นิยามความรักของยูหรอคะ ? ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอธิบายยังไง
ยูรู้แค่ว่ายู "รัก" ผู้หญิงคนหนึ่งชื่อ “จูน” ไม่เคยเปลี่ยนแปลง ั้แ่วันนั้น ...จนถึงวันนี้
“ยู”เรนัส คือจ้าวเวหา ที่มาชื่อของฉัน ไม่รู้เหมือนกันว่า “จูน” มาจากเนป “จูน” จ้าวสมุทรด้วยรึป่าว
อาจเป็โชคชะตาหรือว่า “แค่” เื่บังเอิญที่ทำให้เราได้พบกัน
ในทุกคืนวันท้องฟ้าเคียงคู่ท้องทะเลมาั้แ่ครั้งโบราณกาล อนิเมะคลาสสิคยุค 90 เซเลเลอร์เนปจูนกับเซเลอร์ยูเรนัสเป็แฟนกัน (ถึงจะไม่ชัดเจน แต่การกระทำมันฟ้อง) ฉันจะเป็แฟนกับจูนบ้างมันผิดตรงไหน? (ตรรกะอะไรกัน?)
"การสร้างบ้าน" ขั้นตอนที่ 1 การลงเสา
พ.ศ. 2538
"ม๊าาาา ยูละคะ" เสียงเล็กๆใสๆที่คุ้นเคยดังขึ้นมาจากชั้นล่าง
"แป๊ปนึง" ฉันะโตอบจูนเ้าของเสียงใสๆ แต่มือยังคงเป็ระวิงอยู่กับการเตรียมอุปกรณ์ ค้อน ตะปู และอะไรอีกเยอะแยะมากมายจนไม่มีเวลาที่จะตรวจสอบมันอีกครั้ง ได้แต่ยัดทุกสิ่งทุกอย่างลงในกระเป๋าเป้ใบโตแล้วรีบวิ่งลงบันไดไปชั้นล่าง
"มาแล้วๆ" ฉันรีบแก้ตัวกับจูนที่ยืนหน้าบึ้งอยู่ ไม่ได้รอให้นางปล่อยพลังคลื่นใต้ทะเลลึกโถมซึนามิเข้าถล่มใส่ฉันหรอกนะ 55
“จูน ดูโน้นดิ” ฉันไหวตัวทัน หลอกล่อให้นางดูท้องฟ้าสีคราม ที่จะมีให้เห็นบ้างใน่นี้ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
แล้วเนียนไปหาเ้าจักรยานคู่ใจจะปั่นไปที่ตั้งโครงการเล็กๆที่ยิ่งใหญ่ของเราสองคน ่นี้เป็่ฤดูฝน สองข้างทางเต็มไปด้วยสีเขียวขจีของหมู่แมกไม้ที่แข่งกันอวดโฉมความงาม นั่นเป็สิ่งที่ทำให้จูนลืมอารมณ์เกรี้ยวกราดไปได้สักพัก โชคดีที่สองข้างทางยังมีสีชมพูที่เป็เอกลักษณ์เฉพาะของแถบนี้คอยช่วยชีวิตฉันเอาไว้อีกอย่าง ทางลาดชัน ต้องออกแรงปั่นมากขึ้นอีกแต่ภาพความสวยงามที่อยู่ตรงหน้าทำให้เราลืมความเหนื่อยล้าไปชั่วขณะเช่นกัน ใช่แล้ว
ยินดีต้อนรับสู่จังหวัดชัยภูมิ อำเภอเทพสถิต ที่นี่อุทยานแห่งชาติป่าหินงามกับทุ่งดอกกระเจียว สีเขียวตัดสีชมพูนับล้านดอกที่กำลังแบ่งบานตลอดฤดูฝน ……
ที่ๆฉันและจูนชอบเล่นปีนป่ายไปตามหินรูปทรงประหลาดที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติั้แ่เด็ก เห็นจูนตัวเล็กๆบอบบางแบบนี้แต่นางปืนป่ายเก่งยังกะลิง อย่าได้ไปท้าแข่งกับนางเชียวนะ ไอ้พวกแกงค์ผมเกรียนที่ยึดหินเป็ฐานทัพอยู่ฝั่งตรงข้ามโน้นเคยแพ้จูนมาแล้ว นั่นทำให้เราเป็ผู้ถือกรรมสิทธิ์ (ทางความคิด และไม่มีผลใดๆตามกฎหมาย) ถ้วยฟีฟ้า เอิ่ม หมายถึงหินที่มีรูปทรงคล้ายถ้วยฟีฟ่าอะนะ เราคงเป็เ้าที่ได้ใน่ที่ไม่มีนักท่องเที่ยวเท่านั้นแหละ ส่วนใหญ่พวกเราจะทำหน้าที่เก็บขยะไปแลกขนมกับพี่ๆที่เขาดูแลอุทยานอยู่มากกว่า แต่ก็ช่างเถอะ ฉายา "เ้าหญิงฟีฟ่า" ของจูนคงไม่ได้มาเพราะโชคช่วย ดูโน้นดิ พูดยังไม่ทันขาดคำ จูนวิ่งไล่เตะแก๊งค์เด็กเกรียนอยู่ไกลๆ
"จูน ไปกันยัง" ฉันร้องะโถาม
"แป๊ปนึง" เสียงนางะโมาแต่ไกลในขณะที่กำลังข่มเหง รังแกเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ บอบบางยังกะโปเกม่อน สามสี่คน ทำให้นางยั้งมือไว้แล้วมองไปที่ต้นไม้ต้นใหญ่ที่ยืนต้นตระหง่านท้าแดดฝน ทนลมหนาวอยู่กลางลานหินและดอกกระเจียวนับร้อยนับพัน
"เอาละนะ" จูนรีบปีนขึ้นไปบนต้นไม้พร้อมกับเชือกเพื่อดึงเป้และอุปกรณ์สารพัดขึ้นไปรวมถึงไม้ไผ่ที่พวกเราอุตส่าห์รวบรวมมาจากน้ำใจของคนในหมู่บ้านผู้มีเมตตาต่อโครงการเล็กๆของเรา การขนส่งผ่านไปอย่างทุลักทุเลเพราะอยู่ดีๆฝนก็ตกหนักแบบที่เราไม่ทันตั้งตัว
“หลบฝนกันก่อนไหม” ฉันร้องะโถามจูน
“ไม่ ทำต่อให้เสร็จก่อน” จูนตอบแบบไม่ลังเลเลย เราเอาถุงหูหิ้วพลาสติกมาทำเป็หมวกสวมกันฝน ฉันใช้ทักษะงานช่างที่ฝึกฝนมาจากพ่อดำเนินการตอกไม้ไผ่ยึดกับต้นไม้เป็พื้นและทำคานสำหรับมุงหลังคาจากหญ้าคาที่หาได้ไม่ยากจากบริเวณนี้ “บ้านต้นไม้” หลังเล็กๆของเราใช้เวลาสร้างไม่นานนัก ดีที่จูนเตรียมเสบียงมา นี่เป็อาหารมื้อแรกบนบ้านที่เราสร้างด้วยกัน
“เรากำลังอยู่ในโลกความฝันหรือเปล่า ถ้าหยุดเวลาได้ก็คงดี” จูนพูดลอยๆ สายตามองออกไปดูทุ่งดอกกระเจียวกับรุ่งกินน้ำหลังฝนตก
“ใช่ อยากอยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป” จังหวะการเต้นของหัวใจของฉันเร็ว รัวทุกครั้งเมื่อแอบมองเพื่อนรักของฉัน เทพเนปจูนครองมหาสมุทร เทพยูเรนัสครองผืนฟ้า เราจึงเกิดมาเพื่อเคียงคู่กันบนบัลลังค์เหนือเหล่าศิลาและมวลบุพผา
ขั้นตอนที่ 2 เทพื้น
พ.ศ. 2548
“ผลสอบออกยัง” จูนมาเร่งฉัน ในขณะที่เรากำลังลุ้นผลสอบ Entrance
“ใจเย็นดิ” ฉันพยายามกรอกรหัสประจำตัวของจูนลงในระบบ
“ยินดีด้วย คุณสอบติดคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์-ผังเมือง-นฤมิตศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ” ตัวหนังสือ สีเขียวตัวใหญ่ชัดเจนแจ้งผลให้เราทราบ จูนร้องกรี๊ดๆอยู่ไกลๆ ส่วนฉันเหรอ แทบไม่ต้องลุ้นอะไรเลย เราเรียนหนังสือและติวเข้มกันจนจะเอ็นท์ติดจุฬาได้อยู่แล้วมั่ง ที่อยากเรียนที่มหาสารคามคงเป็เพราะใกล้บ้านมากกว่า
“พ่อ จูนทำได้แล้วนะ” จูนยืนดูรูปคุณพ่อผู้เป็สถาปิกชื่อดัง ท่านเสียไปั้แ่ครั้งที่เรายังเด็ก จูนอยู่กับแม่สองคนมาตลอดก็มีแค่เพื่อนย้านอย่างเราที่พอช่วยเหลืออะไรกันได้บ้าง ภาพความเสียใจและคราบน้ำตาในวันนั้นยังคงฝังลึกในความทรงจำของฉันอย่างชัดเจนและนั่นคือคำมั่นสัญญาที่ฉันจะดูแลจูนให้ดีที่สุด
"ไอ้ยู เอ็งสอบติดกับเขาบ้างป่าววะ" ผู้ชายรูปร่างสมบูรณ์ถามฉันด้วยน้ำเสียงดุดันแต่ชายคนนี้แหละที่รักและดูแลเราสองคนมาตลอด ป๊าอาจจะดูอ่อนโยนและปฏิบัติกับจูนแตกต่างจากฉัน แต่ฉันเข้าใจว่าป๊าอยากให้ฉันแข็งแกร่งพอที่จะดูแลกิจการรับเหมาก่อสร้างต่อจากพ่อในภายภาคหน้า
"โห ป๊า มันแน่นอนอยู่แล้วไม่ต้องลุ้นไรเลย"
"ไปเรียนมหาลัย ให้ไปเรียนนะ ไม่ใช่ไปทำสาวท้อง" เอ๋ ป๊าจะแซวยูแบบนี้ก็ได้เหรอ
"เดี๋ยวจูนจะคุมยูเองป๊า ป๊าไม่ต้องเป็ห่วงนะคะ" แหนะ จูนเออออห่อหมกกับป๊าสะงั้น
"ไว้ใจมันไหนที่ไหน มันหล่อสะขนาดนั้น" ม๊าก็อีกคนเห็นดีเห็นงามกับเขาไปหมด
"โหยยย ม๊าา ยูไม่เคยมีเด็ก ไม่เคยมีสาวๆเลยจริงๆ" ฉันแก้ตัวไปงั้นๆ
"หึ หยัมมา แล้วไอ้ดอกกุหลาบกองเท่าูเากับช๊อคโกแลตที่ยังกินไม่หมดนี่หละ" จูนได้โอกาสแขวะฉันทันที
"ไปตัดผมฉลองเอ็นท์ติดดีกว่า ให้พ่อแม่ลูกเขาอวยกันไป หมั่นไส้ชะมัดเลย"
ฉันก็ว่าไปนั่น จูนก็เหมือนคนในครอบครัวของเรา วันนี้จะเป็วันที่ฉันจะเป็ตัวของตัวเองได้เต็มที่ ฉันไม่ลังเลที่จะไปร้านตัดผมเ้าประจำแล้วบอกว่า
"ตัดผมทรงญารินดาคะคุณน้า"
ตามแบบไอดอลที่เราชอบที่สุด พอกันทีกับกฏโรงเรียนบ้าๆที่บังคับนักเรียนตัดผมแค่ทรงโน้นทรงนี้เท่านั้น ั้แ่วันนี้เป็ต้นไปอิสรภาพในการตัดผมและการทำสีผมเป็ของฉันแล้วโว้ยยยย เย่ๆ
เป็กฏของมหาวิทยาลัยให้นิสิตใหม่ต้องอยู่หอพักใน
เป็โอกาสดีๆที่ฉันจะได้อยู่ห้องเดียวกันกับจูน แต่ในหนึ่งห้องก็ไม่ได้มีแค่เราเท่านั้นนะซิ เห้อ แต่ก็เอาเถอะฉันให้ความสำคัญกับการวางแผนรวบหัวรวบหางจูนมากกว่ากิจกรรมรับน้องซะอีก ตามสไตล์จูนเป็คนลุยๆแต่ก็ไม่นึกเลยว่านางจะอินจนลงแข่งชิงตำแหน่งประธานเชียร์ของรุ่นมฤคมาศ 8 สะงั้น กิจกรรมในครั้งนี้ทำให้เราได้รู้จักเพื่อนๆใหม่ เช่น ไอ้ธันวา ไอ้หน้าจืดจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ ใครๆก็ว่ามันหล่อ (ฉันว่างั้นๆอ่า) รวมไปถึงจูนด้วย (ฉันเริ่มเหม็นขี้หน้าไอ้หน้าจืดนี้แล้วดิ) รถเก๋ง จากคณะวิทยาศาตร์ หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูชะมัด ที่ตกกระไดพลอยโจนต้องลงแข่งเหมือนกันเพราะเป็เพื่อนสนิทของไอ้หน้าจืด ส่วนคนนี้ชื่อกัน วิทยาลัยการเมืองการปกครอง แบบนี้ดิถึงเรียกว่าหล่อตามมาตรฐานชายไทยจากจังหวัดหนองคาย
“เราต้องเป็ประธานรุ่นหญิงในรอบหลายปีให้ได้เลย”
แรงบัลดาลใจจากประธานรุ่นหญิงคนก่อนๆในกิจกรรมรับน้องทำให้จูนเอาจริงเอาจังกับเื่นี้มากๆ
“ตัวเล็กขนาดนี้ ลมพัดก็ปลิวแล้วมั่ง”
ฉันแซว (แต่จูนช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ในความคุ้นเคยกันอยู่ ผู้หญิงตัวเล็กๆ น่ารัก คิ้วท์ คิ้วท์เป็บ้า)
“เอาชนะเราให้ได้ก่อนเถอะ ห้าๆ”
ไอ้หน้าจืด แม่งเบ่งชะมัด
“ในกลุ่มเราต้องมีใครสักคนเป็ประธานรุ่นให้ได้เลยนะ”
ความน่ารักและการพูดจาที่สุภาพนุ่มนวลของรถเก๋งทำให้ฉันหายเคืองไอ้หน้าจืดได้บ้าง
ในวันคัดเลือกประธานรุ่นพวกเราต้องอยู่กันจนดึกดื่นกับหลากหลายบททดสอบพลังใจ ที่ต้องมี Soundtract เป็เนื้อหาแบบปรัชญาลึกซึ้งให้ผู้ฟังอินกับชีวิตมหาลัยสลับกับการเหน็บแนมเป็ระยะๆว่ามันเทียบกับชีวิตจริงหลังเรียนจบมหาลัยไม่ได้เลย (แต่พี่เขาก็ยังเรียนไม่จบเหมือนกันนี่หว่า) ไอ้หน้าจืด รถเก๋งและกันยังโอเค แต่ดาวรุ่งมุ่งสู่ประธานรุ่นหญิงนะซิ จะไหวป่าวว้า
“จูน ไหวป่าว เรายอมแพ้ก็ได้นะ ไม่เป็ไรหรอก”
“ไหวดิ ห้ามพูดว่ายอมแพ้หรือถอดใจ”
โดนดุซะงั้น เหลือเวลาอีกแค่ 30 วินาที ที่เราต้องไปถึงจุดหมาย แต่เราทุกคนติดโคลนขยับไปไหนไม่ได้เลย ฉันเห็นสีหน้าของจูนไม่สู้ดีนักเหมือนจะร้องไห้แต่กลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลออกมา
“ธันวา มึงปืนกูขึ้นไป ทำให้ได้นะมึง” ฉันได้ยินรถเก๋งคุยกับไอ้หน้าจืด
“จูน ทำให้ได้นะ” ฉันไม่ลังเลเลยที่อุ้มจูนขึ้นแล้วใช้ตัวฉันเป็หลักให้นางดันตัวขึ้นไป นั่นคือโมเม้นต์ที่ฉันรู้สึกฟินสุดๆ ฉันทำได้เพียงแค่เท่านี้ มาส่งเธอได้แค่ครึ่งทาง (แม่ง เพลง ครึ่งทางของพี่ตูน บอดี้แสลมป์เปิดวนในความคิดกูหลายรอบมาก)
“หวังว่าเขาคงทำได้กันเน้อ” รถเก๋งว่างั้น
“แต่มึงช่วยกันคิดก่อนดีไหว จะออกไปจากโคลนดูดนี่ยังไง แม่งจะถึงคอกุอยู่แล้ว” กันเตือนสติ
หนึ่งในสมาชิกกลุ่มของเราทำได้จริงๆ แต่ไม่ใช่จูน แปลกที่นางดูไม่ค่อยเสียใจเท่าไหร่ ไอ้หน้าจืดแม่งเป็ประธานรุ่นสะงั้น ไอ้เราพยายามจะซักไซ้ไล่เรียงแต่จูนไม่ยอมปริปากพูดเลยสักคำ ผลพลอยได้จากการลงแข่งครั้งนั้นทำให้กิติศัพท์ของไอ้หน้าจืดแม่งโด่งดังไปทั้งมหาลัย ไม่แปลกใจที่แม่งได้ตำแหน่งเดือนมหาวิทยาลัยไปด้วย และแน่นอนว่าคนที่สวยอย่างจูนจะพลาดตำแหน่งดาวมหาวิทยาลัยไปได้อย่างไร แต่ที่เซอร์ไพรซ์สุดๆก็คือฉันได้ตำแหน่งดาวเทียม (ขวัญใจ LGBT) ที่ได้มาแบบไม่ได้ประกวดแต่อย่างใด เราสามคนฮอตฮิตจนกลายเป็ที่จับตามองของคนทั้งมหาวิทยาลัย ส่วนรถเก๋งกลายเป็ที่เม้ามอยว่าเป็แฟนใครกันแน่ในพวกเราสามคน เอาจริงๆนะ เหมือนเขาไม่ได้สนใจใคร ไอ้หน้าจืดนั่นก็เพื่อนสนิท กับจูนก็เหมือนเป็เพื่อนกันมากกว่า หรือว่ารถเก๋งจะแอบมีใจให้เราว่ะ คงไม่หรอกน่า เราชอบผู้หญิงไม่ได้ชอบผู้ชาย
“พวกนายลองเชคดูหรือยังว่าเราว่างตรงกันวันไหนจะได้หาวิชาที่ลงทะเบียนเรียนได้พร้อมกัน” ไอ้เื่ว่างตรงกันนี่แหละลำไยสุดๆ คนนั้นว่างตอนนี้ คนนี้อยากลงวิชานั้น พวกเราคุย MSN กันจะเป็สัปดาห์อยู่แล้วจนฉันโวยวายส่ง Wink (สติ๊กเกอร์รุ่นแรกๆของโลกเชียวนะ สมัยนั้นยังไม่มี LINE ให้ตั้ง Group คุยกันขนาดนี้ ยุค 90 แม่งเป็อะไรที่โหยหา อยากย้อนเวลากลับไปสุดๆอ่า)
Roth Keng says:
งั้นเป็วิชาการเขียนเพื่อการสื่อสารแล้วกันวันศุกร์ บ่ายสี่โมงเย็น แม่ง ไม่ได้กลับบ้านกันละงานนี้
(Wink ทุบกีร์ต้า)
(Wink ทุบกีร์ต้าซ้ำแล้วซ้ำอีก)
“วิชาอะไรวะ การเขียนเพื่อการสื่อสาร” ฉันงง
“วิธีการเขียนจดหมายรักอย่างมีประสิทธิภาพงี้หรอ” จูนก็ว่าไปเรื่อย
“อืม น่าเรียนเน้อ จะเขียนจดหมายบอกรักใครละ” ฉันแซว
“ไม่รู้สักเื่ได้ปะ” แล้วจูนก็กลับไปวาดรูปต่อ
“วาดรูปอะไรอ่า”
“บ้านต้นไม้”
“นึกว่าลืมไปแล้ว”
“ลืมได้ไง ไม่ลืมหรอกและก็ไม่มีวัน”
คาบแรกของวิชานี้ นอกจากความระริกระรี้ของสาวๆใน sec นี้เพราะไอ้หน้าจืดแล้ว กลายเป็ว่ามันโดดสกัดดาวรุ่งโดยรุ่นพี่ปีสี่ผู้มีชื่อพ้องกับดวงดาวในระบบสุริยจักรวาล พี่ๆเขาเป็อวตาร ร่างจุติของ cosmic being หรือไร (จริงๆแล้วถ้านับฉันกับจูนเข้าไปจะครบเก้าดวงอยู่แล้ว ทำซีรี่ย์เซเลอร์มูลกันเลยไหม) ฉันกำลังพูดถึง พี่ลูน (แปลว่าพระจันทร์ในภาษาฝรั่งเศษ) เอกการแสดง ดาวมหาลัยและเ้าของตำแหน่งจากหลายๆเวทีประกวด พี่เจตน์ บางคนก็เรียกพี่ตะวัน ไม่ก็เจตน์ตะวัน นักร้องนำและมือกีตาร์วง JetStar และพี่มาร์สศิลปินดาวรุ่งพุ่งแรงกับรูปแบบลายไทย ต่อยอด สืบสาน ผสมผสานจนได้ฉายาว่า อ.เฉลิมชัยคนต่อไป รวมกันเป็ตรีบละลานุภาพทางศิลปะ (Triniti of Art) ดับอนาถเลยสิมึงไอ้ซาจิ (สะใจจริงๆ) นี่คือจุดเริ่มต้นเล็กๆที่ทำให้เรามาเป็เพื่อนกันจนวันนี้ อาจมีบางเื่ บางตอนที่ไอ้หน้าจืด รถเก๋ง หรือกันเล่าได้ดีกว่า ฉันขอข้ามไปแล้วกัน ขอเล่าแค่เพียงว่านี่คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้จูนกับไอ้หน้าจืดเป็แฟนกัน ฉันก็อกหักไปตามระเบียบ แต่มันไม่ใช่แค่นั้นนะสิ
ขั้นตอนที่ 3 มุงหลังคา
พ.ศ. 2552
บางสิ่งบางอย่างยังคงเหมือนเดิม เช่น สาวๆ (เมื่อก่อนอาจจะเป็เด็กมัธยม) จากคณะต่างๆทั่วมหาวิทยาลัย ที่มาพร้อมของขวัญ ของฝากจำนวนมาก (หลายเท่ากว่าเมื่อก่อน) จนฉันเองต้อง (แอบ) ลักลอบให้รถเก๋งช่วยเอาไปบริจาคตามโรงเรียน เห็นรอยยิ้มของน้องๆแล้วก็มีความสุขเพราะบางทีของขวัญที่มากเกินความจำเป็ของเรา กลับเป็ของขวัญที่ดีที่สุดของใครบางคน ของขวัญ ของฝากจำนวนมากขนาดนี้ถ้าไม่ได้รถเก๋งมาช่วย เห็นทีจะไม่ไหว เราสนิทกันมากขึ้นเพราะจูนกับไอ้หน้าจืดชอบแยกตัวออกไปกันสองคน (แต่จะรีบโทรหาหรือตามตัวฉันทุกครั้งที่ทะเลาะกัน) เรา(ฉันกับรถเก๋ง) คงเหมือนกันตรงที่ ถูก “ทิ้ง” ให้อยู่กันตามลำพังในฐานะ “ส่วนเกิน” เวลาเขาหวานกัน (แต่เป็ศาลาพักใจ เวลาเขาทะเลาะกัน) เวลาสามปีผ่านไปไวเหมือนโกหก แต่ความเยาว์วัยและผิวหน้าใสกิ๊กหายไปไหนหมด คงไว้เพียงแค่กลิ่นแอลกอฮอร์ที่ไม่เคยเลือนลางปนๆกันกลิ่นกาแฟที่หกเลอะเต็มไปหมด
“ผู้ชายแม่งเฮี้ย เฮี้ยทุกคนเลย” จูนบ่นไปแดกหล้าไปร้องไห้ไป
“ใจเย็นๆดิวะจูน เขาอาจจะแค่เป็เพื่อนร่วมงานกันเฉยๆ” รถเก๋งยังคงปลอบใจเพื่อนๆในวงเหล้า
“แม่งหายไปเป็อาทิตย์ ปิดมือถือหนีกูอีก” จูนยังคงฟูมฟายต่อไป
“ก็มันไปแคสงาน มันก็คงอยู่กับพี่เจตน์แหละ ไม่มีไรหรอก” แต่ไม่เลยรถเก๋ง มึงแดกเหล้าเยอะกว่าจูนอีก
“เลิกกับแม่งเลยมะ” ฉันหาจังหวะเสียบมานานละ
“ใจเย็นดิวะจูน อีกวันสองวันมันก็มา ไม่มาแม่งเรียนจบไม่ทันเพื่อนแน่ๆ” รถเก๋งเบรคฉันไว้สะงั้น
“มึงตามมันดิ แม่งมันกลัวมึงยิ่งกว่ากลัวเมียสะอีก”
“ไม่อ่า มันไม่อยู่ห้องอ่าดีแล้ว เราไม่อยากเห็นสภาพ..”
“ไม่อยากเห็นอะไร” จูนพยายามตั้งสติมาฟัง
“ไม่มีอะไร ไม่อยากเห็นแม่งเดินแก้ผ้าเดินไปเดินมา เดี๋ยวก็ซิทอัพ เดี๋ยวก็ยกดัมเบล น่ารำคาญ โปรเจคจบเรายิ่งไม่ถึงไหนอยู่ด้วย อยากอยู่เงียบๆใช้สมาธิกับมันอ่า” เกือบไปแล้วไหมละรถเก๋ง เกือบเปิดเผยความลับแล้วไหมละ
“ปะๆ กูไปส่ง” รถเก๋งช่วยฉันประคองจูนไปส่งที่ห้อง จูนภาพตัดไปหวังว่าตื่นขึ้นนางจะดีขึ้น
“มึงเมาป่าววะ” ฉันถามรถเก๋ง
“นิดหน่อยวะ”
“ตัดใจเื่ไอ้ภีมได้ยัง”
“ยังเลยวะ ต้องใช้เวลา ไม่ว่าจะนานแค่ไหน สักวันก็คงทำได้ ว่าแต่มึงเหอะ ไอ้ซาจิ (รถเก๋งเรียกไอ้ธันวาแบบนี้ เคยถามมันว่า ซาจิ หรือ ซาจิต้า เนี่ยมาจากไหน คำตอบก็คือ มาจาก sagittarius ราศีธนู แม่งพวกมึงนี่เด็กติดการ์ตูนเซนต์ เซย่าชัดๆ วัดจากจำนวน Myth Cloth เอย EX Cloth เอย God cloth อีก อะไรก็ไม่รู้เยอะแยะไปหมด ปนๆกับโมเดลซุปเปอร์ไซย่า เทพเ้าั ฟรีซเซอร์ แม่งบางทีก็ทะเลาะกัน ตัวนี้ของกู เอาหัวทรังค์ครูซมาสวมแอนโดรเมด้า ครอท เอาชุดโกครอทไปใส่หัวจอมมารบู ตัวนั้นของมึงวางปนกันไปหมดรวมกับข้าวของรกรุงรัง นี้ยังไม่รวม CD กับ Tape Caset ของ Britney Spears ที่พึ่งโกนผมไปหมาดๆนะ)” ที่ไป featuring กับพี่ตูน บอดี้ สแลมป์ เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ สงสัยอิเจ้บริทแม่งอยากเห็นคนไทยบินได้
“มึงเห็นข่าว Britney แบบนี้แล้ว มึงยังรักนางอยู่หรอ” ฉันถาม
“คนเราอ่าพอได้รักแล้ว ยังไงมันก็รัก”
“อืม จริง ทำไมมึงไม่ยอมเปิดใจให้ใครบ้าง”
“กูก็ฟังนะ Greenday งี้ Billborad Chart กูก็ตามตลอด” รถเก๋งตอบไม่ตรงคำถาม
“ควาย กูหมายถึงคบคนอื่นบ้าง” ฉันด่าเข้าให้
“ไม่อ่า คุยขำๆก็พอ ไม่อยากผูกพันธ์ ไม่อยากเจ็บอีกแล้ว” ต่างคนต่างเงียบไปสักพัก ด้วยอารมณ์ชั่ววูบในคืนเหงา ฉันเลยพูดออกไป
“ลองคบกับกูไหม กูจะไม่ทำให้มึงเสียใจ”
“บักยู มึงเมาป่าวเนี่ย มึงรู้ตัวป่าวมึงกำลังพูดอะไรอยู่”
“กูจริงจังนะ” ถึงฉันจะเมาแต่ฉันก็รู้สึกแบบนั้นจริงๆ (จริงๆแอลกอฮอร์มันเป็เพียงข้ออ้างให้คนเราพูดความในใจออกไปต่างหาก) รถเก๋งเงียบ ไม่พูดอะไร แต่คิดว่าคงช๊อคแบบไม่ทันตั้งตัวมากกว่า ฉันได้จังหวะจับคอแล้วดึงหน้ารถเก๋งเข้ามาใกล้ๆแล้วจูบซะ แม่งจูบแรกของกูเลยนะ กูควรเก็บไว้ให้จูนไม่ใช่เหรอวะ หรือที่ฉันทำไปเพราะแค่อยากประชดจูน บางทีก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน แต่ดูเหมือนจะมีคนงงหนักกว่าเราอีก
“กูต้องเข้าแลปแต่เช้าวะ มึงก็กลับไปดูแลอีจูนได้แล้ว” รถเก๋งพูดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น นี่เรียกว่าเป็การปฏิเสธอย่างสันติหรือเปล่าวะ คนเราแม่งยิ่งหวังว่าจะหนีความทุกข์ให้ไกลเท่าไหร่ กลับต้องทนกับความเ็ปมากขึ้นเท่านั้นสินะ เมื่อก่อนเื่จูนก็เกือบทำเอาเราอกแตกตายอยู่แล้ว ฉันยังเสี่ยงเสียเพื่อนไปเพราะอารมณ์หวั่นไหวอีกหรือเนี่ย ฉันทำพลาดไปแล้ว ฉันมันพลาดไปแล้ว “เกินเลยกับ”เพื่อนไปแล้ว ไม่อยากให้เป็แบบนี้เลย เพลง พลาดไปแล้ว ของญารินดา ดังวนไปในห้วงความคิดของฉัน ช่วยฉันหน่อยได้ไหม ช่วยเพื่อนหน่อยได้ไหม ช่วยอย่าโกรธได้ไหม อยากให้เป็เหมือนที่เคย ….
ขั้นตอนสุดท้าย ตกแต่งภายใน
พ.ศ. 2561
หลายปีผ่านไป พวกเราเรียนจบแล้วแยกย้ายไปทำงานในที่ต่างกัน และก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกับรถเก๋งมากเหมือนเมื่อก่อนมีแค่เบอร์โทร (ที่ไม่เคยเปลี่ยนเลย) กับเฟสบุ๊คที่อัพเดทเหลือเกินจนไม่ต้องถามว่าเป็ไง สบายดีไหมเลย ส่วนฉันยังโชคดีอยู่ที่ได้ทำงานในบริษัท real estate รายใหญ่ของประเทศด้วยกันกับจูน แต่จูนกับไอ้หน้าจืดยังคงคบกันอยู่จนถึงวันนี้ (ไม่น่าเชื่อใช่ไหมหละ) จูนกับไอ้หน้าจืดซื้อคอนโดด้วยกันและกำลังจะแต่งงานกันอีกสามเดือนข้างหน้า แย่งจูนไปจากกูยังไม่พอยังมีหน้าให้กูเป็คนเตรียมทุกสิ่งทุกอย่างไม่ว่าจะเป็งานเช้าที่ ชัยภูมิ พิมพ์การ์ด เชิญเพื่อน จัดงาน โน้นนี่เยอะเยอะไปหมด ส่วนพวกมึงแม่งมีหน้าที่ไปถ่ายพรีเวดดิ้ง กับโทรจิกไอ้เมธ (เพื่อนจากคณะ ICT ที่เคยเรียนด้วยกันให้ทำวีดิโอที่พวกมึงแก้กันมาจะเป็รอบที่สิบแล้วนะ ไม่รวมรูปพรีเวดดิ้งที่พวกมึงถ่ายกันสามรอบ) แล้วยังให้กูช่วยดูวีดิโอให้อีก ใช้เข้าไป ใช้กูเข้าไป
Q: อะไรที่ทำให้จูนตัดสินใจแต่งงานกับธันวา?
“ธันวาเป็แฟนคนแรกและคนเดียวของจูนคะ ธันวาจีบจูนในคราสเชียร์ พอคิดๆดู อาจเป็วิธีตัดกำลังคู่แข่งตอนคัดประธานรุ่นมากกว่า ธันวาหล่อและเป็คนเ้าชู้มาก จูนก็ไม่รู้จริงๆว่าจะเอาเขาอยู่หรือเปล่า ทะเลาะกันจะเลิกกันตั้งหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็อย่างที่เห็นละคะเรากำลังจะแต่งงานกัน” สวยเน้อจูน จริงๆแล้วเธอท้องก่อนแต่งนะซิ เรายังไม่อยากเชื่อเลยว่ามันคบกันมาตั้งหลายปี ไม่เห็นท้อง ดูไอ้ซาจิแม่งโครตรระวังไม่อยากมีปัญหาเื่นี้ตลอดแต่ทำไมหวยมาออกแบบนี้ได้วะ ไม่เข้าใจเลยทำให้ฉันนึกถึงเหตุการณ์การทะเลาะกันครั้งล่าสุด เมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมานี่เอง
“กูจะเลิกกับมัน ซาจิแม่งเฮี้ย เย็ดไม่เลิก กูจะไม่ทน” จูนโวยวาย ฟูมฟาย แดกเหล้าไม่เปลี่ยนเลย แดกเหล้าเพราะเื่เดิมๆ เจ็บกับคนเดิมๆ
“มึงแม่งก็เลิกกันดิวะ” ฉันรู้ว่าต่อให้ฉันยุให้เขาเลิกกันแค่ไหน สุดท้ายแม่งก็ไม่เลิกกันอยู่ดี
“แต่คอนโดกูยังผ่อนไม่หมดเลย เลิกกันไอ้เหี้ยซาจิแม่งก็โบ้ยหนี้มาให้กูคนเดียวซิวะ” มันก็เป็แค่ข้ออ้างของจูนเพราะคำตอบก็คือไม่เลิก
“ตลอดอ่าจูน จูนจะทนแบบนี้ไปทั้งชีวิตหรือยังไง” ฉันตัดพ้อด้วยอารมณ์ที่ไม่อาจหักห้ามใจเพราะฤทธิ์ของสุรา เมรัยและความงามของนารี
“ไม่มีใครรักเราเลยยู ไม่มีเลย ซาจิมันเหี้ย มันฟันไปทั่ว แต่มันก็รักเรา เข้าใจป่าวมันรักกู” จูนพร่ำเพ้อและร้องไห้ฟูมฟายหนักกว่าเดิม
“เราไงจูน เรารักจูนมากกว่าใคร รักจูนกว่าไอ้เหี้ยซาจิอีก” ฉันพรั้งปากพูดอะไรออกไป
“แล้วทำอะไรได้ป่าว ทำให้กูท้องได้ป่าว ทำให้ไอ้ซาจิเ็ปได้หรือเปล่า แม่ง ทำอะไรไม่ได้ซักอย่าง”
“มันจะมากไปแล้วนะจูน” ฉันโมโหละผลักจูนล้มลงไปบนเตียง ได้ยินแต่เสียงลมหายใจถี่ๆ
“เห็นไหม เก่งแต่ปากทำอะไรก็ไม่ได้ ถ้าทำได้กูเลิกกับไอ้ซาจิไปตั้งนานแล้ว” นี่จูนเมาและเสียสติไปแล้วฉันได้แต่ปล่อยให้นางนอนหลับไปแล้วออกมาจากห้องของจูน แต่กลับเห็นไอ้ซาจิ (แม่ง ตอนไม่อยากให้อยู่ มึงอยู่สะงั้น) มันได้ยินที่เราพูดทุกอย่าง ฉันไม่คุยอะไรกับมันเป็ปกติอยู่แล้ว แต่หน้ามันนิ่งมาก เหมือนมันกำลังคิดการใหญ่อะไรสักอย่างดูจากแก้วเหล้าในมือมันกับสุนทรียภาพในการดื่มแต่มึงควรไปดูแลแฟนมึงป่าวไอ้หน้าจืด ด่ามันได้แต่ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง ปิดประตูเสียงดังใส่หน้าแม่ง
ใครจะไปคิดไปฝันละว่าแผนรวบหัวรวบหางของจูนในคืนนั้นจะได้ผลจริงๆ จูนแม่งท้องจริง ดีใจกว่าได้งานในบริษัทนี้ซะอีก ในหัวจูนหลังจากนั้นมีแต่เื่แต่งงานจนถึงวันนี้ (แต่คนที่เหนื่อยที่สุดน่าจะเป็เรามากกว่า)
หลังจากที่แขกผู้มีเกียรติทุกท่านได้รับชมรับฟังคลิป (ที่แก้เป็รอบที่ร้อย) แต่ยังคงยืนยันชัดเจนที่จะใช้เพลง Carnon in D Major ซึ่งนางฝันมาตลอดว่าจะใช้เพลงประกอบหนังเกาหลีเื่ The classic คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต (แต่ก็ไม่วายทะเลาะกับไอ้หน้าจืดที่มันอยากเอาเพลง Me to you, You To Me ที่มีเสียงกีตาร์ที่มันชอบมาใส่ในคลิปมากกว่า) พิธีกรได้เชิญคู่บ่าวสาวขึ้นสู่เวทีพร้อมเอฟเฟคควัน ฟองสบู่และแสงไฟชวนให้ทุกคนเชื่อว่านี่คืองานแต่งงานในฝัน
“ขอบคุณทุกท่านที่มางานแต่งงานของเราในวันนี้นะคะ ตอนจูนยังเด็ก จูนมีฉายาว่าเ้าหญิงฟีฟ่าที่ได้มาจากเพื่อนๆสมัยเด็กคะ
(กลุ่มเด็กหัวเกรียนในวันนั้นยิ้มแหยๆ พร้อมลูกเมียอยู่อีกฝากของเวที) จูนฝันมาตลอดว่าสักวันจูนจะมีเ้าชายฟีฟ่าและจูนก็เจอเขาที่มหาลัย ขอบคุณธันวาที่เข้ามาเติมเต็มชีวิตจูน ขอบคุณที่ทำให้ตอนจบของนิทานสมบูรณ์ด้วยคำว่า แล้วเ้าชายกับเ้าหญิง ก็ครองรักกันนิรันดร ตลอดไป”
จูนในชุดราตรียาว สีขาวบริสุทธิ์ ที่ยืนคู่กับไอ้ซาจิบนเวที งานแต่งงานจัดขึ้นที่อาคารอเนกประสงค์ ภายในอุทยานป่าหินงาม ที่ๆพวกเราคุ้นเคย งานแต่งงานถูกจัดเตรียมไว้เป็งานเช้าคือทำบุญเลี้ยงพระ ต่อด้วยพิธีรดน้ำสังข์ในชุดไทยแล้วเปลี่ยนเป็ชุดราตรีเพื่อจัดงานเลี้ยงต่อ ความงามของทุ่งดอกกระเจียวนับล้านๆทำให้งานแต่งงานครั้งนี้เป็งานแต่งงานในฝันของใครหลายๆคนแต่ยากที่จะเลียนแบบเพราะมีเพียงที่นี่ ที่ชัยภูมิบ้านเกิดของเรา ที่เดียวในโลกเท่านั้น
“เ้าบ่าวมีอะไรอยากจะบอกกับเ้าสาวไหมครับ” พิธีกรสาระแนสัมภาษณ์กันอยู่นั่น เหม็นความรักโว้ย
“รีบเสร็จงานได้ไหม ไปปั้มลูกกัน” จ้า ขอบใจ จูนแม่งท้องแล้ว ทำเป็พูดดีนะมึง
เป็งานแต่งงานที่สุดแสนพิเศษมากเพราะเป็ครั้งแรกในรอบหลายปีที่ สมาชิกวง JetStar กลับมารวมตัวกันอีกครั้งและที่พิเศษไปกว่านั้นคือพี่ลูนกับพี่เจตน์ คู่จิ้นที่ดังมากๆในวงการบันเทิง ร้องเพลงคู่กันจนแขกที่มาในงานหยิบโทรศัพท์มาไลฟ์สดมีคนดูเป็แสนๆ แขกที่ถูกเชิญมาในงานน่าอิจฉาสุดๆ (แต่คงไม่ใช่เรา)
“ยู โอเคไหม” เสียงที่คุ้นเคยทักฉัน
“เป็ไงมั่ง ไม่ได้เจอกันตั้งนาน สบายดีนะ” ฉันทักทายรถเก๋ง เพื่อนแสนดีที่น่ารัก การเวลาไม่สามารถทำลายความน่ารักของเขาได้เลยจริงๆ
“สบายดี” ตอบสั้นๆแค่นั้น แปลว่าไม่ค่อยโอเคซินะ
“อ้อ เราเห็นภีมมางานด้วยนะ ได้คุยกันหรือยัง”
“ยังเลย ไม่รู้จะคุยอะไร”
“ยูๆ” ฉันได้ยินเสียงพี่เจตน์เรียกฉันด้วยเสียงจากไมค์โครโฟน
“คะ” ฉันทำหน้างงๆ
“ขอเสียงปรบมือให้น้องยู สาวหล่อสุดฮอตขวัญใจสาวๆของเราด้วยนะครับ” อ้าว งง ไม่ได้เตี๊ยมกันเลย
“ในฐานะที่ยูเป็เพื่อนรักคนสนิทของคู่บ่าวสาว (กูเป็เพื่อนจูนคนเดียวมะ ไม่ได้อยากเป็เพื่อนกับไอ้หน้าจืดซักนิด) พี่อยากให้จูนมาร้องเพลงให้กับเพื่อนรักทั้งสองคนด้วยครับ”
“อ้าว เฮีย ไม่ได้เต๊ยมกันเลยนะ” ฉันกระซิบกับพี่เจตน์
“อ้าว ก็เพลงที่ยูชอบร้องในวงเหล้าของญารินดาไง จำไม่ได้หรอ” พี่เจตน์ทำให้ฉันคิดถึงความทรงจำครั้งมหาลัยแล้วฉันก็ร้องเพลงที่ฉันรักของศิลปินที่ฉันชื่นชอบที่ไม่ได้ร้องมาตั้งนานไปตามอารมณ์
“ั้แ่ครั้งที่เราจากกันแสนไกล
เหตุและผลมากมายไม่เคยสำคัญ
เท่ากับความรู้สึกที่ใจของฉันนั้นเก็บให้เธอ (ภาพความทรงจำในวัยเด็กผุดขึ้นมามากมาย)
แต่ละครั้งที่เราผ่านมาพบกัน
อาจบังเอิญได้ยินข่าวคราวของเธอ
นั่นคือความรู้สึกที่ใจของฉันคอยอยู่เสมอ(ทุก่เวลาของชีวิต ฉันอยู่เคียงข้างจูนมาตลอด)
ขอบฟ้าที่เรานั่งบอกคราวนั้นยังมีความหมาย
ต้นไม้ลำธารยิ่งมองยิ่งคิดถึงเธอมากมาย
ชีวิตที่มันขาดเธอวันนี้ยังเดินต่อไป
แค่ได้คิดถึงก็เป็สุขใจ(คิดถึงโครงการบ้านต้นไม้ของเรา ที่ทุกวันนี้ถูกลืมเลือนไป)
หยิบเอาภาพที่เรากอดคอด้วยกัน
ได้แต่ยิ้มกับมันด้วยความชื่นใจ
และก็ยังเสียดายกับการสูญเสียเธออยู่เรื่อยมา
ได้ยินเสียงบทเพลงที่เธอชอบฟัง(ไอ้ซาจิมันเป็คนพรากจูนไปจากฉัน ฉันเกลียดมัน)
และทุกครั้งยังแอบมีน้ำตา
ยิ่งเวลารู้สึกไม่มีไม่เหลือใครอยู่ตรงนี้
ขอบฟ้าที่เรานั่งบอกคราวนั้นยังมีความหมาย…
ต้นไม้ลำธารยิ่งมองยิ่งคิดถึงเธอมากมาย
ชีวิตที่มันขาดเธอวันนี้ยังเดินต่อไป
แค่ได้คิดถึงก็เป็สุขใจ (เหนือสิ่งอื่นใด ถ้าจูนมีความสุข ฉันก็พร้อมจะทำให้ทุกอย่าง)
ทั้งหมดนี้ละคะคือนิยามความรักของยูที่ไม่เคยสมหวังเื่ความรักเลย แต่ยูไม่เคยเสียใจเลยที่รักจูน สิ่งที่ยูทำได้ตอนนี้คือยินดีกับเขาทั้งคู่ ไปสู่ประตู์ ถึงแม้น้ำตาตาฉันจะหลั่งลงพลัน บางทีอาจจะหมดหน้าที่คนอย่างฉัน หมดหน้าที่ผู้พิทักษ์องค์หญิงแห่งขุนเขาฟีฟ่า (ไอ้พวกเด็กเกรียนทั้งหลาย โตจนมีลูกเมียกันแล้วทุกวันนี้ยังกลัวจูนอยู่เลย) คงถึงเวลาที่เ้าชาย (เหี้ยไร ชั่วขนาดนี้) กับเ้าหญิงได้ครองรักกันนิรันดร ตลอดไป
ความรักก็คงเหมือนการสร้างบ้าน ที่คนเราต้องสร้างมันขึ้นมาเอง บางคนเป็ได้แค่ผู้รับเหมาก่อสร้างด้วยหัวใจ แต่ไม่เคยได้รับค่าจ้างใดๆ (ฟ้อง สคบ ได้ไหม)
ให้เขามาพักอาศัย .. หลับนอนและสืบสกุล (ซะงั้น)
จบแบบนี้ จริงๆเหรอ?
แล้วทฤษฎีที่ว่ายูกับจูนเป็แฟนกันละ?
บ้านต้นไม้ที่เราเคยสัญญากันไว้หละจูน?
“ ครั้งหนึ่ง ณ อุทยานแห่งชาติป่าหินงาม
นามนี้จักตราตรึงในใจเสมอ
ว่าครั้งหนึ่งที่ฉันและเพื่อนเกลอ
เคยพาเธอสู่เส้นทางผจญภัย
มีโครงการงานอีกด้านเข้าสานต่อ
ถักทอก่อร่างสร้างทางฝัน
เธอและฉัน ให้คำมั่นเป็สำคัญ
มิเคยหวั่นปณิธานอันหาญกล้า
เสร็จงานสราญใจใคร่สนุก
เร่งรุกชวนเพื่อนขมีขมัน
ผองเราลงเล่นน้ำตกกัน
ผู้ใหญ่ท่านก็เห็นงามตามแต่ใจ
น้ำตกอยู่ไม่ไกลจากที่พัก
แปลกนักใยจึงเงียบเสียง
แ่เบาธารน้ำไหลไร้สำเนียง
เห็นเพียงแนวหินเป็ทาง
ขอฝากความทรงจำกันไว้
ผ่านกล้องยุคใหม่ให้ผสาน
เก็บความงามตามธรรมชาติตลอดกาล
แล้วเล่าขานเื่ราวของผองเรา
บ่ายคล้อยตะวันผลอยด้อยฤทธี
ด้วยยังมีความท้าทายอยู่ตรงหน้า
เพราะหมายมุ่งพิชิตยอดแห่งภูผา
มีนามว่าสุดแผ่นถิ่นดินถิ่นอีสาน
บางส่วนตระเตรียมอาหารเย็น
อาหารเช่น เป็เนื้อ เผื่อปิ้งย่าง
แล่แล้วเสียบเตรียมไม้ไว้ไปพลาง
ก่อนจัดวางใกล้กองไฟปิ้งกันกิน
อาหารเย็นวันนี้ดูคึกครื้น
ยิ้มระรื่นล้อมวงกันยกใหญ่
มีคนขับลำนำรำฟ้อนไป
สนุกสนานเบิกบานใจทั่วทุกคน
งานเลี้ยงยังมีวันเลิกรา
เมื่อยี่สิบสองนาฬิกาตามนัดหมาย
เพื่อนเราต่างแยกทางบ้างโยกย้าย
ผ่อนคลายอริยาบทตามสมควร
ยามเช้าตื่นมาชมทะเลหมอก
สัพยอกเพื่อนฝูงสนุกสุขสันต์
มาร่วมกันเก็บแสงแรงตะวัน
ทั้งหมดนั้นที่ฉันจะไม่ลืม”
8 มิถุนายน พ.ศ. 2550
1K
