำให้เขาได้พบกับดวงตาอันสดใสและเปล่งประกายที่กำลังจ้องมาที่เขา “หนูไม่อยากให้แม่ของหนูเล่านิทานแล้วหนูอยากจะให้คุณพ่อเล่านิทานแทนแม่ทุก ๆ คืนเลย”
“เสี่ยวเยว่เยว่มาอยู่กับพ่อก็ลืมแม่แล้วหรือ ! ” ซู่ปางจือที่กำลังดื่มสไปรท์ถึงกับพึมพำ
“เฮอะคุณลุงใจร้าย หนูไม่สนใจลุงหรอกนะ ! ” ใบหน้าของเสี่ยวเยว่เยว่เป็สีแดงก่ำเธอหันหนีไปอีกด้านหนึ่งทันที
“ฮ่าฮ่าฮ่า”
ความเขินอายและความหงุดหงิดของเด็กหญิงตัวน้อยถึงกับทำให้ทุกคนหัวเราะ
“ฮ่าฮ่าพ่อจะเล่านิทานให้หนูฟังทุก ๆ คืนเลยนะ” หลิวจือเซียก็หัวเราะเช่นกัน มันยากที่จะได้เห็นเ้าตัวเล็กโมโหแบบนี้ซึ่งมันช่างน่ารักจนเกินบรรยายนัก !
……………..
ณ มหาวิทยาลัยเจี้ยงฮัวหอพักชายเกรด 13
จูฮ่ายหนิงซึ่งกำลังฟุบหลับอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ของตัวเองอยู่นั้นก็ได้รีบลุกขึ้นมาอย่างกะทันหันพร้อมกับท่าทีที่แสดงออกราวกับว่ากำลังฝันร้าย
“ให้ตายเถอะฉันใแทบตาย ! ” หลังจากถูคอตัวเองไปมาจูฮ่ายหนิงก็ตบหน้าอกด้วยความใ “ไม่ว่าใครจะพูดยังไงก็ตามฉันนี่แหละคือเทพเ้าแห่งเจี้ยงฮัวสกาย ไม่มีใครจะมาเถียงฉันได้ ! ”
เมื่อมองไปที่หน้าจอสีดำของคอมพิวเตอร์ที่อยู่ด้านหน้าจูฮ่ายหนิงก็จับเมาส์และกดปุ่มรีเฟรช
ติ๊งต่องติ๊งต่อง ติ๊งต่อง !
หลังจากกดรีเฟรชหน้าเว็บไซต์เจี้ยงฮัวสกายเสียงการแจ้งข้อมูลเป็ชุดก็ดังขึ้นมา ในเวลาเดียวกันมุมล่างขวาที่เป็โลโก้กล่องจดหมาย ก็มีจุดสีแดงกะพริบอย่างรุนแรง
“จดหมายจากระบบ? ”
จูฮ่ายหนิงขมวดคิ้วเล็กน้อยเขาเปิดมันขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว จากนั้นจดหมายสองฉบับที่ยังไม่ได้อ่านก็ถูกเปิดขึ้นมา
“ขอแสดงความยินดีด้วยโพสต์ของคุณ [ใต้ต้นไม้ได้เจอเธอพอดี ! ] ได้ขึ้นแท่นผู้นำรายการเพลง36 ชั่วโมง”
36 ชั่วโมง !
ดวงตาของจูฮ่ายหนิงจ้องมองไปเขาอยู่เจี้ยงฮัวสกายมานาน เวลาที่โพสต์ของเขานั้นยืนนานที่สุดก็แค่ 1 ชั่วโมงเท่านั้นแต่ครั้งนี้มันคือ 36 ชั่วโมง 36 ชั่วโมงถือว่านานที่สุดในเจี้ยงฮัวสกายเลยก็ว่าได้ !
“ขอแสดงความยินดีกับโพสต์ของคุณ[ใต้ต้นไม้ได้เจอเธอพอดี ! ] ระยะเวลาโปรโมชั่น24 ชั่วโมง”
“ให้ตายเถอะ ! ”
จูฮ่ายหนิงตกตะลึงงันอยู่เป็เวลานานจู่ ๆ เขาก็ะโลุกขึ้นยืนออกจากเก้าอี้
ด้วยเหตุนี้มันจึงทำให้ร่างทั้งร่างที่นอนอยู่บนเตียง้า สะดุ้งตื่นจนตกลงมาบนพื้นเกิดเสียงครึกโครม !
“ฮ่ายหนิงแกทำอะไรของแกวะ ? ”
“วันนี้ไม่มีเรียนแต่ใครจะนอนได้ถ้าแกยังะโอยู่แบบนี้”
เพื่อนร่วมห้องหลายๆ คนที่ยังคงหลับอยู่ เมื่อพวกเขาได้ยินเสียงดังแบบนี้ ก็ทำให้พวกเขาตื่นใและะโขึ้นมา
“ฮ่าฮ่าฉันขอโทษ ๆ ! ”
จูฮ่ายหนิงกลับมามีสติอีกครั้งหลังจากที่เอาตัวรอดมาได้
ไม่มีทางจูฮ่ายหนิงรับงานโปรโมทเจี้ยงฮัวสกายมานาน เขารู้ว่าเจี้ยงฮัวสกายไม่เคยมีโปรโมชั่นอะไรแบบนี้มาก่อนพูดง่าย ๆ ก็คือ แค่โพสต์นี้เพียงโพสต์เดียวฟอรั่มก็ดันเพิ่มฟังก์ชั่นชั่วคราวให้กับเขาทันที
หลังจากสงบสติอารมณ์ได้สักพักจูฮ่ายหนิงก็เลื่อนหน้าคอมพิวเตอร์อีกครั้ง เขาเลื่อนเมาส์และชี้กลับไปที่โพสต์ของตัวเองทันทีที่เข้าไปในนั้น เขาก็ใอย่างมาก “มันวิเศษมาก.........”
นอกจากการคอมเม้นจำนวนมากแล้วมันยังมีแจ้งเตือนเป็กล่องรางวัลสีแดงลอยขึ้นมาอีกด้วย
ต้องบอกก่อนว่าเจี้ยงฮัวสกายไม่ใช่เว็บไซต์นวนิยายหรือแพลตฟอร์มในการถ่ายทอดสด มันเป็เหมือนกับเวทีภาพยนตร์และเพลงแม้ว่าจะได้รางวัล แต่มันก็มักจะไม่เกิน 5-10 หยวนเท่านั้น
แล้วตอนนี้ล่ะ?
เขากลับได้รางวัลใหญ่ที่มีเพียง30 รางวัลจาก 100 รางวัลเท่านั้น นี่ยังไม่นับรางวัลอื่นๆ
อีก 5-10 รางวัล สิ่งนี้ทำให้จูฮ่ายหนิงถึงกับตกตะลึง
“ฮ่าฮ่าฉันได้มีส่วนสนับสนุนเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็พอใจแล้ว ถึงแม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่านายเป็ใครแต่นับจากวันนี้เป็ต้นไป ฉันจะเป็แฟนคลับของนาย ! ”
จูฮ่ายหนิงหัวเราะดูเหมือนว่าเขาจะได้กำไรพิเศษบางอย่างจากการพยายามอย่างมากของบ่ายเมื่อวาน
ติ๊งด่อง !
ในเวลานี้ เจี้ยงฮัวสกายก็เริ่มส่งข้อมูลมาแต่คราวนี้มันไม่ใช่ข้อมูลจากระบบ แต่มันเป็จดหมายของเหล่าเพื่อนฝูง
“พี่หมาป่า? ”
เมื่อเห็นแอคเค้าท์ระดับเทพเ้าจูฮ่ายหนิงก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
แม้ว่าเขาจะเคยคุยกับพี่หมาป่ามาบ้างแต่ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ไม่ดีถึงขนาดที่ต้องส่งจดหมายส่วนตัวหากัน
เมื่อคลิกไปที่จดหมาย“น้องชายที่นั่นใช่ร้านอาหารใต้ต้นไม้หรือเปล่า ? น้องชายพอจะมีเบอร์ส่วนตัวติดต่อชายคนนั้นบ้างไหม? ”
“นี่ฉันควรทำยังไง ถึงกับมีสมาชิกระดับเพชรส่งข้อความส่วนตัวมาทักทายฉัน”
จูฮ่ายหนิงเข้าใจในทันทีและสงบอารมณ์ของเขา “พี่ห้าที่นั่นคือร้านอาหารใต้ต้นไม้จริง ๆ ส่วนชื่อและข้อมูลของชายคนนั้น ผมเองก็ไม่ทราบเช่นกันแต่ผมรู้แค่ว่า เ้าของร้านนั้นได้เชิญเขาขึ้นไปพูดคุยส่วนตัวที่ชั้นสอง คุณจางน่าจะมีข้อมูลติดต่อกับเขา”
ติ๊งด่อง !
จดหมายตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
“น้องเปาขอบใจนายมาก ! ถ้าจบเื่นี้หากไม่เป็การรบกวน ฉันจะขอชวนนายไปทานอาหารเย็นด้วยกัน ! ”
“จบเื่นี้? เื่อะไรกัน ? ”
จูฮ่ายหนิงเกาหัวด้วยความงงงวยแต่ในไม่ช้า เขาก็ไม่สนใจเื่นี้อีก เขาเริ่มกดดูกล่องข้อความของแต่ละคนด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างตื่นเต้น
67K
